Dz 16, 1-10 <- KLIKNIJ

Dz 16 przenosi misję Pawła w głąb Azji Mniejszej, do Derbe oraz Listry. W tych miejscach wcześniej powstały wspólnoty wśród pogan. Pojawia się Tymoteusz. Jego matka jest Żydówką oraz wierzącą. Ojciec jest Grekiem. Ten szczegół odsłania realia diaspory oraz rodzin mieszanych. Tymoteusz zna wiarę Izraela od strony matki. Jego brak obrzezania jest znany miejscowym Żydom.

Paweł obrzezuje Tymoteusza. Decyzja wymaga dobrego odczytania. Ma cel misyjny. Sobór jerozolimski rozstrzygnął, że poganie nie muszą przyjmować obrzezania, aby wejść do Kościoła. Paweł broni tej wolności przy Tytusie w Ga 2. W przypadku Tymoteusza chodzi o służbę misji. Człowiek o żydowskich korzeniach ma wejść z Pawłem do synagog. Brak obrzezania zamknąłby wiele rozmów. Paweł usuwa przeszkodę. Nie zmienia Ewangelii łaski.

Apostołowie przekazują wspólnotom postanowienia podjęte w Jerozolimie. Łukasz używa słowa dogmata. Oznacza ono decyzje obowiązujące oraz publiczne. Kościoły otrzymują jedność nauczania oraz pokój przy wspólnym stole. Skutek jest widoczny: dojrzewają w wierze oraz rosną liczebnie.

Dalej tekst pokazuje prowadzenie przez Ducha. Paweł oraz jego towarzysze przechodzą przez Frygię oraz Galację. Duch Święty nie pozwala im głosić słowa w Azji. Próbują wejść do Bitynii. Duch Jezusa im nie pozwala. Łukasz używa rzadkiego określenia „Duch Jezusa”. Pokazuje przez nie, że Zmartwychwstały prowadzi misję przez Ducha. Drogi rzymskie, porty oraz prowincje pomagają w podróży. Ostatni kierunek wyznacza Bóg.

W Troadzie Paweł widzi nocną wizję. Macedończyk prosi: „Przepraw się do Macedonii i pomóż nam”. Prośba otwiera przejście ku Europie. Wspólnota rozeznaje ją razem. Łukasz używa czasownika symbibazontes, czyli „wnioskując, składając fakty w całość”. Od tego miejsca narracja przechodzi na „my”. Może to wskazywać na udział autora w podróży albo na relację uczestnika.

Tekst ukazuje Kościół w ruchu. Decyzje jerozolimskie chronią jedność. Duch prowadzi przez zamknięte drzwi ku nowym miejscom. Misja przechodzi także przez przeszkody. Niekiedy przeszkoda wskazuje inną drogę.

J 15, 18-21 <- KLIKNIJ

J 15,18-21 należy do mowy pożegnalnej w Wieczerniku. Jezus mówi o nienawiści świata. W czwartej Ewangelii „świat” oznacza przestrzeń stworzoną oraz umiłowaną przez Boga. Oznacza także środowisko zdolne odrzucić światło. Jezus nie buduje w uczniach pogardy wobec ludzi. Przygotowuje ich na opór.

„Jeżeli świat was nienawidzi, wiedzcie, że Mnie wpierw znienawidził”. To zdanie obejmuje cały konflikt Ewangelii Jana. Spór narasta od uzdrowień w szabat, przez rozmowy o świątyni oraz pochodzeniu Jezusa, aż po decyzję o Jego śmierci. Uczeń dzieli los Mistrza, ponieważ należy do Niego.

Jezus mówi, że wybrał uczniów ze świata. Greckie exelexamēn wskazuje na wybór dokonany przez Jezusa. W Biblii wybór oznacza powołanie do zadania. Izrael został wybrany, aby nieść poznanie Boga. Uczniowie zostają wybrani, aby świadczyć o Synu. Wybór prowadzi do misji oraz wierności pośród sprzeciwu.

Jezus przypomina zdanie: „Sługa nie jest większy od swego pana”. To samo pouczenie pojawiło się przy umyciu nóg. Tam uczyło pokornej służby. Tutaj uczy przyjęcia drogi Jezusa. Prześladowanie Pana zapowiada prześladowanie uczniów. Zachowanie słowa Pana zapowiada także przyjęcie słowa uczniów. Reakcje ludzi wobec uczniów odsłonią ich stosunek do Jezusa.

Cierpienie uczniów dzieje się „z powodu imienia” Jezusa. Imię w Biblii oznacza osobę, autorytet oraz obecność. Uczeń nosi imię Pana w wierze, modlitwie oraz świadectwie. Ostatnie zdanie odsłania źródło odrzucenia: „nie znają Tego, który Mnie posłał”. Spór o Jezusa dotyka poznania Ojca. Zamknięcie na Syna osłabia rozpoznanie Ojca.

Ten fragment daje trzeźwość. Uczeń nie szuka konfliktu. Nie buduje też wiary na uznaniu świata. Wierność Jezusowi może kosztować. Pozostaje drogą prawdy, ponieważ prowadzi do Ojca.