Reklama

Kto z was zna datę swojego chrztu?

2016-01-27 09:07

Ks. Szymon Stępniak
Niedziela Ogólnopolska 5/2016, str. 28-29

Chcę zadać wam jedno pytanie: kto z was zna datę swojego chrztu?
Z pewnością nie wszyscy. Dlatego zapraszam was, abyście poszukali tej daty, pytając np. swych rodziców, dziadków, rodziców chrzestnych lub idąc do parafii. Bardzo ważne jest wiedzieć, kiedy to nastąpiło, gdyż jest to data, którą należy obchodzić; jest to data naszych ponownych narodzin – jako dzieci Bożych. Dlatego macie zadanie domowe: iść i poszukać daty swojego chrztu.
Papież Franciszek

Tytułowe pytanie zawiera w sobie misję, którą papież Franciszek sformułował wobec pielgrzymów zgromadzonych na modlitwie „Anioł Pański” 10 stycznia br., w niedzielę Chrztu Pańskiego. Zadanie domowe zlecone przez Ojca Świętego wiernym zgromadzonym na Placu św. Piotra zostało podjęte także przez wspólnotę Niższego Seminarium Duchownego w Częstochowie. Wszak sposobność do „odrobienia” papieskiego zadania była wyjątkowa. Po pierwsze dlatego, że już w ubiegłym roku papież Franciszek zwrócił się z tym pytaniem-prośbą do wiernych, po drugie – z woli Opatrzności Bożej rok 2016 w naszej Ojczyźnie to rok Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski.

– Data naszego chrztu oraz Jubileusz Chrztu Polski nie jest wspominaniem dla samej pamięci. To wielki, święty problem – podkreślił abp Stanisław Nowak, który przewodniczył Liturgii eucharystycznej w niedzielę Chrztu Pańskiego w NSD w Częstochowie. W homilii skierowanej do uczniów tej „niezwykłej szkoły”, podobnie jak papież Franciszek, pytał: – Czy ty wiesz, że jesteś ochrzczony? Czy ty żyjesz chrztem św.? Pytanie o chrzest jest nam bardzo potrzebne, bo w istocie jest to pytanie o Chrystusowość.

Odnosząc się do czytanej Ewangelii w narracji św. Łukasza, Ksiądz Arcybiskup zwrócił uwagę, że Ewangelista używa wyjątkowych i mocnych słów, określających chrzest Jezusa w Jordanie. W kontekście przyjętego przez nas sakramentu chrztu św. są one także dla nas godne uwagi i zapamiętania:

Reklama

Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie (Łk 3, 22)

Słowa Boga Ojca wypowiedziane w momencie chrztu w Jordanie są objawieniem Boskiej chwały Jezusa i Jego mesjańskiego posłannictwa, a dla nas, ochrzczonych, zwłaszcza w roku Jubileuszu Chrztu Polski, to przypomnienie o naszej wielkiej godności jako dzieci Bożych. Potrzeba, abyśmy się tą prawdą uradowali. „Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi, i rzeczywiście nimi jesteśmy” (1 J 3, 1).

On będzie was chrzcić Duchem Świętym i ogniem (Łk 3, 16)

To słowa, w których Jan Chrzciciel zapowiada misję Mesjasza. Co chce przez to powiedzieć? – Chrzest to sakrament mocy ognia Ducha Świętego. Zostaliśmy ochrzczeni ogniem. Bóg daje moc, Duch Święty pali i niszczy w nas zarzewia grzechu – kontynuował abp Nowak. – Bóg daje nam moc do współpracy z łaską chrztu, możemy być mocni w walce z grzechem, ze złem. Tak bardzo prosił nas o to Jan Paweł II: Musicie być mocni...

Idźmy przez życie jako ludzie modlitwy

Ewangelista Łukasz opis chrztu Jezusa zaczyna od tego, że stało się to wówczas, gdy Pan Jezus się modlił. – Z chrztu wynika modlitwa, możność mówienia do Boga: Abba, Ojcze, Tatusiu! Mówmy ciągle tak serdecznie do Boga: Ojcze! – apelował abp Nowak. Na zakończenie homilii przywołał słowa Juliusza Słowackiego odnoszące się do narodu polskiego: „Panie! Jeżeli zamkniesz słuch narodu,/ Na próżno człowiek swe głosy natęża:/ Choćby miał siłę i odwagę męża,/ Z niemiłowania umrze tak jak z głodu”. – To jedno słowo: „niemiłowanie”, ale w nim mieści się wszystko: niewiara, brak miłości. Człowiek może zginąć z niemiłowania Boga i bliźniego; Polska, Europa może zginąć... – podkreślał abp Stanisław Nowak.

Czy wyrzekasz się...? Czy wierzysz...?

Pod koniec Liturgii Słowa odbyło się uroczyste odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych. Abp Nowak pytał zgromadzonych w kaplicy Niższego Seminarium Duchownego: Czy wyrzekasz się grzechu, wszystkiego, co prowadzi do zła, szatana? Czy wierzysz: w Boga Ojca wszechmogącego, Jezusa Chrystusa, Ducha Świętego?

Pieśń „Przez chrztu świętego wielki dar...” zakończyła Mszę św., w trakcie której wszyscy zostali obdarowani przez rektora NSD ks. dr. Jerzego Bieleckiego wyjątkową pamiątką, nawiązującą do Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski. To obrazek z imieniem i nazwiskiem oraz datą i miejscem chrztu św., który zawsze będzie przypominać o naszej Chrystusowości i byciu rzeczywistymi Bożymi dziećmi.

