Reklama

Boży zegar wybił godzinę…

Z trudnym do wyrażenia bólem przyszło mi pisać o Tacie, gdy przed jego imieniem musiałam postawić skrót „śp.”... 30 czerwca 2015 r. o godz. 19.15 w 68. roku życia Boży zegar wybił godzinę jego śmierci

Niedziela Ogólnopolska 32/2015, str. 46-47

Śp. Jan Adam Raczyński

Uroczystości pogrzebowe miały miejsce w piątek 3 lipca w kościele parafialnym św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Chruszczobrodzie. Eucharystii pogrzebowej, zgodnie z wolą Zmarłego, przewodniczył i słowo Boże wygłosił były proboszcz tamtejszej wspólnoty, obecny duszpasterz parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu, przyjaciel rodziny – ks. kan. Józef Ośródka. W ostatniej drodze Zmarłemu towarzyszyli najbliżsi – osierocona rodzina: żona, dzieci oraz wnuczęta, a także krewni, przyjaciele, znajomi, sąsiedzi oraz liczne grono kapłanów, z którymi współpracował przez ponad 20 lat jako kolporter Tygodnika Katolickiego „Niedziela”. Tak liczna obecność na pogrzebie wiernych, a zwłaszcza księży, stała się wielkim duchowym wsparciem dla nas, a dla Taty najpiękniejszym darem.

– Ze ściśniętymi sercami, w bólu gromadzimy się w tej starej świątyni, przy ołtarzu, u którego stóp stoi trumna, by pożegnać kogoś nam dobrze znanego, bliskiego, a dla najbliższych – kochanego i jedynego. Nie mogliśmy tego przewidzieć i przypuszczać, że w ten jasny, słoneczny, gorący dzień lata zgromadzisz nas tutaj, Drogi Adamie, w takich okolicznościach, ale to dzisiejsze słońce to jakby zapowiedź Raju, gdzie nie ma ani cierpienia, ani łez – usłyszeliśmy w homilii słowa ks. Ośródki. Kaznodzieja wspomniał także pieśń, którą wielokrotnie jako mały chłopiec słyszał na pogrzebach i która go przerażała: „Wszystko minie, świat zaginie, króla i cesarza śmierć nie minie”. – Od wyjścia z Raju nosimy w sobie śmierć, ale jak wytłumaczyć Wam, Droga Rodzino – żono, dzieci i wnuczęta – skoro odchodzi człowiek, który żył z Wami, troszczył się o każdego z osobna na co dzień, który, jak to powiedzieliście, spalał się dla Was każdego dnia i który miał tak wiele planów, pomysłów na przyszłość? Po ludzku nie jest to czas, by odchodzić z tego świata, ale Bóg wie, co dla nas najlepsze...

Odpocznij teraz, Boraczku...

W homilii padło wiele słów na temat życia mojego Taty pełnego pokory, spokoju, cierpliwości, który przez 43 lata tworzył zgodne, szczęśliwe małżeństwo i rodzinę, prawdziwą oazę spokoju i miłości. – Jak przystało na mężczyznę, niejedno drzewo posadziłeś, a gdy córka i syn byli już na świecie, pomyślałeś o budowie domu, w swojej „małej ojczyźnie” – Chruszczobrodzie. To, co było wielkim skarbem Twojego serca, to niezwykle głęboka wiara i ufność. Zadziwiałeś nas przez całe życie swoją pracowitością, byłeś niezmordowany, a talenty, które dał Ci Bóg, tak pięknie potrafiłeś wykorzystać. Ks. Ośródka wspomniał ostatni rok z życia mojego Taty: – Była to krzyżowa droga, a nawet więcej – jakbyś był do tego krzyża przybity. Na naszych oczach rozgrywał się dramat walki o życie, w którym grałeś pierwszoplanową rolę z cierpliwością i spokojem, ale i z nadzieją, że będzie lepiej, że może stanie się cud. Gdy odwiedziłem Cię na kilka dni przed śmiercią, byłeś mocno wyniszczony chorobą, ale Twoje oczy były pełne ognia i dzieliłeś się tyloma radościami ostatnich dni. Odpocznij teraz, Boraczku, bo się tu natrudziłeś, napracowałeś i pięknie przeżyłeś swoje 68 lat na ziemi – mówił kaznodzieja.

