Niedziela, 12 kwietnia. Druga Niedziela Wielkanocna czyli Miłosierdzia Bożego.

• Dz 2, 42-47 • Ps 118 • 1 P 1, 3-9 • J 20, 19-31

Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane». Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: «Widzieliśmy Pana!» Ale on rzekł do nich: «Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę». A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł, choć drzwi były zamknięte, stanął pośrodku i rzekł: «Pokój wam!» Następnie rzekł do Tomasza: «Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż w mój bok, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym». Tomasz w odpowiedzi rzekł do Niego: «Pan mój i Bóg mój!» Powiedział mu Jezus: «Uwierzyłeś dlatego, że Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli». I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej księdze, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w imię Jego.

Na powyższy fragment Ewangelii warto spojrzeć poprzez pryzmat obchodzonej dziś uroczystości Miłosierdzia Bożego. Jej treść ukazuje nam miłość Stworzyciela i zaprasza do stawania się jej przekazicielem. Miłosierdzie widoczne jest najpierw w relacji zmartwychwstałego Chrystusa do apostołów. Wyraża się w darze przebaczenia i pokoju. Pamiętamy, że uczniowie opuścili swego Mistrza w momencie Jego pojmania w ogrodzie Oliwnym. Piotr nawet po trzykroć publicznie wyparł się, że Go zna. Możemy sobie wyobrażać, jak bardzo ten fakt obciąża ich sumienia. Lęk przed podzieleniem losu ze swym Mistrzem miesza się w nich z poczuciem wewnętrznego chaosu, zagubienia, niepewności i wyrzutów sumienia. Dlatego pierwszą rzeczą, którą podarowuje im Zmartwychwstały, jest wewnętrzny pokój. Jezus nie robi im wyrzutów, nie oskarża ich i nie wypomina im. Wręcz przeciwnie – traktuje nadal jak swoich przyjaciół. Przebacza im i pragnie, aby przebaczyli sobie. To jest droga do uzyskania przez nich wewnętrznego pokoju. Ale to nie wszystko. Jezus nie tylko podchodzi do swych uczniów z szacunkiem i godnością, ale obdarowuje ich szczególnym zaufaniem. Pragnie, aby kontynuowali Jego misję przekazywania Bożego przebaczenia i pokoju. Doświadczywszy na własnej skórze Jego miłosiernej miłości, zostają zaproszeni do przekazywania jej innym ludziom. Szczególnym jej kanałem będzie sakrament pokuty i pojednania. Zmartwychwstały Pan okazuje swoje miłosierdzie również wobec nieobecnego wcześniej apostoła Tomasza. Pozwala, aby fizycznie dotknął Jego ran i przekonał się, iż On naprawdę żyje. Bóg pokornie zniża się do potrzeb człowieka, biorąc pod uwagę jego słabość i ograniczoność w dochodzeniu do prawdy. Jest poprzez to bardzo miłosierny, nie unosi się dumą i pokazuje, jak bardzo zależy Mu na człowieku. Rozważając dzisiejszą perykopę, warto zastanowić się nad doświadczeniem Bożego miłosierdzia we własnym życiu. Czy rzeczywiście wierzę w Boże przebaczenie do końca? Czy potrafię przebaczyć sobie? Czy jestem wobec siebie i innych miłosierny na wzór Pana? Czy duchowo pozwalam sobie „dotknąć” bliskiej obecności Zmartwychwstałego?

J.G.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".