Wasza Wielebność!

W radości tego czasu wielkanocnego, gdy nadal świętujemy powstanie z martwych Pana Jezusa, z radością witam Waszą Wielebność wraz z Delegacją w Watykanie.

Ta wizyta przywodzi na myśl pamiętne spotkanie św. Pawła VI z Arcybiskupem Michaelem Ramsey’em które miało miejsce sześćdziesiąt lat temu. Rocznicę tego wydarzenia Wasza Wielebność uczciła wraz z Księdzem Kardynałem Kochem w katedrze w Canterbury nazajutrz po objęciu swego urzędu. Od tamtego czasu Arcybiskupi Canterbury i Biskupi Rzymu nadal spotykali się, aby wspólnie się modlić, i cieszę się, że dziś podtrzymujemy tę tradycję. Jestem również wdzięczny za posługę Ośrodka Anglikańskiego w Rzymie, ustanowionego także przed sześćdziesięciu laty, i w sposób szczególny pozdrawiam jego Dyrektora, Biskupa Anthony’ego Balla, któremu Wasza Wielebność powierzy dziś wieczorem misję swego Przedstawiciela przy Stolicy Apostolskiej.

W tych dniach okresu wielkanocnego w całym Kościele rozbrzmiewają pierwsze słowa wypowiedziane przez Chrystusa Zmartwychwstałego: „Pokój wam!” (J 20, 19). To pozdrowienie wzywa nas nie tylko do przyjęcia daru pokoju, który pochodzi od Pana, lecz także do tego, byśmy byli posłańcami Jego pokoju. Często mówiłem, że pokój Pana Zmartwychwstałego jest „nieuzbrojony”. Jest taki dlatego, że Pan sam zawsze odpowiadał na przemoc i agresję w sposób nieuzbrojony, zapraszając nas, abyśmy czynili podobnie. Wierzę ponadto, że chrześcijanie winni razem dawać profetyczne i pokorne świadectwo tej głębokiej prawdzie (por. Orędzie na LIX Światowy Dzień Pokoju, 1 stycznia 2026).

W czasie, gdy nasz cierpiący świat tak bardzo potrzebuje pokoju Chrystusa, podziały między chrześcijanami osłabiają naszą zdolność do skutecznego niesienia tego pokoju. Jeśli więc świat ma przyjąć do serca nasze przepowiadanie, musimy być wytrwali w modlitwie i w wysiłkach zmierzających do usunięcia wszelkich przeszkód, które utrudniają głoszenie Ewangelii. To skupienie się na potrzebie jedności ze względu na bardziej owocną ewangelizację było stałym motywem całej mojej posługi; znajduje ono zresztą wyraz w haśle, które wybrałem, gdy zostałem biskupem: „In Illo uno unum” - „Nas wielu w Nim jednym stanowimy jedność” (Św. Augustyn, Enarr. in Ps., 127, 3)[1].

W tym kontekście, gdy Arcybiskup Michael Ramsey i św. Paweł VI ogłaszali rozpoczęcie pierwszego dialogu teologicznego między anglikanami i katolikami, mówili o dążeniu do „przywrócenia pełnej komunii w wierze i życiu sakramentalnym” (Wspólna Deklaracja, 24 marca 1966). Z pewnością ta droga ekumeniczna była złożona. Chociaż dokonał się znaczący postęp w odniesieniu do niektórych kwestii, które historycznie były przyczyną podziałów, w ostatnich dziesięcioleciach pojawiły się nowe problemy, przez co trudniej rozeznać drogę ku pełnej komunii. Wiem, że także Wspólnota Anglikańska mierzy się obecnie z wieloma z tych samych zagadnień. Nie możemy jednak pozwolić, aby te trwające wyzwania przeszkodziły nam, by korzystać z każdej możliwej sposobności do wspólnego głoszenia Chrystusa światu. Jak powiedział mój umiłowany Poprzednik, Papież Franciszek, do Prymasów Wspólnoty Anglikańskiej w 2024 r.: „Byłoby zgorszeniem, gdybyśmy z powodu naszych podziałów nie wypełnili wspólnego powołania, jakim umożliwianie poznania Chrystusa” (Przemówienie do Prymasów Wspólnoty Anglikańskiej, 2 maja 2024). Ze swej strony dodam, że zgorszeniem byłoby również to, gdybyśmy nie podejmowali nadal pracy nad przezwyciężeniem naszych różnic, choćby wydawały się bardzo trudne do pokonania.

Pielgrzymując dalej razem drogą przyjaźni i dialogu, módlmy się, aby Duch Święty, którego Pan tchnął na uczniów wieczorem po swoim zmartwychwstaniu, prowadził nasze kroki, gdy w modlitwie i pokorze szukamy jedności, która jest wolą Pana wobec wszystkich Jego uczniów.

Wasza Wielebność, dziękując za dzisiejszą wizytę, modlę się, aby ten sam Duch Święty pozostawał zawsze z Waszą Wielebnością i czynił owocną posługę, do której została Wasza Wielebność powołana.

Niech Bóg błogosławi Waszej Wielebności i Jej rodzinie.

[1] Św. Augustyn, Objaśnienia Psalmów. Ps 124-150, tłum. J. Sulowski, oprac. E. Stanula, Warszawa 1986, s. 40.