Reklama

Orędownik „niedzielnej” rodziny

Pełen pokory i spokoju mąż, zatroskany o swoje dzieci ojciec, człowiek ogromnego zaufania Bogu, zapalony kibic sportowy, budowniczy, piekarz, który przez wiele lat wypiekał biały chleb na wigilijny stół, wreszcie niestrudzony kolporter katolickiego słowa, który przez 20 lat każdego tygodnia docierał do kapłanów diecezji sosnowieckiej z „Niedzielą”. Cieszył się tą pracą, dbał o to, by tygodnik dochodził na czas do czytelników. Nawet gdy przeszedł na emeryturę, nadal pracował; i w chorobie wrócił na trasę, bo tak trudno było mu rozstać się z tą ważną częścią życia. Zarówno podczas audycji w Radiu Maryja ks. inf. Ireneusza Skubisia, honorowego redaktora naczelnego „Niedzieli”, szwagra Taty, jak i podczas uroczystości pogrzebowej zostało wypowiedzianych wiele słów nt. jego posługi w „Niedzieli”. – Przykład śp. Jana, zwykłego niezwykłego człowieka, niech będzie świadectwem dla każdego, jacy Polacy służą Bogu, Kościołowi i Ojczyźnie. A on szczególnie ulubił sobie Zagłębie, to dzięki niemu „Niedziela” docierała pod strzechy. Jak on potrafił zabiegać, walczyć o każdy numer, by był czytany, by był reklamowany. Choć nieraz spotykało go niezrozumienie – mówił ks. Ośródka.

– Właściwy człowiek na właściwym miejscu. „Niedziela” była jego życiem i takich kolporterów słowa, takich panów Janów Adamów nam trzeba – wspomina ks. Janusz Stach, kapłan diecezji sosnowieckiej.

Rzeka płynie w Tobie

Najstarsza wnuczka Taty – Julia podczas uroczystości pogrzebowej drżącym głosem wypowiedziała takie słowa: – Znajdujemy się w domu Bożym, lecz zamiast się cieszyć – łkamy cichutko... Za ukochanym mężem, tatą, dziadkiem, przyjacielem... Za Janem Raczyńskim, moim ukochanym Dziadziusiem. Chciałam opowiedzieć, kim dla mnie był – a był niezwykłym autorytetem. Nigdy nie spotkałam na swojej drodze tak pokornego człowieka. Przez ostatnie 4 miesiące pisałam jego życiorys. Opowiadał mi o swojej pierwszej pracy, o swojej rodzinie, o swojej wspaniałej małżonce. Pamiętał wszystkie adresy, nazwiska nauczycieli, zagraniczne miasta... Ja czasem zapominam, co robiłam wczoraj, a Dziadziuś pamiętał szczegóły sprzed 50 lat... Najważniejsza dla niego była wiara i praca.

Reklama

Z modlitewnym zapleczem u bram Raju

Tata miał niesamowitą wolę życia. Od pierwszego momentu wykrycia choroby, której diagnoza brzmiała jak wyrok, podjął walkę o każdy dzień, o każdą godzinę – z ogromną nadzieją, że jednak zwycięży. Dzielny, twardy, po męsku znoszący chorobę, walczący jak lew do końca, bezgranicznie ufający Bogu, co zapewne dawało mu tak wiele sił. Na ostatnią drogę, na godzinę przed śmiercią, został namaszczony olejami świętymi, udzielono mu absolucji i w pełnej świadomości przyjął po raz ostatni Pana Jezusa w postaci białej hostii. Ks. Ireneusz Skubiś wypowiedział wówczas słowa: – Teraz przyjmujesz Jezusa pod postacią chleba, ale niebawem zobaczysz Go już w rzeczywistości. Tata wyciągnął do niego rękę jakby na znak potwierdzenia. Niespełna godzinę potem zaczął odchodzić. Byliśmy z nim. Ostatnie tchnienia wydawał, trzymając za rękę swoją Dziunię, bo tak zawsze nazywał mamę, nas – swoje dzieci oraz wnuczęta. – Piękny koniec życia pięknego człowieka. Na tej śmierci, na tym odchodzeniu sam uczyłem się sztuki umierania, bo tak jak trzeba umieć żyć, tak trzeba umieć też umierać. Na progu nowego życia trzeba się umieć cieszyć, że spotka się w nim wszystkich bliskich, którzy poprzedzili nas w wędrówce do wieczności, a nade wszystko, że spotka się miłosiernego Boga – zauważył ks. Ośródka.

Do zobaczenia w Niebie

Pozostały piękne wspomnienia i pamięć, która nie umiera. Odszedł nasz najukochańszy Mąż, Tata, Dziadziuś, zwykły niezwykły człowiek, zostawił jednak „ślady swoich stóp”, które sięgają poza grób. Tato, dziękujemy Ci za życie i każdy jego dzień, za przykład żywej wiary i bezgraniczną ojcowską miłość, za Twoje mądre wskazówki i życiowe rady, a także za dar cierpienia. I wierzymy, że Bóg Miłosierny pozwoli Ci powitać nas kiedyś, gdy i my tam przybędziemy. Nie mówimy: żegnaj, ale: do zobaczenia w Niebie!

2015-08-05 08:56

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Lamentacje w Wielkim Poście zawirusowanym, w 2020 r.

2020-03-31 16:49

[ TEMATY ]

poezja

wiersz

bp Józef Zawitkowski

koronawirus

Episkopat.pl

Dlaczego zagniewany jesteś Panie?
Odmień nasz los ku dobremu.
Święty Boże, Mocny i Miłosierny,
zmiłuj się nad nami
i nad całym światem.

Kochani moi!
Dziś 25 marca 2020 roku,
a zimy nie było,
Wielkanocy nie będzie,
dziwny stał się świat.
Trwoga, nad nami
śmiercionośny wirus!

Na Anioł Pański biją dzwony.
Dziś radosne Zwiastowanie,
ale dzwony biją
jakoś inaczej,
jakby z płaczem i na trwogę.

Kościoły w Rzymie zamknięte.
Papież szedł sam pustą ulicą,
pod górę, jak w fatimskiej tajemnicy.
Mówcie ze mną Ojcze nasz – prosił,
niech się nad nami Bóg zmiłuje
i zachowa nas od złego.

A mnie dziś tak trudno
wypowiedzieć całą Modlitwę Pańską.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje,
przyjdź Królestwo Twoje!
Spodziewałem się, że przyjdzie
Twoje Królestwo, Ojcze,
królestwa sprawiedliwości,
miłości i pokoju,
a przyszła groza.
Zamiast dobrobytu
przyszła śmiertelna zaraza.
Ojcze, zbaw nas ode złego.

Jeszcze bardziej boje się powiedzieć:
Bądź wola Twoja!
Mówiłem,
ale chyba kłamałem,
bo wszystko robiłem po swojemu,
choć pamiętałem,
że pokarmem moim
miało być pełnienie woli Twojej, Boże,
a ja grzeszyłem,
idąc własną drogą.
Ojcze przebacz!

Chleba naszego powszedniego
daj nam dzisiaj!
O chleb to ja umiem prosić,
nawet umiem się domagać,
jakby mi się to należało.
Przebacz, żem jamochłon,
bo nie umiem
dzielić się chlebem,
przecież nie samym chlebem
człowiek żyje.

Odpuść nam nasze winy
jako i my odpuszczamy
naszym winowajcom.
Boże Ojcze, nie słuchaj tej prośby,
nie wysłuchaj mnie, proszę,
bo gdybyś Ty, Boże, przebaczał mi tak,
jak ja odpuszczam winowajcom,
to święta ziemia winna mnie pochłonąć.
Noszę przecież w pamięci, w sercu
tyle zawiści, złości i chęci zemsty.
Nie umiem przebaczać,
więc tej prośby, Ojcze, nie słuchaj
i nie wysłuchaj,
ale bądź miłościw
mnie grzesznemu.

I nie wódź nas na pokuszenie.
Nie dopuść na mnie pokusy,
która byłaby ponad moje siły,
ale nas zbaw ode złego!

O zbaw nas, ocal nas, osłoń nas
od wirusa, który niesie śmierć.
Boże Ojcze, Stworzycielu, Dawco życia.
Łaskawy i Miłosierny,
ocal nas i cały świat.
Mówię pacierz,
a nie umiem się modlić,
ale teraz o pomoc żebrzę:
ale nas zbaw ode złego,
od koronawirusa,
który sieje śmierć.

***

Przedwieczny Stwórco – Ojcze, ocal nas!
Stworzyłeś mnie z prochu ziemi,
na swój obraz i podobieństwo.
Dałeś mi swoje tchnienie,
abym życie miał w obfitości.
Dałeś mi Eden – raj szczęśliwy,
gdzie mogłem przechadzać się z Tobą.

Przykazałeś tylko:
Nie dotykajcie drzewa wiedzy
o dobrym i o złym.
Nie dotykajcie drzewa życia,
bo umrzecie.

Ojcze, zgrzeszyłem.
Zawstydziłem się Ciebie i siebie.
Chowałem się przed Tobą.
Zawiniłem przeciw Tobie.
Osądziłeś mnie sprawiedliwie,
więc ciężko pracuję.
ziemia rodzi mi chwasty i ciernie,
i wiem, że muszę umrzeć,
bo z ziemi jestem wzięty
i do ziemi wrócę.
Zamiast nieśmiertelności
karmię się chlebem płaczu,
a łzy są moim napojem.
Zmiłuj się Ojcze,
nad wygnańcem z raju.

Gdy tak się wadzę z Tobą,
Wszechmogący Boże
i żalę się na mój los, niedolę,
Ty jesteś dobry miłością Ojca
i Wszechmogący, a łaskawy jak Ojciec.

Obiecałeś, że dasz nam nową Matkę,
która zmiażdży łeb węża i moc szatana.
O, jak długie jest to oczekiwanie.
Grzech zapanował nad Twoim stworzeniem.
Brat zabija brata.
Pyszni budują wieżę,
co ma sięgać aż nieba.
Sodoma i Gomora – grzech straszliwy.
Żałowałeś, Boże Przedwieczny,
że stworzyłeś człowieka.
Ocaliłeś Noego
i to co czyste, dając na niebie
tęczę – znak przymierza
i obietnicę, że więcej nas
potopem karał nie będziesz.

Czynię Ci wyrzut,
Mądrości Przedwieczna!
Nie dopowiedziałeś,
że przyjdą na nas
kary gorsze od potopu.

Dałeś nam Mojżesza,
aby nas wyprowadził
z domu niewoli
do ojczyzny wolności.
Nie potrafiliśmy być wolni.
Dałeś nam prawo na kamiennych tablicach,
a wypisane w myśleniu i w sercu
każdego z nas.
Zgrzeszyliśmy.
Zarozumiali uczynili sobie bożka
na własne podobieństwo
i na własną zgubę.
Spójrz więc Przedwieczny Stworzycielu
na ziemię.
Na wojny atomowe i wirusowe,
na żądzę władzy i bogactwa,
na przepych i nędzę,
na zarażone miasta i wsie,
na skażone pola i rzeki
i na ludzi skłóconych i nienawistnych.
Zło straszne i trwoga dokoła.
Zabija nas
śmiercionośny wirus.

Postaw pal z wężem miedzianym
na rozstajnych drogach kosmosu,
aby ocaleli ci, co spojrzą nań z wiarą.
Patrz jak się zmienia!
Widzę krzyż, co krwawi,
a do krzyża przybity jest Chleb,
a Chleb krzyczy,
a krzyż ma na całą Europę,
na cały świat ramiona.

