Reklama

Wiara

Wierny świadek

Mówi się, że Arktyka nie jest dla każdego i w przeciwieństwie do Pana Boga, który jest nieskończenie miłosierny, ona nie wybacza błędów.
Z ks. Marcinem Rumikiem – kapłanem archidiecezji częstochowskiej, który zaczyna 5. rok posługi jako misjonarz w Rankin Inlet w diecezji Churchill-Hudson Bay w północnej Kanadzie – rozmawia Anna Buda

2016-01-27 09:07

Niedziela Ogólnopolska 5/2016, str. 24-25

[ TEMATY ]

wywiad

rozmowa

misjonarze

misjonarz

Archiwum ks. Marcina Rumika

ANNA BUDA: – Jaka jest Północ?

KS. MARCIN RUMIK: – Jest ciągle dzika i surowa, ale przede wszystkim bardzo zimna. Północ zamieszkują niedźwiedzie polarne, foki, lisy i wilki arktyczne, ale co najważniejsze – Inuici – ludzie, którzy doskonale przystosowali się do panujących tutaj warunków.

– Jak wygląda życie w Arktyce?

– By choć trochę zrozumieć, jak wygląda codzienność tutaj, należy oddzielić życie w miasteczku czy też w wiosce od życia poza nimi. Dla dobrego zobrazowania trzeba powiedzieć, że na terytorium Nunavut – arktycznej części Kanady ludzie mieszkają w wioskach, które są zupełnie odcięte od świata. Nie są połączone żadnymi drogami, nie dociera też do nich kolej. To są takie wysepki, oazy ludności pośrodku pustyni lodowej. Wioski są samowystarczalne; każda posiada swój generator prądu, a łączność telefoniczną zapewnia satelita. Poza tym, że są to miejsca odizolowane, życie tutaj nie odbiega jakoś szczególnie od standardów każdego innego miejsca w Kanadzie. Oczywiście, nie ma tu kina, wielkich centrów handlowych. Dwa sklepy, poczta, szkoła i kościół – to jest minimum, które do przetrwania wystarcza w zupełności. Z nutką żalu muszę też powiedzieć, że era igloo i psich zaprzęgów odeszła już w zapomnienie. Cywilizacja dotarła i tutaj: Inuici mieszkają teraz w normalnych domach i poruszają się skuterami śnieżnymi. Żeby żyć w wiosce, nie potrzeba wyjątkowych umiejętności survivalowych – przed niskimi temperaturami chronią ogrzewane domy, a ciemności nocy polarnej rozświetlają światła elektryczne.
Natomiast zupełnie inaczej wszystko wygląda, jeżeli chcemy wyjechać poza wioskę, chociażby na polowanie czy po prostu udać się do innej wioski skuterem śnieżnym. Wtedy dopiero zderzymy się z prawdziwie surową i dziką Arktyką: temperatury odczuwalne spadają do -70°C; pogoda, która potrafi zmienić się w ciągu kilku minut; burze śnieżne – nawet 6-, 7-dniowe, podczas których nic nie widać. Ktoś, kto wybiera się nawet na kilkugodzinne polowanie, zawsze zabiera ze sobą sanie z niezbędnymi rzeczami, które pozwoliłyby mu przetrwać w dziczy przez minimum kilka dni.

– Ile lat liczy sobie Kościół w tej części globu i jak jest on zorganizowany?

– Kościół w Arktyce jest stosunkowo młody. W 2012 r. obchodziliśmy 100-lecie pierwszej misji katolickiej na dalekiej Północy, ale należy pamiętać, że proces tworzenia kolejnych był rozciągnięty nawet na 40 lat. Zatem do niektórych zakątków Arktyki wiara dotarła niecałe 60-70 lat temu. Większość terytorium Nunavut jest włączona w granice diecezji Churchill-Hudson Bay, co czyni ją obszarowo jedną z największych – jeśli nie największą – diecezją na ziemi. Żyje tu ok. 30 tys. ludzi, z czego ok. 12 tys. to katolicy. W poszczególnych wioskach zostało utworzonych 17 misji, w których pracuje tylko 8 kapłanów.