* * *

Niższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Częstochowskiej

To 3-letnie Liceum Ogólnokształcące z rozszerzonym programem nauczania języka polskiego, historii i filozofii.

Szkoła ma prawa szkół publicznych i prowadzi internat. Przyjmuje młodzież męską po ukończeniu gimnazjum.

Zgłoszenia do klasy pierwszej w roku szkolnym 2016/2017 należy kierować pod adresem: Niższe Seminarium Duchowne – Liceum Ogólnokształcące ul. Piotrkowska 17 42-202 Częstochowa, tel. (34) 324-11-09; e-mail: nsd@niedziela.pl; www.nsd.niedziela.pl

Facebook: Niższe Seminarium Duchowne – Liceum Ogólnokształcące

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Olga Tokarczuk odebrała dyplom i medal noblowski z rąk króla Szwecji

2019-12-10 20:13

wpolityce.pl

Laureatka Literackiej Nagrody Nobla za rok 2018, Olga Tokarczuk, odebrała dyplom i medal noblowski z rąk króla Karola XVI Gustawa. Ceremonia noblowska odbywa się we wtorek w filharmonii sztokholmskiej.

wikipedia.org

Laureaci Nagrody Nobla dostają złote medale z wygrawerowanym wizerunkiem fundatora Alfreda Nobla oraz łacińską inskrypcją „Inventas vitam iuvat excoluisse per artes”. Są one wykonane ręcznie z 18-karatowego złota i ważą 175 gramów. Dyplomy są wykonane ręcznie przez artystów, jest na nich zdjęcie, imię i nazwisko laureata oraz cytat z uzasadnienia przyznania Nagrody Nobla.

Olga Tokarczuk została poproszona o odebranie wyróżnienia przez Pera Waesterberga z Akademii Szwedzkiej, który wcześniej wygłosił laudację na cześć noblistki.

Pani Tokarczuk, Akademia Szwedzka gratuluje wam. Proszę o odebranie Literackiej Nagrody Nobla z rąk jego królewskiej mości króla Szwecji — powiedział Waesterberg po polsku.

Polska pisarka - ubrana w czarną, aksamitną suknię do ziemi - wyszła na scenę sztokholmskiej filharmonii jako dziesiąty noblista. Ceremoniał ma związek z kolejnością dziedzin nagrody zapisanych w testamencie Nobla.

Podczas odbierania przez polską noblistkę medalu i dyplomu wszystko przebiegło zgodnie z planem, także zapisany w protokole trzykrotny ukłon, który nie udał się w 1996 r. Wisławie Szymborskiej. Poetka w tym właśnie momencie ceremonii pomyliła się. Olga Tokarczuk swoje trzy ukłony wykonała bez pomyłek.

Polska literatura błyszczy w Europie – ma w swoim dorobku już kilka Nagród Nobla, a teraz przyszła pora na kolejną, tym razem dla pisarki o światowej renomie i niezwykle rozległym wachlarzu zainteresowań, łączącej w swej twórczości elementy poezji i humoru. Polska, rozdroże Europy, być może nawet jej serce – Olga Tokarczuk odkrywa historię Polski jako kraju będącego ofiarą spustoszenia dokonanego przez wielkie siły, lecz również posiadającego swoją własną historię kolonializmu i antysemityzmu. Olga Tokarczuk nie ucieka od niewygodnej prawdy, nawet pod groźbą śmierci — mówił Per Waesterberg z Akademii Szwedzkiej w laudacji na cześć Olgi Tokarczuk.

Jego zdaniem twórczość Tokarczuk cechuje „połączenie twardej rzeczywistości z ulotną nierealnością, wnikliwa obserwacja i zafascynowanie mitologią”. Cechy te „czynią z niej jednego z najbardziej oryginalnych prozaików naszych czasów, postrzegających rzeczywistość na nowe sposoby”.

Olga Tokarczuk jest wirtuozem w kreowaniu postaci, potrafi uchwycić je w momencie ich ucieczki od codziennego życia. Pisze o tym, o czym nie pisze nikt inny: „o nieznośnej i ogromnej osobliwości tego świata” — wyjaśnił Waesterberg.

Jej powieść „Bieguni” to niezwykle różnorodny opis podróży, poruszania się po pasażerskich poczekalniach i hotelach, to spotkanie z bohaterami, o których wiemy bardzo niewiele, a także zbiór pojęć ze słowników, baśni i dokumentów. Tokarczuk wzajemnie przeciwstawia naturę i kulturę, rozum i szaleństwo, męskość i kobiecość, z prędkością sprintera przekracza społecznie i kulturowo wytworzone granice — podkreślił.

Jej mocna i bogata w idee proza to nomadyczna wędrówka przez około 15 książek. Wioski będące w nich miejscem akcji stają się centrum wszechświata, miejscem, w którym losy poszczególnych bohaterów wplatane są w wątki baśniowe i mitologiczne. Żyjemy i umieramy w opowieściach innych osób, gdzie na przykład Katyń raz może być zwykłym lasem, a raz miejscem masakry — ocenił Waesterberg.

„Księgi Jakubowe” laudator nazwał „największym dziełem” pisarki. Dodał, że „z podtekstu utworu przebija się żydowskie pochodzenie Tokarczuk oraz jej nadzieja na Europę bez granic”.

Przyszłe pokolenia będą sięgać po owe tysiącstronicowe arcydzieło autorstwa Tokarczuk i odkrywać w nim nowe bogactwo, którego dziś jeszcze wystarczająco nie dostrzegamy. Widzę, jak Alfred Nobel kiwa z uznaniem głową w swoim niebie — podsumował Per Waesterberg.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem