Reklama

Wiara

GLOSSA MARGINALIA NA 20/12/2025

Kalendarz Adwentowy: Znak Emmanuela w sercu Maryi

[ TEMATY ]

Kalendarz Adwentowy 2025

Adobe Stock

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Sobota, 20 grudnia

21. dzień - "Znak Emmanuela w sercu Maryi"

• Iz 7, 10-14 • Łk 1, 26-38

Słowo dnia: „Oto Ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1, 38).

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Refleksja: Achaz odrzuca znak, zasłaniając brak wiary pobożnymi słowami. Maryja ten sam znak – Dziecko, które będzie Emmanuelem – przyjmuje całym sercem. Jej pytanie nie jest niewiarą, lecz pragnieniem współpracy. W Niej Bóg znajduje przestrzeń, gdzie może być naprawdę „z nami”.

Modlitwa: Maryjo, Dziewico, w której Słowo stało się ciałem, dziękuję za Twoje ciche „fiat”. Ucz mnie zgody na Boga wtedy, gdy Jego plany wywracają moje. Duchu Święty, przyjdź na moją codzienność i „osłoń” ją Twoją obecnością.

Krok do Betlejem: Wybierz dziś jedną drobną rzecz, która cię irytuje lub burzy twój plan. Świadomie przyjmij ją, mówiąc w sercu: „Niech mi się stanie”.

Pierwsze czytanie - Iz 7, 10-14

Achaz boi się polityki, a nie Boga. Ma przed oczami realne armie. W sercu ma realny lęk. Bóg zaprasza go do zaufania: „Proś o znak”. To niezwykłe. Sam Bóg proponuje cud jako wsparcie wiary. Achaz odmawia w imię „pobożności”. Mówi pięknie: „Nie będę kusił Pana”. W rzeczywistości już wybrał. Chce oprzeć się na Asyrii, nie na słowie Boga.

Reklama

Izajasz demaskuje tę fałszywą duchowość. Skoro król nie chce znaku, Bóg da go sam. „Oto panna pocznie i porodzi syna, i nazwie go imieniem Emmanuel”. Hebrajskie ‘alma oznacza młodą kobietę, gotową do małżeństwa. Tłumaczenie greckie (Septuaginta) odda je jako parthenos – dziewica. Kościół od początku czyta ten tekst w świetle Maryi. Dla Achaza znakiem mógł być królewski potomek, który dożyje czasu pokoju. W pełni proroctwo spełnia się w Dziewicy z Nazaretu i w Jezusie.

Imię „Emmanuel” znaczy „Bóg z nami”. To sedno znaku. Nie tylko: Bóg „za nami”, Bóg „przeciw wrogom”. Bóg pośrodku historii. W domu, w kryzysie, w polityce, w sercu. Znak nie jest więc magicznym amuletem. Jest obecnością Osoby.

Achaz uczy nas, jak łatwo zasłonić brak wiary religijną mową. Można mówić o „niekuszeniu Boga”, a w rzeczywistości bać się zawierzyć Słowu bardziej niż własnym układom. Adwent stawia przed nami ten sam znak: Dziecko, w którym Bóg jest „z nami”. Nie po to, by potwierdzić nasze plany, ale by je oczyścić i poprowadzić dalej. W Maryi to Słowo znajdzie serce, które powie „tak” tam, gdzie Achaz się wycofał.

Ewangelia - Łk 1, 26-38

Łukasz przenosi nas daleko od królewskich pałaców. Do Nazaretu. Małego miasteczka, z którego „nic dobrego” się nie spodziewano. Właśnie tam Bóg wysyła Gabriela „w szóstym miesiącu” – gdy łaska Elżbiety już dojrzewa. Łaski Boga splatają się w czasie.

Maryja jest „dziewicą poślubioną mężowi, imieniem Józef, z domu Dawida”. W jednym zdaniu spotykają się obietnice Jeremiasza i Izajasza: ród Dawida, dziewica, Emmanuel. Anioł nie zaczyna od Jej imienia, lecz od imienia, jakie daje jej Bóg: „łaski pełna” – kecharitomene. To forma, która sugeruje stan trwały. Maryja jest obdarowana i pozostająca w łasce. Niektórzy teolodzy i święci widzieli tu biblijny ślad tajemnicy Niepokalanego Poczęcia.