– Jak wygląda wiara Eskimosów? Czy są ludźmi głęboko wierzącymi?

– Eskimosi czy też Inuici – ta forma jest bardziej poprawna – to przede wszystkim ludzie głęboko uduchowieni. Nie podają w wątpliwość, że świat duchowy jest światem realnym. Wraz z dotarciem na te ziemie pierwszych misjonarzy przyjęli wiarę w Jezusa Chrystusa. Oczywiście, nie stało się to z dnia na dzień. Obecnie zdecydowana większość zamieszkujących Arktykę to chrześcijanie. Natomiast ich wiara jest wciąż bardzo świeża i wymaga odpowiedniej pielęgnacji i ugruntowania. Dlatego ważną częścią posługiwania tutaj są katechezy przedsakramentalne. Staramy się też odpowiednio formować liderów parafialnych, ponieważ ze względu na małą liczbę kapłanów w niektórych wioskach właśnie na ich barkach spoczywa odpowiedzialność za lokalną wspólnotę. Niestety, ksiądz do niektórych misji dociera zaledwie 3-4 razy w roku.

– Jakiego języka używa Ksiądz na co dzień?

– Językami powszechnie używanymi są angielski i inuktitut. Od początku swojego pobytu Eucharystię celebruję w tych dwóch językach.

– Jakie są największe wyzwania w pracy misjonarza?

– Największe wyzwanie to mierzenie się z problemami, które dotykają tutejszych mieszkańców, a wobec których bardzo często jest się po prostu bezsilnym. Brak pracy, głębokie uzależnienia od narkotyków i alkoholu – mimo panującej prohibicji, a także drastycznie wysoka liczba samobójstw, zwłaszcza wśród młodych. Pamiętam, że przez pierwsze pół roku mojego pobytu w Rankin Inlet aż 5 osób odebrało sobie życie, w tym dwóch 17-latków, którzy zastrzelili się w tygodniowym odstępie czasu. Było to dla mnie trudne doświadczenie, biorąc pod uwagę, że ksiądz pozostaje w takich momentach bardzo blisko rodziny. Chwilę po wydarzeniu kapłan idzie do domu samobójcy, a dopiero później odbywa się dodatkowa modlitwa w kostnicy i pogrzeb. To wszystko nie jest łatwe do uniesienia. Tylko w ciągu prawie 4 lat mojego pobytu na Północy w samym Rankin Inlet było ok. 20 samobójstw.

– Dlaczego tak się dzieje?

– To chyba pytanie bez odpowiedzi. Mogłoby się wydawać – i takie jest niejednokrotnie pierwsze skojarzenie – że to przez noc polarną i brak światła, natomiast statystyki pokazują, że najwięcej ludzi odbiera sobie życie nie zimą, lecz wiosną i jesienią – wtedy, kiedy światła jest pod dostatkiem. W dużej części jest to pewnie nieumiejętność dostrzeżenia perspektyw na lepsze jutro, ale to są tylko moje dywagacje.

– Czyli Inuici nie widzą sensu życia i nie odczuwają żadnej radości z niego, skoro jedynym rozwiązaniem, jakie biorą pod uwagę, jest samobójstwo?

– Przeciwnie, Inuici to ludzie, którzy mają bardzo bogatą historię i kulturę. Potrafią się cieszyć z każdego kolejnego dnia. Wielką wartość dla nich stanowi również rodzina. Z wdzięcznością i radością przyjmują każde kolejne poczęte życie. Zakładaniu rodzin (w większości wielodzietnych) sprzyja klimat, w którym żyją. Są otoczeni wspaniałą przyrodą, nieskażonym lądem i krystalicznie czystymi rzekami i jeziorami. Nie można powiedzieć, wręcz kłamstwem byłoby stwierdzenie, że życie na Północy to smętne czekanie, aż wreszcie śmierć wyzwoli nas z trudów życia. Życie tutaj, mimo że nie należy do najłatwiejszych, jest wyjątkowo piękne i daje mnóstwo okazji do spełniania się w nim.

