Dz 1, 15-17. 20-26 <- KLIKNIJ

Scena rozgrywa się między Wniebowstąpieniem oraz Pięćdziesiątnicą. Wspólnota trwa na modlitwie. Liczy około stu dwudziestu osób. U Łukasza ta liczba może oznaczać zalążek Izraela odnowionego. Piotr staje pośrodku braci. Odczytuje bolesną lukę po Judaszu.

Nie zatrzymuje się na samym dramacie zdrady. Sięga do Psalmów, czyli modlitwy Izraela. Cytuje słowa o opustoszałym miejscu oraz o urzędzie przejętym przez innego. Ps 69 oraz Ps 109 stają się kluczem do rozumienia wydarzeń. Wspólnota nie wypiera bólu. Przynosi go do Pisma oraz modlitwy.

W cytacie pojawia się słowo episkopē. Oznacza odpowiedzialność oraz zadanie powierzone przez Boga. Liczba Dwunastu niesie pamięć dwunastu pokoleń Izraela. Apostołowie są znakiem ludu odnowionego oraz posłanego do narodów. Dlatego miejsce po Judaszu zostaje uzupełnione przed Pięćdziesiątnicą.

Kryterium wyboru jest wymagające. Kandydat ma być świadkiem całej drogi Jezusa: od chrztu Jana aż po Wniebowstąpienie. Apostoł pełni przede wszystkim posługę świadka zmartwychwstania. Ma znać drogę Pana, Jego nauczanie, mękę, Paschę oraz odejście do Ojca.

Wspólnota przedstawia dwóch kandydatów: Józefa Barsabę, zwanego Justusem, oraz Macieja. Modli się do Boga, który zna serca wszystkich, kardiognōstēs. To słowo pojawi się także w Dz 15 przy rozeznaniu sprawy pogan. Bóg zna wnętrze człowieka lepiej niż wspólnota zna widzialne zasługi.

Los, klēros, ma w Biblii długą historię. Wyznaczał dział ziemi. Rozstrzygał sprawy kultu. Ujawniał decyzję pozostawioną Bogu. Tutaj chroni wspólnotę przed stronniczością. Wskazuje, że apostolstwo jest udziałem otrzymanym, nie zdobytym. Pada też słowo diakonia, posługa. Urząd apostolski jest służbą świadectwa.

Los pada na Macieja. Zostaje dołączony do Jedenastu. Scena pokazuje Kościół jeszcze przed Pięćdziesiątnicą. Modli się, czyta Pismo, rozeznaje oraz zostawia ostatnie słowo Bogu. Po darze Ducha to rozeznanie otrzyma pełniejsze światło. Jego źródło pozostanie to samo: modlitwa oraz posłuszeństwo słowu.

J 15, 9-17 <- KLIKNIJ

Jezus wypowiada te słowa w Wieczerniku, w noc przed męką. Wcześniej mówi o krzewie winnym oraz latoroślach. Iz 5 oraz Ps 80 ukazują Izraela jako winnicę Boga. Teraz Jezus mówi o miłości, agapē, jako przestrzeni trwania, menein. Uczeń żyje z miłości, którą Syn otrzymuje od Ojca oraz przekazuje swoim.

Jezus mówi: „Trwajcie w miłości mojej”. Trwanie oznacza stałą więź, wierność oraz obecność przy Nim. Uczeń trwa w miłości przez zachowywanie przykazań, entolai. Janowy czasownik tērein oznacza strzec powierzonego daru. Przykazanie Jezusa ma treść czytelną: uczniowie mają miłować się wzajemnie tak, jak On ich umiłował.

To wezwanie czerpie z Kpł 19,18: „Będziesz miłował bliźniego jak siebie samego”. Jezus prowadzi to przykazanie do pełni. Miarą miłości staje się Jego własny czyn. „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. W Wieczerniku te słowa stoją już w cieniu krzyża. Dar życia stanie się wydarzeniem następnego dnia.

Jezus nazywa uczniów przyjaciółmi, philoi. Przyjaciel zna zamiar Pana, ponieważ zostaje dopuszczony do bliskości. W Biblii Abraham jest nazwany przyjacielem Boga. Mojżesz rozmawia z Panem twarzą w twarz. Jezus wprowadza uczniów w podobną zażyłość przez swoje słowo. Wszystko, co usłyszał od Ojca, oznajmił uczniom.

Następnie mówi o wyborze. Uczniowie nie wybrali najpierw Jego. On ich wybrał, eklegomai, oraz ustanowił, tithēmi. Celem jest droga oraz owoc, karpos, który trwa. Owoc obejmuje przemienione życie, miłość braterską, świadectwo oraz nowych uczniów. Trwanie owocu zależy od jedności z Jezusem.

Modlitwa w imię Jezusa wypływa z tej jedności. Imię oznacza osobę, autorytet oraz misję. Prośba do Ojca w imię Syna jest modlitwą ucznia złączonego z wolą Pana. Augustyn w traktatach do Ewangelii Jana podkreśla pierwszeństwo łaski. Chrystus wybiera, aby człowiek mógł odpowiedzieć miłością. Święto św. Macieja ukazuje tę prawdę w życiu apostoła. Posłanie jest darem. Świadectwo rodzi się z bliskości z Jezusem. Miłość pozostaje drogą ucznia oraz owocem, który trwa.