Reklama

„Pan z Tobą” – to szczyt pozdrowienia. Obietnica z Iz 7 staje się już teraz rzeczywistością w osobie Maryi. Ona jest pierwszą „przestrzenią Emmanuela”. Zanim Bóg będzie „z nami” w całej ludzkości, jest „z Nią” w sposób absolutnie wyjątkowy.

Maryja „zmieszała się na te słowa i rozważała”. Nie ucieka, nie dyskutuje nerwowo. Słucha i wnosi słowo w serce. Jej pytanie: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?” rodzi się z pragnienia wierności. Ona nie wątpi w moc Boga. Pyta o swoją drogę posłuszeństwa. To inny ton niż u Zachariasza, który chciał „znaku”. Maryja szuka sposobu współpracy.

Odpowiedź Gabriela sięga samego centrum wiary: „Duch Święty zstąpi na Ciebie, moc Najwyższego osłoni Cię”. Cień Obłoku z pustyni, chwała nad Namiotem Spotkania – teraz spoczywa nad Dziewicą. Maryja jest żywą Arką Przymierza, jak powie nam Rupert z Deuz. W Niej Słowo staje się ciałem. Dlatego „Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym”. Jezus nie jest tylko kolejnym królem z rodu Dawida. Jest Synem Ojca w ludzkim ciele.

Gabriel przywołuje Elżbietę: „Ta, którą nazywano niepłodną, poczęła…”. Bóg przypomina swoje wcześniejsze cuda, by umocnić wiarę Maryi i naszą. „Dla Boga nie ma nic niemożliwego”. Bezpłodność, grzech, historia Achaza, nasze własne porażki – nic z tego nie jest dla Niego murem nie do przejścia.

Kulminacją jest odpowiedź Maryi: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”. Św. Ireneusz mówił, że węzeł nieposłuszeństwa Ewy został rozwiązany przez posłuszeństwo Maryi. Św. Bernard dodawał, że całe stworzenie „czekało na Jej odpowiedź”. W Jej „fiat” spotkała się wolność Boga i wolność człowieka.

Dla Adwentu to scena kluczowa. Bóg wypełnia proroctwo Emmanuela nie poza człowiekiem, ale przez zgodę młodej kobiety z prowincji. Nie szuka idealnych warunków. Szuka serca, które zgodzi się być służebnicą Słowa. Maryja nie traci przez to siebie. Od tego momentu Jej kobiecość, Jej ciało, Jej plany stają się przestrzenią największej płodności w historii.

Dla nas oznacza to coś bardzo konkretnego. Słowo Boga także dziś szuka „Nazaretów”. Szuka miejsc zwyczajnych, niepozornych, często pełnych lęku. Scena Zwiastowania nie jest tylko pięknym obrazem. Jest wzorem. Bóg mówi: „Pan z tobą”. Pokazuje, gdzie działa Duch. Przypomina wcześniejsze znaki w naszym życiu. A potem cicho czeka na nasze małe „niech mi się stanie” w konkretnych sprawach. Właśnie tak Emmanuel staje się realny w naszym Adwencie.

2025-12-19 21:00

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: +93 -1 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kalendarz Adwentowy: Gdy królestwo przychodzi bardzo blisko

[ TEMATY ]

Kalendarz Adwentowy 2025

Karol Porwich/Niedziela

• Iz 11, 1-10 • Ps 72 • Rz 15, 4-9 • Mt 3, 1-12
CZYTAJ DALEJ

Nie jesteście w ciemności

2026-11-09 14:49

Niedziela Ogólnopolska 46/2026, str. 22

[ TEMATY ]