– Wspomniał Ksiądz o wielodzietnych rodzinach. Czworo, pięcioro dzieci to norma?

– Gdy zadała Pani to pytanie, przypomniało mi się wydarzenie, które miało miejsce niedługo po moim przylocie na Północ. Poleciałem, by odwiedzić sąsiednią misję. Z lotniska odebrał mnie miejscowy lider. Jechaliśmy z lotniska, a że jest ono trochę oddalone od wioski, wywiązała się dłuższa rozmowa. W pewnym momencie zapytałem go: „Ile tak właściwie masz dzieci?”. Zaczął się zastanawiać i liczyć. Mruczał coś pod nosem, aż wreszcie spojrzał na mnie i z taką wyjątkową szczerością w oczach odpowiedział: „Father, musiałbyś moją żonę zapytać, bo ja dokładnie nie wiem”. Druga sytuacja miała miejsce niedawno. Zostałem zaproszony na jubileusz 50. rocznicy ślubu. Podczas kolacji zapytałem jubilatów, jak duża jest ich rodzina. Odpowiedzieli, że mają 69 wnuków i prawnuków. Może nie jest to bezpośrednia odpowiedź na Pani pytanie, ale jednak dość dobrze obrazuje rzeczywistość.

– Czy praca na misjach daje Księdzu poczucie spełnienia i satysfakcję?

– Jestem bardzo zadowolony z możliwości posługiwania niemalże na końcu świata. Ludzie tutaj są wyjątkowo życzliwi, przede wszystkim dostrzegają, że jest się tutaj właśnie dla nich i potrafią to docenić. Bardzo dużo radości przynosi mi obejmowanie modlitwą tych, którzy o nią proszą. Świadomość tego, że gdyby nie moja obecność tutaj, to mieszkańcy nie mieliby nawet możliwości uczestnictwa w niedzielnej Mszy św., daje mi siłę do przezwyciężania trudności, które się pojawiają. Poza tym praca na misjach to bezpośrednie spotkanie z człowiekiem. To nie jest anonimowe duszpasterstwo, i to jest chyba najpiękniejsze.

– Jak już Ksiądz wspomniał, trudności też się pojawiają. Jakie?

– Najtrudniejsze do przezwyciężenia jest doświadczenie izolacji i samotności. 24 godziny na dobę przez niemalże 365 dni w roku z tymi samymi ludźmi i w tym samym miejscu – to jest niemałe wyzwanie! Ale jest też ogromna satysfakcja. Żyjąc w ekstremalnie trudnych warunkach klimatycznych, w odizolowaniu od cywilizowanego świata, każdego dnia spoglądam rano w lustro i z czystym sumieniem sobie powtarzam: „Marcin, jest radość, dajesz radę”.

– Na koniec proszę powiedzieć, czego życzyć Księdzu Misjonarzowi w dalekiej i zimnej Arktyce?

– Tego, żeby podczas moich podróży przez skuty lodem ocean czy pokrytą śniegiem tundrę mojemu Aniołowi Stróżowi nie przyszła nawet do głowy myśl, żeby mnie zostawić samego. A trochę bardziej poważnie – tego, żebym miał wystarczająco dużo sił do towarzyszenia ludziom jako wierny świadek miłości Boga do człowieka.

