Na początku Eucharystii odbył się obrzęd obłóczyn. Trzech alumnów: Krzysztof Niemczyk z parafii św. Wawrzyńca. Wrocław - Żerniki; Mateusz Wdowiak z parafii  św. Jadwigi Śląskiej, Wrocław - Leśnica oraz Tomasz Nowicki z parafii NMP Królowej Polski w Brzegu Dolnym, przyjęli sutannę. W homilii bp Maciej Małyga wskazał: - Dzisiejsza uroczystość jest okazją do popatrzenia na swoje powołanie. Jest to droga. Czasami podkreślamy początek naszego powołania, że później nie doceniamy wagi i znaczenia pięknych godzin i lat. kiedy mówimy o powołaniu chrześcijańskim, to chcemy widzieć tam całe nasze życie i drogę, która ma różne etapy i doświadczenia. Na drodze powołania, jak mówiło pierwsze czytanie z księgi proroka Izajasza, nie brakuje chleba ucisku i wody utrapienia. Na tej drodze możemy pójść na prawo lub lewo. Dlatego Izajasz obiecuje na tej drodze obecność Nauczyciela i Mistrza - nauczał biskup.

W nawiązaniu do Ewangelii, biskup Maciej podkreślił, jak ważne jest trwanie i realizowanie powołania. - Widzimy spojrzenie Pana Jezusa pełne miłości i dla każdego, kto chce służyć Kościołowi to spojrzenie jest potrzebne - mówił bp Małyga, dodając: - Nasze powołanie jest drogą, z której nie chcemy zboczyć, ani w prawo ani w lewo, choć nie zawsze jest to proste. Ilekroć zaczynamy nie patrzeć z miłością, albo przestajemy głosić Królestwo Boże, to zawsze słychać głos Boga, wołający do powrotu.

W dalszej części biskup podkreślił, że Jezus nie wysyła na drogę samotnie. - Gdy popatrzymy na naszych braci, to jest ich tylko trzech, ale jak popatrzymy na cały Kościół, to jest nas o wiele więcej. Nikt kto idzie sam, nie udźwignie swojego powołania, dlatego Chrystus dał nam wspólnotę - podkreślił biskup Maciej, przywołując swoją wizytę w Sanktuarium św. Franciszka z Asyżu w Jutrzynie, w dekanacie wiązowskim oraz o spotkaniu tak wspólnoty Kościoła, wzajemnej modlitwie, słuchaniu słowa i dzieleniu się tym słowem.

W trakcie Eucharystii alumni, którzy przyjęli sutannę otrzymali także błogosławieństwo, stając się kandydatami do święceń diakonatu i prezbiteratu. Jest to to formalny etap na drodze do kapłaństwa, w którym kandydat zostaje oficjalnie przyjęty przez Kościół jako osoba przygotowująca się do święceń. Jest to publiczne potwierdzenie, że Kościół uznaje daną osobę za gotową do dalszego przygotowania do święceń. Kandydat deklaruje swoją wolę służby Kościołowi, który potwierdza, że widzi w nim odpowiednie predyspozycje i dojrzałość.