Rozpoczynając posiedzenie Senatu, rektor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, ks. prof. dr hab. Robert Tyrała, zwrócił się do kardynała Grzegorza Rysia, zaproszonego na to posiedzenie. Obejmując urząd metropolity krakowskiego, Kardynał – zgodnie z tradycją – stał się Wielkim Kanclerzem UPJPII. Rektor podkreślił szczególną więź, jaka łączy Eminencję z uczelnią. Przypomniał drogę akademicką kardynała, który niemal całe swoje studia i rozwój naukowy – od magisterium, przez doktorat, aż po habilitację – związał właśnie z tą uczelnią, wówczas jeszcze Papieską Akademią Teologiczną. Zaznaczył, że przez wiele lat kardynał był także jej pracownikiem naukowym, a dziś, po latach, powraca do Uniwersytetu jako Wielki Kanclerz. Rektor mówił o tym powrocie jako o domknięciu pewnego kręgu historii i z radością powitał kardynała słowami: „Witamy serdecznie w domu. Uniwersytet Papieski jest bowiem domem księdza kardynała, a ksiądz kardynał jest tu Ojcem”.

Ks. prof. Robert Tyrała wyraził pragnienie bliskiej współpracy z Wielkim Kanclerzem, zarówno w wymiarze naukowym, jak i duszpasterskim. Podkreślił gotowość uniwersytetu do włączenia się we wszystkie plany kardynała, zwłaszcza w synod archidiecezjalny, realizowany w duchu wspólnoty biskupa, prezbiterium i ludu Bożego. Wspomniał również o przygotowaniach do nadania doktoratu honoris causa kard. Andersowi Arboreliusowi ze Sztokholmu, widząc w tym wydarzeniu ważny znak ekumeniczny oraz modlitwę o jedność Kościoła.

W dalszej części wystąpienia rektor nawiązał do zbliżającego się jubileuszu 45-lecia erygowania uczelni przez papieża Jana Pawła II. Przywołał fragment bulli Beata Hedvigis, przypominając rolę Wielkiego Kanclerza jako tego, który troszczy się o rozwój uczelni oraz o jej więź z Kościołem lokalnym i powszechnym. Podkreślił, że kardynał doskonale zna tę tradycję i jej znaczenie.

Na zakończenie rektor poinformował o ukończeniu nowego budynku dydaktycznego, nazwanego naukowym domem Patrona Uniwersytetu Jana Pawła II oraz o planach rozpoczęcia w nim zajęć. Wyraził także nadzieję, że to właśnie kardynał pobłogosławi nowy gmach podczas inauguracji roku akademickiego w październiku 2026 roku. Całość wystąpienia zwieńczyła prośba o pasterskie słowo i błogosławieństwo dla uniwersytetu, który Rektor określił jako „Twój Uniwersytet”, podkreślając w ten sposób bliskość i odpowiedzialność Kardynała za wspólnotę akademicką.

Następnie rektor poprosił kardynała o skierowanie słowa do członków Senatu.

Kardynał Grzegorz Ryś na wstępie podkreślił, że dopiero uczy się roli Wielkiego Kanclerza. Zaznaczył, że nie zamierza kontrolować uczelni ani ingerować w jej funkcjonowanie, ponieważ nauka musi pozostać autonomiczna, a pracownicy uniwersytetu powinni mieć pełną wolność w badaniach oraz w zarządzaniu wspólnotą akademicką. Zadeklarował natomiast gotowość do pomocy wszędzie tam, gdzie będzie ona potrzebna oraz chęć pełnienia roli pośrednika między Uniwersytetem a Stolicą Apostolską.

Szczególnie mocno akcentował znaczenie uniwersytetu jako przestrzeni dialogu. Wyraził przekonanie, że to właśnie uniwersytety pozostają dziś miejscem prawdziwego spotkania ludzi o różnych poglądach, opartego na wzajemnym szacunku. Zachęcał, aby uczelnia była otwarta na rozmowę ze światem i aktywnie ten dialog podejmowała.

Kardynał odniósł się także do planu nadania doktoratu honoris causa kard. Andersowi Arboreliusowi, widząc w nim ważną szansę dla dialogu ekumenicznego oraz podkreślając jego duchową dojrzałość i postawę dialogu.

W dalszej części zapowiedział chęć roboczego spotkania z wydziałami uniwersytetu oraz mocno zachęcał środowisko akademickie do zaangażowania się w synod diecezjalny, podkreślając jego znaczenie w kontekście procesów synodalnych Kościoła powszechnego. Na zakończenie złożył świąteczne życzenia, życząc wspólnocie akademickiej mądrości, która prowadzi do prostoty, dialogu i coraz głębszego odkrywania Chrystusa.

Po obejrzeniu nowo powstałego budynku kardynał Grzegorz Ryś mówił o nim z wyraźnym uznaniem i entuzjazmem. Podkreślał, że jest to budowla nie tylko imponująca swoją skalą i estetyką, ale także mądrze zaprojektowana. Zwracał uwagę, że prawdziwą sztuką nie jest samo wzniesienie dużego obiektu, lecz nadanie mu sensu i użyteczności. W tym przypadku – jak zaznaczał – wszystko zostało przemyślane: przestrzeń, funkcje oraz rozmach, który idzie w parze z konkretnym zamysłem.

Jednocześnie Kardynał podkreślał, że tak ambitna inwestycja stawia wysokie wymagania. Sam budynek, nawet najpiękniejszy, nie wystarczy – trzeba go wypełnić życiem. Tym „życiem” mają być przede wszystkim ludzie, którzy traktują naukę jako swoje powołanie. To oni, poprzez relację mistrz–uczeń, stanowią prawdziwą duszę Uniwersytetu. Kardynał zauważył, że nowa przestrzeń sprzyja tworzeniu takich relacji i daje realne możliwości rozwoju, jednak ostatecznie wszystko zależy od tych, którzy będą z niej korzystać.

Kardynał Ryś wspomniał także o planach związanych z synodem diecezjalnym, zapowiedzianym już podczas ingresu. Podkreślał, że tak wyjątkowe przestrzenie mogą służyć nie tylko pracy naukowej, lecz także pogłębionej refleksji i namysłowi teologicznemu. Zaznaczał przy tym, że Uniwersytet nie jest odrębnym, równoległym światem wobec Kościoła, ale aktywnie uczestniczy w jego życiu i współtworzy je w sposób istotny. Wyrażał radość i nadzieję, że Uniwersytet mocno zaangażuje się w prace synodalne, widząc w tym dobro zarówno dla synodu, jak i dla całej wspólnoty Kościoła.

Do przedpołudniowych wydarzeń na UPJPII dołączyło również podziękowanie Senatu, Grupy NDI oraz przedstawicieli Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie skierowane do rektora UPJPII, ks. prof. Roberta Tyrały, za realizację budowy nowego budynku dydaktycznego, a tym samym za rozwój Kampusu Jana Pawła II i doprowadzenie tej inwestycji do szczęśliwego finału.

Wyrazem wdzięczności stały się nie tylko słowa uznania wygłoszone przez prorektora, ks. Antoniego Świerczka oraz wręczone kwiaty, ale także symboliczny gest w postaci posadzenia drzewa – ambrowca (Liquidambar styraciflua), które rektor będzie mógł podziwiać z okien swojego gabinetu.

Tuż obok „wyrosła” również jodła, która niemal sama się przystroiła – co pozostaje już miłą tajemnicą Uniwersytetu Rolniczego oraz UPJPII.