homilia

Adobe Stock

Listopad jest wyjątkowym czasem. My, ludzie wierzący, przeżywamy go jako okres, w którym nasze myśli i modlitwy biegną ku tym, których już nie ma pośród nas. Choć uroczystość Wszystkich Świętych przypomniała nam o tym, że każdy z nas jest powołany do świętości, to Dzień Zaduszny budzi refleksje nad naszym przemijaniem i ziemskim końcem, który kiedyś musi nadejść. Czy tego chcemy, czy nie, czas biegnie nieubłaganie. Przypomina nam o tym także słowo Boże, lecz nie po to, żeby nas straszyć, ale po to, żeby zachować w nas czujność. Na temat przypowieści o talentach na pewno słyszeliśmy już bardzo wiele. Wygłoszono pewnie setki tysięcy kazań o tym, w jaki sposób należy postępować z darami otrzymanymi od Boga. Wiemy, że Bóg każdemu z nas daje tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Ale dziś, kiedy spoglądamy na groby naszych bliskich zmarłych, chcemy zapytać siebie: czy my odziedziczymy królestwo niebieskie? Czy usłyszę od Boga słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana!”. Co robię w moim codziennym życiu? Pamięć o zmarłych powinna rodzić w nas pytanie, co by było, gdyby dzisiaj Bóg wezwał mnie do siebie? Czy dziś jestem gotowy na spotkanie z Chrystusem? Jak przeżywam moje codzienne życie? Jak realizuję moje codzienne powołanie? Jakim jestem ojcem, jaką jestem matką? Jakim jestem pracownikiem, jakim jestem pracodawcą? Co kieruje moim codziennym życiem? Czy naprawdę jestem człowiekiem wierzącym wtedy, kiedy jestem wśród innych? Czy przypadkiem nie zamknąłem Chrystusa w kościele i zakrystii? A może moja religijność zaczyna się i kończy tylko w pokoju, w którym mieszkam? Jaka jest moja codzienna postawa? Wracamy zatem do dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi Przysłów: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. I choć może chcielibyśmy widzieć w tym czytaniu tylko i wyłącznie kobietę, to tak naprawdę autor Księgi Przysłów pyta dzisiaj o postawę każdego z nas. O postawę mojego codziennego funkcjonowania w świecie. Pokazuje, że prawdziwego człowieka wierzącego poznajemy po jego codziennym życiu. Nie po tym, co mówi, ale po tym, w jaki sposób postępuje. Bardzo mocno widzimy uzewnętrznienie tego, co tak naprawdę jest w środku. I nie bez przesady mówi tutaj o kobiecie dzielnej, bo bycie człowiekiem wierzącym we współczesnym świecie musi być nacechowane wielką odwagą. Choć może w naszym męskim rozumieniu chcielibyśmy widzieć kobietę jako tą słabszą, może nawet bardziej bojaźliwą, to żadna postawa nie usprawiedliwia nigdy naszego tchórzostwa. Jeśli chodzi o świadectwo naszej wiary, nikt nie ma prawa być tchórzem. A co więcej – być może ci, którzy uznawani byli za ludzi słabszych, tchórzliwych, tak naprawdę okazywali się osobami prawdziwie odważnymi. I pewnie można za św. Pawłem Apostołem powiedzieć, że to wszystko, o czym dzisiaj piszemy, jest dla każdego z nas jasne i oczywiste – przecież nie jesteśmy synami nocy ani ciemności – dlatego czuwamy i jesteśmy trzeźwi, abyśmy byli gotowi na przyjście Pana.
CZYTAJ DALEJ

Konsekracja ołtarza

2026-11-16 00:08

Biuro Prasowe AK

– Jeśli dobrze rozumiecie ten ołtarz i ten kościół, to zmienia się Wasze podejście do miejsca, w którym żyjecie, w którym pracujecie. Wszędzie tam znajdziecie Boga. Wszędzie znajdziecie sposób, żeby odkryć Jego świętość – mówił kard. Grzegorz Ryś podczas Mszy św. połączonej z konsekracją ołtarza w parafii św. Klemensa w Wieliczce.

Na początku przedstawiciele parafian powitali kard. Grzegorza Rysia i poprosili go o konsekrację ołtarza. – Dzisiejsza uroczystość ma dla nas szczególne znaczenie. W nowym ołtarzu, przez ręce księdza kardynała, pragniemy złożyć relikwie naszego patrona świętego Klemensa I, papieża i męczennika — powiedział przedstawiciel parafian. Dodał, że relikwie wraz z dokumentem potwierdzającym ich autentyczność zostały odnalezione w mieszkaniu przeznaczonym do likwidacji w okolicach Wiednia. Do Polski przywiózł je nieżyjący już Władysław Owca, który pracował przy remoncie mieszkania. Następnie trafiły do parafii na krakowskich Bielanach, później do parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski na Woli Justowskiej, skąd zostały przekazane wspólnocie w Wieliczce. – Pragniemy, aby ten ołtarz był prawdziwym sercem naszej świątyni i naszej parafialnej wspólnoty. Aby jednoczył nas wokół Chrystusa, umacniał naszą wiarę, uczył miłości i prowadził ku świętości – zaznaczył przedstawiciel.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję