Oto tekst refleksji autorstwa biskupa Artura Ważnego:

Często zachowujemy się jak selektywni reżyserzy, wycinając z liturgii te fragmenty 1 Księgi Samuela, w których Bóg surowo rozlicza Helego za milczenie wobec seksualnych przestępstw jego synów-kapłanów. Usłyszał od Boga: "Bardziej szanowałeś swoich synów, niż Mnie". To liturgiczne pominięcie tekstu stało się naszą mentalną luką: przez lata woleliśmy nie widzieć, że brak reakcji na zło wewnątrz sanktuarium jest dla Boga nieakceptowalny.

Izraelici dziwili się, dlaczego przegrali, skoro w ich obozie była Arka Przymierza, nie rozumiejąc, że sacrum nie chroni tam, gdzie ukrywa się grzech wykorzystania. My także często zasłaniamy się rytuałem, zapominając, że Bóg nie daje się „użyć” do legitymizacji milczenia wobec krzywdy najsłabszych.

Dzisiejsze porażki ewangelizacyjne to nasza bitwa pod Afek - nosimy Arkę, ale nie mamy w sobie Bożej mocy, bo próbowaliśmy ją budować na fundamencie przemilczanych ran. To paradoks, że młody Samuel słyszy Boga, którego nie słyszy już stary Heli - to lekcja dla nas, pasterzy, byśmy potrafili usłyszeć Pana w głosie tych, których najłatwiej było nam zignorować.

Odzyskanie wiarygodności Kościoła nie dokona się przez lepszy PR, czy liczenie z czasem na zapomnienie o krzywdach, ale przez pokorne stanięcie przed „Samuelami” dnia dzisiejszego i uznanie, że to oni niosą nam dziś Boże, prorockie upomnienie. Naszą jedyną drogą powrotną do mocy Ewangelii jest skrucha i odwaga, by przeczytać własną historię do końca, bez pomijania bolesnych rozdziałów.

Musimy przestać „wycinać” trudne miejsca z Pisma Świętego, a potem z historii i naszej świadomości, bo tylko cała prawda ma moc nas wyzwolić i przywrócić nam błogosławieństwo.