* * *

Już po odbytej rozmowie doszła do nas radosna wiadomość, że ks. Marcin został wybrany i zaakceptowany przez Papieską Radę ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji na misjonarza miłosierdzia. W Środę Popielcową 10 lutego 2016 r. podczas uroczystej celebracji eucharystycznej w Bazylice św. Piotra w Rzymie wraz z innymi wybranymi księżmi zostanie posłany przez papieża Franciszka z misją głoszenia i szerzenia Bożego Miłosierdzia. Na mocy przywileju Papieża misjonarz miłosierdzia będzie miał również prawo do rozgrzeszania z grzechów, z których dotychczas można było uzyskać rozgrzeszenie tylko w Stolicy Apostolskiej, m.in. z grzechu profanacji postaci eucharystycznych, schizmy, apostazji czy herezji, a także grzechu spowodowanego naruszeniem tajemnicy spowiedzi. Jak czytamy w Instrukcji na Rok Miłosierdzia, zadanie powierzone misjonarzom wymaga, aby tę funkcje sprawowali „duchowni dobrzy, cierpliwi, zdolni zrozumieć ludzkie ograniczenia, gotowi do tego, by wyrażać natchnienia Dobrego Pasterza w swojej misji głoszenia i spowiadania”.

Ks. Marcin Rumik będzie jedynym misjonarzem miłosierdzia w arktycznej części Kanady i jednym z nielicznych w całej Ameryce Północnej.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kiedy ranne wstają zorze…

2020-01-21 12:48

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 4/2020, str. VII

[ TEMATY ]

wywiad

liturgia

kościelny

Joanna Ruchniewicz-Wywigacz

Adam Ostrowski

Poranne wstawanie jest nieodłącznym elementem posługi kościelnego Adama Ostrowskiego z parafii św. Józefa Oblubieńca NMP w Żarach.

Joanna Ruchniewicz-Wywigacz: Ile lat służy Pan jako kościelny i czy ta praca w jakiś sposób wpłynęła na Pana?

Adam Ostrowski: Posługę kościelnego pełnię już 15 lat – 9 lat w kaplicy przy pl. Inwalidów i 6 lat w kościele parafialnym. Poranne wstawanie, by otworzyć kościół dla wiernych zbierających się ok. 6 rano w dzień powszedni na Mszę, pozwoliło mi uporządkować swoje życie duchowe. Przyjście do kościoła, wykonywanie po kolei czynności przed Eucharystią – przygotowanie kielicha, ampułek, ornatu, zapalenie świec oraz oświetlenia i czasem jeszcze wiele innych czynności, wpłynęły na mój wewnętrzny spokój. Świadomość przebywania w obecności Boga dyscyplinuje i człowiek stara się być lepszy na co dzień.

CZYTAJ DALEJ

"Szczęść Boże" czy... "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus"?

Niedziela łowicka 6/2003

[ TEMATY ]