Boże Ojcze, Stworzycielu!
Spowiadam się przed Tobą
i przed światem.
Ocal, osłoń i przebacz!
Przecież nie jestem lepszy
od tych, co pomarli,
ani od tych,
co są zarażeni.
Zmarłym okaż Ojcowskie Miłosierdzie.
Chorych uzdrów,
gdy spojrzą na krzyż z ufnością.
Bohaterskim Lekarzom, Pielęgniarkom,
całej Służbie Zdrowia,
Ratownikom, Wolontariuszom i Mundurowym
bądź mocą, siłą i odwagą,
zdrowieniem i nadzieją,
a mnie grzesznemu
bądź miłościw.
Moja wina, moja wina,
moja bardzo wielka wina!

***

Chryste Odkupicielu, ocal nas!
Krzyżem padam przed Tobą,
Jezu mój Ukrzyżowany.
Nie śmiem oczu podnieść ku górze.
Płaczę z Magdaleną, z Piotrem i Łotrem.
Jezu ulituj się nad nami.
Przebacz nam, rozgrzesz, zapomnij!

Bezbożni krzyczą tak samo jak dawniej:
Ukrzyżuj Go!
Krew Jego na nas i na syny nasze!
Więc stało się!
Zstąp z krzyża, a uwierzymy Ci!
Perfidni, przewrotni, zawsze kłamcy.
Naigrawają się z nas i pytają:
A gdzie jest Wasz Bóg?

Jezu niech zadrży ziemia,
piorunem porusz sumienia.
Gdzie mam uciekać
z tej przeklętej, wirusem skażonej
krainy grzechu i śmierci?
W Tobie tylko moje ocalenie.

Czy idą jeszcze bezbożne,
bluźniercze, grzechem pomazane
procesje gejów, lesbijek,
Sodomitów i tych z Gomory?
Nie, już nie idą.
Zawstydzili się, zlękli się
i uciekli.

A podpalacze katedry, kościołów,
zabójcy kapłanów, niszczyciele krzyżów,
profanujący ołtarze i bluźniercy
odprawiający diabelską Mszę Świętą
na pośmiewisko niebu i ziemi,
gdzie są?
Czy są osądzeni?
Nie, sądy są zamknięte.
Bluźniercy, kryją się zarażeni,
zawstydzeni i w rozpaczy.
Im też przebacz,
najgłupszym z siepaczy.

Przyjdzie czas,
a setnik w Brukseli ogłosi światu:
On naprawdę był Synem Bożym!
Uwierzą w to?
Uwierzą, jeśli ocaleją,
a czy będą jeszcze potrzebni?
Minie Neron jak wirus,
jak zaraza i morowe powietrze,
a Papież z Watykanu
znów będzie błogosławił:
Urbi et orbi, nawet,
gdy Plac będzie pusty.

Czy ja tego doczekam?
Miałem nadzieję, że
odmieni się oblicze ziemi!
A tu przyszedł grzech.
Zło rozlało się po całej ziemi.
Zalały nas fale grzechu.
Jezu, a przecież na ostatnie czasy
miałeś nam zostawić Swoje Miłosierdzie,
a tu kościoły zamykają,
kto mnie rozgrzeszy na Święta?
Kto mi da Komunię Świętą
tę Wielkanocną
i tę na drogę do nieba?

Jezu przecież jesteś
Bogiem Miłosierdzia,
łaskawym i pełnym dobroci,
a we mnie już zamiera serce.
Przecież byłem zaliczony do umarłych.
Między zmarłymi było moje posłanie
i stałem na progu śmierci.

Kazałeś mi wstać, więc wstałem,
ale stań przy mnie, bo upadnę.
Kwilę jak pisklę jaskółcze,
wzdycham jak gołębica.
Wyciągam ręce ku Tobie,
Jezu mój Ukrzyżowany!
Płakać już nie umiem,
ale błagam, ocal nas!
Wołam za Mojżeszem:
Jeśli mam patrzeć
na cierpienie tych ludzi,
to raczej mnie zabij,
ale ich ocal!
Przecież Twoimi są!

Jezu, bądź naszym ocaleniem!
Ocal Łowicz,
przecież to miasto Pelikana.
To Twoje miasto!
Jezu, ale dlaczego milczysz?
Odpowiedz jak Łotrowi.
Czy mamy wszyscy umrzeć?
Czy dopiero wtedy przyjdzie
pokolenie dobrych ludzi,
jakich dotąd nie widziano?

Dlaczego płaczesz?
Dlaczego się buntujesz,
biedaku mój Izraelu,
nieboraku mój Jakubie?
Czy może zapomnieć matka
o Swoim niemowlęciu?
A gdyby nawet
ona zapomniała o Tobie,
Ja nigdy nie zapomnę,
bo jestem Twoim Świętym,
Twoim Odkupicielem,
przyjdę szybko, aby Cię ocalić.
Kiedy się to stanie, Jezu?
Przyjdź szybko,
nie zwlekaj i ocal!

Gdybyście mieli wiarę
jak ziarno gorczycy…
Ocal, uzdrów,
wysłuchaj jak Syrofenicjankę,
jak Kananejkę.
Ale Ja takiej wiary
wśród Was nie spotkałem.
To przymnóż mi wiary
i naucz mnie
żebrać, kołatać i prosić.

Jezu, spójrz na tych,
którzy w dzień i w noc
w klasztorach
na kwarantannie
żebrzą o zmiłowanie
i proszą i płaczą.
Jezu usłysz, Jezu wysłuchaj!

***

Duchu Święty – ocal nas!
Wzywam Cię Duchu Święty
zstąp i odnów
oblicze zawirusowanej Ziemi,
Tej Ziemi!
Zstąp Gołębico Twórczy Duch,
Miłości, Mądrości i Mocy Boga!
Z głębokości wołam do Ciebie,
ku górom wznoszę me oczy
i wierzę, że stamtąd
przyjdzie nasze ocalenie.
Przecież nawet z wyschniętych kości
mocen jesteś wskrzesić sobie
nowy naród – naród doskonały.

Zstąp Duchu Młody,
Wiosno ocalonego świata!
Zstąp i uczyń wody czyste
ku naszemu uzdrowieniu.
Zabij śmiercionośne plugastwo
tchnieniem Twojego Życia.
Niech się odmieni oblicze ziemi.
Niech ziemia pokryje się zielenią,
niech zakwitnie czystym kwiatem
i przyniesie ludziom zdrowy owoc.
Duchu Radosny – przyjdź!


Zstąp z rosa poranną,
zstąp z deszczem ożywczym,
zstąp, aby uczłowieczyć człowieka
i wybaw nas
od głupoty udającej mądrość,
od kłamstwa udającego prawdę,
od chamstwa udającego obrażoną dumę,
od brudu udającego czystość,
od nienawiści udającej miłość.

Ty, który jesteś Mocą,
Mądrością i Miłością,
teraz okaż się tylko Miłością,
aby wierność z ziemi wyrosła,
aby spotkały się – łaska i wierność,
aby ucałowały się – sprawiedliwość i pokój.

Zstąp Duchu Młody
na Twój Kościół z wieczernika,
na krzyżowanie Piotra,
na Apostołów trwających dziś na modlitwie
razem z Maryją, Matką Jezusa.
Niech Ona będzie teraz
dla nas Ocaleniem.
Orbis terrarum – Salus.

***

Bogurodzica – Ocalenie dla świata!
Rzymianie nazwali Cię
- Salus Populi Romani,
bo ocaliłaś od klęski Rzymian,
ale my pamiętamy
testament Pana Jezusa z krzyża:
Niewiasto, oto syn Twój!
Dziecko, oto Twoja Matka!

Dlatego dziś mogę wołać do Ciebie:
Witaj Królowo!
Królowo Świata, Europy,
Królowo Polski i moja Księżna Łowicka,
Matko Miłosierdzia, Życia Słodkości
i Nadziejo nasza, witaj!
Do Ciebie wołamy,
wygnańcy, synowie Ewy,
do Ciebie wzdychamy
jęcząc i płacząc
na tym łez padole.
Przeto, Orędowniczko nasza
spójrz łaskawie na nas,
o Łaskawa, o Litościwa,
o Słodka Panno Maryjo!
Nasze Ocalenie!

Wirus nas zabija, Matko!
Klęczę przed Tobą
Królowo Polski w Częstochowie,
Bolesna w Licheniu,
Pocieszeń Pełna w Warszawie
i moja Księżna Łowicka.
Ocal Łowicz,
przecież to Twoje Księstwo.

Matko przed Twoim obrazem,
może już ostatnim razem,
pozwól, niech się dziś wypłaczę,
może już Cię nie zobaczę.
Moja słodka Pieto!
Usłysz, Królowo, wołanie
wieków: Bądź Ocaleniem świata,
Ocaleniem Polski,
Rzymu Piotrowego,
Europy, co była
wierną Kościoła Służebnicą,
a teraz jest bezbożną,
zapłakaną niewolnicą.

Ulituj się i ocal Europę i Świat.
Matko z Guadalupe i Loretto,
z Lourdes, Fatimy i La Salett,
o cudowna Kazańska,
Ostrobramska i moja Studziańska.
Złam strzały Bożego gniewu,
Matko Łaskawa
i ocal swe dzieci
Niepokalana z Nagasaki
i Łaskawa z Warszawy.

Matko, ocal Polskę, Europę i Świat.
Przecież obiecałeś, że nas to ominie,
że Rosja się nawróci.
Wysłuchaj Świętą Królowe Jadwigę.
Porozmawiajcie sobie,
jak Królowa z Królową.
Wysłuchaj Bobolę,
Traugutta i Hallera,
Ojca Maksymiliana, Jan Pawła II
i Sługę Twojego Prymasa Tysiąclecia
i Prezydenta Rzeczpospolitej,
co modlił się na Jasnej Górze
przed ołtarzem Ojczyzny.
Matko, ocal nas!
Bogurodzico spod Grunwaldu,
Częstochowy, Wiednia i Warszawy,
ocal nas!
Bądź Ocaleniem Polski, Europy i Świata,
Matko ocal nas!
Salus orbis terrarum,
Zwycięska z Syrakuz
i Rembertowa.

Słyszysz nas, Matko Boska?
To już nie modlitwa,
to już nie błaganie,
to krzyk i jęk umierających,
to płacz Matki Ojczyzny!
Od wirusa śmiercionośnego,
ocal nas, Pani!
Przybądź nam Miłościwa
Pani ku pomocy
i wyrwij nas z potężnych
nieprzyjaciół mocy.

Ty coś karmiła świata Zbawienie.
Matko Siewna, Zagrzewna i Zielna.
Palmy nie zakwitną na Niedzielę Palmową,
pisanek nie będzie w sobotę,
a Boryny płaczą:
jęczmienia przy grobie też nie będzie,
bo susza.
Susza!
Ziemia spękana, wody spragniona
płacze i prosi o krople deszczu.
Matko żniwiarzy!
Opiekunko Skowronków,
Jaskółek Matko,
stań się rosą poranną,
deszczem majowym,
rzeka błękitną,
kobiercem Twoich kwiatów
i Spełnioną Nadzieją.

Matko, nie odejdę stąd,
dokąd nie wyżebrzę
Twej obietnicy, że będziesz
Ocaleniem naszego Narodu,
że nas nie opuścisz
ani teraz, ani w godzinie naszej śmierci,
że uprosisz u Syna,
aby los nasz odmienił ku dobremu.
Matko, powiedz nam teraz
pocieszenia słowo!

Nigdy jam Ciebie
ludu nie rzuciła.
Nigdym od Ciebie
nie odjęła lica.
Jam po dawnemu
moc Twoja i siła.

Naprawdę?
Więc okaż, że jesteś Matką!
że jesteś Ocaleniem,
Ocaleniem naszym i świata całego.

Królowo!
Polacy potrafią dziękować.
Przybliż ten dzień
naszego dziękczynienia.
Staniemy przed Jasną Górą
z tysiącem strażaków
co zagrają: I któż jak Bóg?;
I nic nad Boga!

Tylko już nie płacz,
ani w Merrillville, ani w Dębowcu,
ani w Lublinie, ani w Świątnikach.
Teraz, dla świata bądź Pocieszeń Matką,
bo nie ma już Gorzkich żali,
urwały się Drogi Krzyżowe,
ale będzie maj i zaśpiewamy:
Chwalcie łąki umajone
i zapachną konwalie, fijołki,
maciejka i bzy.

Matko!
Ale niech się tak stanie naprawdę.
Fiat!
Amen!

CZYTAJ DALEJ

Lipnica Murowana: konkurs palm w Internecie

2020-04-03 12:19

[ TEMATY ]

Wielkanoc

Adam Łazar

Z powodu pandemii koronawirusa nie będzie tradycyjnego konkursu palm w Lipnicy Murowanej. Każdego roku wydarzenie gromadziło tysiące osób a palmy sięgały nieba. W ubiegłym roku rekordowa palma miała prawie 38 metrów. Organizatorzy zdecydowali, że w tym roku konkurs przenoszą do Internetu.

W obliczu rozprzestrzeniającej się pandemii koronawirusa, a także w sytuacji wprowadzenia stanu zagrożenia epidemicznego, 62. Konkurs Lipnickich Palm i Rękodzieła Artystycznego im. Józefa Piotrowskiego został odwołany. Chcąc podtrzymać tradycje mieszkańcy zostali zachęceni do udziału w konkursie „Lipnickie palmy bliskie niebu”. Zadanie konkursowe polega na wykonaniu tradycyjnej lipnickiej palmy - z naturalnych surowców takich jak pędy wierzby, suszonych lub bibułowych kwiatów, bukszpanu oraz wstążek z bibuły. Wiązanie palmy powinno być zrobione z pędów wierzby, bez wykorzystania drutu, gwoździ i sznurków z tworzyw sztucznych. Mile widziana współpraca całej rodziny. Następnie należy wykonać zdjęcie palmy wraz z wykonawcą i dodać w komentarzu pod postem konkursowym na facebooku Gminy Lipnica Murowana. Konkurs trwa do 7 kwietnia.

Gminny Dom Kultury w Lipnicy Murowanej zorganizował także konkurs plastyczny „Lipnickie zwyczaje wielkanocne”. Tematem prac było przedstawienie lipnickich tradycji związanych z Wielkanocą i Wielkim Tygodniem. Spośród 56 zgłoszonych prac, najlepsze zostały nagrodzone.

Konkurs w Lipnicy Murowanej sięga 1958 roku, kiedy to tamtejszy poeta Józef Piotrowski ogłosił I Konkurs Palm na Niedzielę Palmową. Zainteresowanie było bardzo duże wśród mieszkańców, czego dowodem była niezliczona liczba palm. Z małej imprezy lokalnej konkurs przekształcił się w wydarzenie ogólnopolskie.

Organizatorami konkursu są: Wójt Gminy Lipnica Murowana, Gminny Dom Kultury w Lipnicy Murowanej, Parafia Rzymskokatolicka w Lipnicy Murowanej.

Ponadto mieszkańcy modlą się o ustanie pandemii za wstawiennictwem św. Szymona z Lipnicy. Bernardyn w XV wieku pomagał chorym podczas panującej w Krakowie epidemii cholery, udzielając sakramentów i niosąc pociechę. Kustosz Sanktuarium Św. Szymona z Lipnicy ks. Mariusz Jachymczak zachęca wszystkich do gorliwej modlitwy za wstawiennictwem Rodaka o ustanie epidemii koronawirusa.

Codziennie o godz. 20.30 we wspólnocie z ks. wikariuszem i siostrami urszulankami modlą się na różańcu oraz Litanią do św. Szymona w tej intencji. Teksty modlitwy można znaleźć na stronie parafii w Lipnicy Murowanej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję