Ap 12, 10-12a <- KLIKNIJ

Apokalipsa Jana powstaje dla Kościołów Azji. Te wspólnoty znają nacisk, oszczerstwo oraz pokusę kompromisu. Księga posługuje się wizją oraz symbolem, aby odsłonić niewidzialny wymiar historii. Ten fragment przypomina ogłoszenie wyroku po walce w świecie duchowym.

Pojawia się język sądu. „Oskarżyciel braci” przypomina postać z Hi 1–2 oraz Za 3. Szatan staje tam, aby podważać wierność człowieka przed Bogiem. W Ap 12 oskarża dniem oraz nocą. Jego działanie jest uporczywe. Strącenie oskarżyciela oznacza kres jego oskarżeń przed Bogiem. Walka na ziemi jeszcze trwa. Rozstrzygnięcie przed Bogiem już zapadło.

Głos z nieba ogłasza nadejście zbawienia, potęgi, królowania Boga oraz władzy Jego Pomazańca. Zwycięstwo dokonuje się przez krew Baranka. W Apokalipsie Baranek to Chrystus zabity oraz żyjący. Krew w Biblii oznacza życie. Tutaj wskazuje na śmierć Jezusa, przez którą grzech traci prawo oskarżania. Baranek zwycięża przez dar życia.

Drugim znakiem zwycięstwa jest słowo świadectwa, martyria. Ten sam krąg znaczeniowy obejmuje słowo martys, świadek. Świadek mówi to, co otrzymał. Bierze za to odpowiedzialność. W Apokalipsie świadectwo ma cenę życia. Uczniowie nie trzymają się kurczowo doczesnego bezpieczeństwa. Oddają życie Bogu. Lęk nie rządzi ich decyzjami.

Wezwanie do radości w niebie nie usuwa bólu ziemi. Ogłasza pewność zwycięstwa Baranka. Męczeństwo zostaje włączone w Jego zwycięstwo. Radość nieba ma charakter liturgicznej aklamacji. Wspólnota słyszy hymn, który podtrzymuje wytrwałość. Oskarżenie, kłamstwo oraz przemoc nie mają ostatniego słowa. Ostatnie słowo należy do Boga oraz Baranka.

1 Kor 1, 10-13. 17-18 <- KLIKNIJ

Paweł pisze do Koryntian, wspólnoty żyjącej w mieście portowym, bogatym oraz rywalizującym. Korynt zna kulturę retoryki, patronatu oraz zabiegania o prestiż. Te zwyczaje przenikają także do Kościoła. Wspólnota zaczyna dzielić się według imion głosicieli: Pawła, Apollosa, Kefasa. Nawet imię Chrystusa może zostać użyte jak hasło przeciw braciom.

Apostoł wzywa do jedności „w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa”. Imię oznacza osobę, autorytet oraz przynależność. Uczniowie należą do Chrystusa. Paweł mówi o zgodzie w mowie, myśleniu oraz rozeznaniu. Chodzi o wspólne centrum wiary. Jest nim Chrystus ukrzyżowany oraz zmartwychwstały.

Pęknięcia we wspólnocie nazywa schismata. To słowo oznacza rozdarcia. Paweł pyta: „Czy Chrystus jest podzielony?”. Pytanie odsłania absurd rywalizacji. Chrystus jest jeden. Chrzest włącza w jednego Pana, nie w krąg wpływu głosiciela. Apostoł przypomina, że Paweł nie został ukrzyżowany za Koryntian. Nie w imię Pawła zostali ochrzczeni.

Paweł otrzymał zadanie głoszenia Ewangelii. Nie buduje własnego środowiska zależności. Jego misja prowadzi do Chrystusa. Dlatego odwołuje się do krzyża. W świecie grecko-rzymskim ukrzyżowanie było hańbą niewolników oraz buntowników. W judaizmie śmierć na drzewie łączyła się z przekleństwem z Pwt 21. Paweł nie usuwa zgorszenia krzyża. Właśnie tam ogłasza siłę Boga.

„Nauka krzyża” obnaża pychę. Usuwa rywalizację o pierwszeństwo. Krzyż nie służy budowaniu stronnictw. Krzyż gromadzi grzeszników wokół jednego Zbawiciela. Paweł odrzuca oparcie głoszenia na sophia logou, czyli popisowej mądrości słowa. Korynt ceni błyskotliwy styl oraz szkoły mówców. Ewangelia nie potrzebuje retorycznej dominacji. Potrzebuje wiernego głoszenia Chrystusa.

Jedność Kościoła rodzi się przy krzyżu. Tam każdy staje jako obdarowany. Tam znika pycha własnych sztandarów. Krzyż jest zgorszeniem dla jednych. Dla zbawianych jest siłą Boga.

J 17, 20-26 <- KLIKNIJ

Modlitwa z J 17 zamyka mowę Jezusa w Wieczerniku. Jezus przed męką naucza oraz wstawia się za swoimi. W tej części modli się za tych, którzy uwierzą dzięki słowu apostołów. Spojrzenie obejmuje Kościół wszystkich czasów. Wiara rodzi się ze świadectwa przekazanego dalej. Słowo świadków staje się miejscem spotkania z Panem.

Jezus prosi o jedność. Jej miarą jest relacja Ojca oraz Syna: „jak Ty, Ojcze, we Mnie, Ja w Tobie”. Jan opisuje tę więź przez proste „w”, en. Uczniowie zostają włączeni w przestrzeń życia Ojca oraz Syna. Jedność chrześcijan wyrasta z komunii z Bogiem. Służy także misji. Świat ma rozpoznać, że Ojciec posłał Syna.

U Jana kosmos oznacza świat umiłowany przez Boga oraz przestrzeń oporu wobec światła. W J 15–16 Jezus mówi o nienawiści świata oraz o wykluczeniu z synagog. Modlitwa o jedność zostaje więc wypowiedziana wobec nacisku. Jedność uczniów ma być znakiem prawdy miłości Ojca.

Jezus mówi, że dał uczniom chwałę, doxa. W czwartej Ewangelii chwała objawia się w godzinie krzyża oraz zmartwychwstania. Uczeń otrzymuje udział w tej chwale przez bliskość z Jezusem, wierność oraz świadectwo. W wersecie 23 pojawia się czasownik teleioō, czyli doprowadzić do pełni. Jedność dojrzewa ku celowi wyznaczonemu przez Boga.

Jezus prosi, aby uczniowie byli tam, gdzie On jest, oraz oglądali Jego chwałę. Modlitwa wychodzi ku ostatecznemu zjednoczeniu z Panem. Werset 24 sięga miłości Ojca „przed założeniem świata”. Syn istnieje przy Ojcu przed stworzeniem. Tę samą prawdę ogłasza prolog. Słowo było u Boga na początku.

Na końcu Jezus mówi o imieniu Ojca. W Biblii imię oznacza osobę oraz działanie. Objawienie imienia oznacza odsłonięcie Ojca w słowach oraz czynach Jezusa. Celem jest trwanie uczniów w miłości Ojca oraz obecność Jezusa w nich. Z tej obecności rodzi się jedność, której nie rozbija nacisk ani przemoc. Kościół staje się wiarygodny, gdy żyje z tej samej Paschy oraz z tej samej miłości.