ksiądz

kapłan

Piotr Drzewiecki

Ostatnio jedna z kobiet zapytała mnie jakby z pewnym wyrzutem: "Proszę księdza, zauważam z niepokojem, że ostatnimi laty coraz modniejsze w ustach duchownych, kleryków, sióstr duchownych jest pozdrowienie: «Szczęść Boże» zamiast «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Nawet ksiądz, który przyszedł do mnie po kolędzie, pozdrowił nas słowami «Szczęść Boże». To nie jest przywitanie chwalące Boga. Kiedyś w taki sposób pozdrawiano osoby pracujące: «Szczęść Boże w pracy» i wówczas padała odpowiedź: «Bóg zapłać». Dzisiaj kiedy słyszę «Szczęść Boże», od razu ciśnie mi się na usta pytanie: do czego, skoro nikt nie pracuje w tej chwili? Nie wiem, co o tym myśleć. Według mnie to nie jest w pełni chrześcijańskie pozdrowienie".
No cóż, wydaje się, że powyższa interpretacja pozdrowień chrześcijańskich jest uzasadniona. Ale chyba może za bardzo widać tutaj przyzwyczajenie do tego, co jest tradycją wyniesioną z dziecinnych lat z domu rodzinnego. Pamiętajmy jednak o jednym: to, co jest krótsze, a mam tu na myśli zwrot "Szczęść Boże", niekoniecznie musi być gorsze.
Owszem, pozdrowienie "Szczęść Boże" jest krótsze i z tego powodu częściej stosowane. Ale ono ma swoją głęboką treść, która nie tylko odnosi się do ciężkiej, fizycznej pracy. To w naszej tradycji związano to pozdrowienie z pracą. A przecież życzenie szczęścia jest związane z tak wieloma okolicznościami. Bo jest to ludzkie życzenie skierowane do Boga, stanowiące odpowiedź na całe bogactwo życia człowieka. I jest tu wyznanie wiary w Boga i Jego Opatrzność; wyznanie wiary, że to, co jest ludzkim życzeniem, spełnić może tylko Bóg. To szczęście ma pochodzić od Niego. Mamy tu więc skierowanie uwagi na Boga i naszą od Niego zależność. Zależność, w którą wpisana jest Boża życzliwość dla człowieka. Tak oto odsłania się nam głębia tego skromnego pozdrowienia "Szczęść Boże". Czyż to mało?
Poza tym życzyć szczęścia od Boga, to znaczy życzyć Bożego błogosławieństwa. A jak jest ono cenne, świadczy opisana w Księdze Rodzaju nocna walka patriarchy Jakuba z aniołem, której celem jest m.in. uzyskanie błogosławieństwa w imię Boga: "Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz" (por. Rdz 32, 25-32). I tu znów odsłania się znaczenie naszego pozdrowienia "Szczęść Boże". Jest to prośba o udzielenie przez Boga błogosławieństwa, czyli prośba o uszczęśliwienie człowieka, a więc ogarnięcie go Bożą łaską. Z tym łączy się życzenie osiągnięcia szczęścia wiecznego, którego wszelkie szczęście doczesne jest zapowiedzią i obrazem.
Nie chciałbym jednak być źle zrozumiany. To, że piszę tak wiele o pozdrowieniu "Szczęść Boże", nie znaczy automatycznie, iż chcę przez to podważać pierwszeństwo pozdrowienia "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Moją intencją jest jedynie odkrycie głębokiej wartości wypowiedzenia słów "Szczęść Boże" przy spotkaniu dwóch osób.
A na koniec pragnę przytoczyć - niejako w formie argumentu na poparcie moich rozważań - słowa Ojca Świętego Jana Pawła II, które wypowiedział 10 czerwca 1997 r. w czasie wizyty w Krośnie: "Niech z ust polskiego rolnika nie znika to piękne pozdrowienie «Szczęść Boże» i «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".

CZYTAJ DALEJ

Białoruś: biskupi proszą o ogłoszenie św. Jana Pawła II doktorem Kościoła i patronem Europy

2020-01-25 18:17

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

Białoruś

doktor Kościoła

Arturo Mari, Adam Bujak/Biały Kruk

Biskupi Białorusi proszą papieża Franciszka o ogłoszenie św. Jana Pawła II doktorem Kościoła i patronem Europy - poinformował abp Tadeusz Kondrusiewicz, metropolita mińsko-mohylowski. Prośbę wystosowano po nadzwyczajnym zebraniu plenarnym Konferencji Katolickich Biskupów Białorusi, które odbyło się 5 stycznia br. w Mińsku. Inicjatywę Konferencji Episkopatu Polski wspiera wiele innych episkopatów świata.

Jak poinformował abp Kondrusiewicz z okazji 100-lecia urodzin św. Jana Pawła II odbędzie się 17 maja 2020 r. narodowa pielgrzymka do Rzymu.

W październiku ub. r. abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, poprosił papieża Franciszka o ustanowienie św. Jana Pawła II doktorem Kościoła i patronem Europy. Wsparcie dla inicjatywy metropolita poznański uzyskał m. in. w grudniu 2019 podczas posiedzenia prezydium Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE) w Bratysławie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję