Według niego prawdziwa stawka w grze w debacie na temat sztucznej inteligencji „nie ma charakteru technicznego ani prawnego: jest ona antropologiczna”. Wstępne pytanie, na które należy odpowiedzieć, brzmi: „Jakim człowiekiem chcemy, żeby się stał?”. Obok „roztropnych”, którzy odwołują się do zasad i „prometejczyków”, którzy odrzucają jakikolwiek hamulec, teolog proponuje trzecią drogę, wychodzącą od antropologii chrześcijańskiej: „Człowiek jest stworzony na obraz i podobieństwo Boga i nosi w sobie zapisane powołanie do nieskończoności”.

W tej perspektywie „IA nie powinna być ograniczana sama w sobie: tym, co się liczy jest kierunek”. Dopóki więc „pozostaje narzędziem służącym człowiekowi, który wzrasta w wiedzy, trosce i wspólnocie, jest ona nie tylko uprawniona, ale także cenna”. Prawdziwe ryzyko „polega nie na tym, że sztuczna inteligencja zostanie uregulowana, ale na tym, że będzie czczona jako nowy podmiot ewolucji człowieka”.

Etyka inspirowana chrześcijańską antropologią nie pyta więc o to, „jakie ograniczenia nakładać na AI”, ale „jak rozwijać AI, aby służyła ludzkiemu powołaniu do nieskończoności”, podsumowuje bp Staglianò.