Dz 11, 19-26 <- KLIKNIJ

Po śmierci Szczepana wspólnota zostaje rozproszona. Łukasz pokazuje jednak, że rozproszenie nie kończy misji. Ono ją poszerza. Uczniowie docierają do Fenicji, na Cypr i do Antiochii. Ta ostatnia ma szczególne znaczenie. Antiochia nad Orontesem jest jednym z największych miast imperium. To miasto wielojęzyczne, handlowe, pełne diaspor i religii. W takim miejscu Ewangelia spotyka świat pogański na nową skalę.

Najpierw głoszenie kieruje się jeszcze tylko do Żydów. Potem pojawiają się ludzie z Cypru i Cyreny, którzy zaczynają mówić także do Greków. To zdanie jest punktem zwrotnym. Niektóre rękopisy różnie nazywają tę grupę, ale sens pozostaje jasny: krąg słuchaczy się poszerza. Ewangelia wychodzi poza jeden język i poza jeden obyczaj. Najważniejsze zdanie brzmi: „Ręka Pańska była z nimi”. To biblijny sposób mówienia o skutecznej obecności Boga. Wspólnota rośnie nie dzięki technice, lecz dlatego, że Pan sam działa przez zwyczajne głoszenie.

Jerozolima wysyła Barnabę. To człowiek bardzo roztropny. Nie zaczyna od podejrzeń. Najpierw „widzi łaskę Boga”. Umie rozpoznać dobro i je nazwać. Potem zachęca braci, aby całym sercem trwali przy Panu. Barnaba idzie także po Saula do Tarsu. Razem nauczają przez cały rok. Kościół nie rodzi się z jednego zrywu. Potrzebuje czasu, nauki i cierpliwego formowania.

W Antiochii uczniowie po raz pierwszy zostają nazwani „chrześcijanami”. Najpewniej jest to nazwa nadana z zewnątrz, może nawet z lekkim dystansem. A jednak zostaje. W mieście wielu bóstw i wielu szkół ktoś potrafi wskazać jedno: ci ludzie należą do Chrystusa.

J 10, 22-30 <- KLIKNIJ

Jan umieszcza tę rozmowę w czasie święta Poświęcenia Świątyni, czyli Chanukki. To święto upamiętnia oczyszczenie świątyni po jej zbezczeszczeniu i ponowne zapalenie lamp. W tle stoi historia walki o wierność Bogu. Scena dzieje się zimą, w portyku Salomona. To miejsce publiczne, osłonięte, dobre do rozmowy i do sporu. Właśnie tam Jezus zostaje otoczony pytaniem: „Jeżeli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie”.

Jezus nie odpowiada samym tytułem. Odsyła do swoich słów i do swoich dzieł. Problem nie leży w braku danych. Problem leży w braku przynależności. Dlatego mówi: „Nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec”. Obraz owiec ma tu głębokie biblijne tło. Pan jest pasterzem Izraela. Źli pasterze rozpraszają stado. Jezus natomiast zna swoje owce, a one znają Jego głos i idą za Nim. Chodzi o słuchanie, które prowadzi do posłuszeństwa.

Najmocniejsze słowa padają dalej. Jezus daje swoim owcom życie wieczne. One „nie zginą na wieki” i nikt nie wyrwie ich z Jego ręki. Grecki czasownik oznacza gwałtowne porwanie, rabunek, przemoc. Jan mówi więc o bezpieczeństwie silniejszym niż każda siła zewnętrzna. To bezpieczeństwo nie usuwa walki, ale daje pewność, że ostateczne słowo należy do Boga.

Na końcu Jezus mówi: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”. Użyte tu słowo „jedno” ma rodzaj nijaki. W samym brzmieniu zdania chodzi najpierw o jedność działania, mocy i woli. W całej Ewangelii Jana ta jedność odsłania jednak więź głębszą niż zwykła zgoda. W święto poświęcenia świątyni Jezus pokazuje, gdzie naprawdę mieszka świętość: w Jego relacji z Ojcem i w życiu, które daje swoim owcom