Przez powołanie rozumiemy pewną skłonność zamiłowania do zawodu, któremu człowiek oddaje się z pełnym zaangażowaniem. W języku potocznym wyrażenie to jest oznaką szacunku wobec niektórych zawodów: lekarza, nauczyciela, wychowawcy. Być nauczycielem to jest powołanie i zawód. Znaczenie jego jest ogromne, aczkolwiek szacunek społeczny do tego zawodu jest u nas raczej niewielki. A jednak odrodzenie narodu zależy w dużym stopniu od pracy nauczycieli. Chwała owym mądrym i uczciwym nauczycielom. Każdy nauczyciel pokazuje swoim uczniom pewien zespół prawd. Jest więc on także wychowawcą, a nie tylko dydaktykiem. Dlatego powinien posiadać osobowość wychowawcy bogatą w wartości duchowe i prawość charakteru. Osobowość nauczyciela, wychowawcy konstytuują następujące czynniki: umiłowanie prawdy i wiedzy, wrażliwość etyczna na dobro, poprawna postawa moralna, życzliwość i miłość do uczniów, znajomość ich psychiki i umiejętność przekazania materiału. Ważną sprawą w pracy nauczyciela jest jego poczucie odpowiedzialności wobec rodziców i społeczeństwa za powierzone jego pieczy dzieci i młodzież. Święty Jan Paweł II w przemówieniu do nauczycieli 12 kwietnia 1992 roku podkreślił wagę dawania przez nich świadectwa, „Młode pokolenia pragną by dorośli ukazywali im dzisiaj wartości i modele życia prowadzące do szczęścia. Oczekują i poszukują wzorów do naśladowania, które pomogą im w budowaniu własnej osobowości”. Jako doświadczony kapłan mogę powiedzieć, że chrześcijańscy nauczyciele powinni rozwijać swoje życie duchowe poprzez słuchanie Słowa Bożego, modlitwę i życie sakramentalne.