Dz 20, 17-27 <- KLIKNIJ

Paweł zatrzymuje się w Milecie oraz wzywa starszych z Efezu. Nie wraca do miasta, ponieważ spieszy do Jerozolimy. Więź ze wspólnotą pozostaje żywa. Spotkanie ma charakter mowy pożegnalnej. Mojżesz, Jozue oraz Samuel także zostawiali ludowi słowo na czas po swoim odejściu.

Apostoł przypomina swój sposób posługi. Służył Panu z pokorą, we łzach oraz pośród prób. Zasadzki przeciwników pokazały cenę głoszenia. W świecie Dziejów spór religijny łatwo staje się konfliktem publicznym. Paweł nie przedstawia siebie jako bohatera. Pokazuje łaskę, która prowadzi przez słabość.

Mówi, że niczego pożytecznego nie zataił. Nauczał publicznie oraz po domach. Ten szczegół odsłania pierwszą mapę Kościoła. Dom staje się miejscem katechezy, modlitwy, stołu oraz rozeznania. Paweł świadczył Żydom oraz Grekom o nawróceniu ku Bogu, metanoia, oraz o wierze w Pana Jezusa. Nawrócenie oznacza zmianę kierunku życia. Wiara oznacza zaufanie Panu, który umarł oraz zmartwychwstał.

Apostoł głosił także królestwo Boże. Chodzi o panowanie Boga w ludzkim życiu, sumieniu oraz wspólnocie. Teraz idzie do Jerozolimy „związany w duchu”, dedemenos tō pneumati. Wyrażenie wskazuje na wewnętrzne przynaglenie oraz prowadzenie. Duch zapowiada mu więzy oraz utrapienia. Droga Pawła przypomina drogę Jezusa ku Jerozolimie. Posłaniec idzie naprzód ze świadomością cierpienia.

Paweł nazywa swoje życie biegiem, dromos. To słowo pochodzi ze świata stadionu. Apostoł pragnie ukończyć bieg oraz posługę, diakonia, którą otrzymał od Pana Jezusa. Treścią tej posługi jest świadectwo o Ewangelii łaski Bożej. Łaska stanowi centrum jego głoszenia.

Paweł zapowiada rozstanie. Mówi, że jest czysty od krwi wszystkich. To nawiązanie do Ez 33, gdzie strażnik ma ostrzec lud. Gdy przemilczy zagrożenie, krew spadnie na niego. Paweł głosił całą wolę Boga, pasa boulē tou Theou. Nie wybierał tematów wygodnych. Przekazał to, co otrzymał. Dlatego idzie ku więzom z pokojem człowieka wiernego.

J 17, 1-11a <- KLIKNIJ

Modlitwa z J 17 rozpoczyna się po długiej mowie Jezusa w Wieczerniku. Jezus podnosi oczy ku niebu. Wchodzi świadomie w swoją godzinę, hōra. W czwartej Ewangelii godzina prowadzi od Kany, przez spory o świątynię, aż do krzyża oraz zmartwychwstania.

Jezus mówi o chwale, doxa. W Biblii chwała oznacza objawioną obecność Boga. U Jana chwała odsłania się szczególnie w krzyżu, gdzie miłość dochodzi do końca. Odsłania się także w zmartwychwstaniu, gdzie Ojciec potwierdza Syna. Modlitwa ma dwa kierunki: Ojciec otacza chwałą Syna, Syn otacza chwałą Ojca przez wykonanie dzieła zbawienia.

Jezus mówi o władzy, exousia, nad wszelkim ciałem, pasa sarx. „Ciało” oznacza ludzkość w kruchości. W tekście powraca czasownik „dać”, didōmi. Ojciec daje ludzi Synowi. Syn daje im życie wieczne. Władza Jezusa służy darowi życia.

Życie wieczne, zōē aiōnios, zostaje opisane jako poznanie Ojca, jedynego prawdziwego Boga, oraz Jezusa Chrystusa, którego Ojciec posłał. Poznanie, ginōskein, oznacza więź, zaufanie oraz wierność. To jedno z miejsc, gdzie Jan używa pełnego tytułu „Jezus Chrystus”. Życie wieczne zaczyna się w relacji z Bogiem objawionym przez Syna.

Jezus wspomina dzieło powierzone Mu przez Ojca. Prosi o chwałę, którą miał u Ojca przed założeniem świata. Te słowa rozwijają prolog. Słowo było u Boga na początku. Syn nie zaczyna istnieć od historii ziemskiej. Przychodzi od Ojca oraz wraca do Ojca.

Jezus mówi, że objawił imię Ojca ludziom danym Mu ze świata. Imię w Biblii oznacza osobę oraz działanie. Objawienie imienia oznacza otwarcie dostępu do Ojca. Słowa Ojca zostały przekazane uczniom. Ich odpowiedź zostaje opisana trzema czasownikami: przyjęli, poznali prawdziwie oraz uwierzyli. Uczniowie zachowali słowo. Jan używa tērein, czyli strzec powierzonego daru.

Jezus modli się za nich. Prosi za tych, którzy zostają w świecie oraz mają świadczyć. „Wszystko moje jest Twoje, Twoje jest moje” odsłania jedność Ojca oraz Syna. Uczniowie zostają w świecie. Jezus idzie do Ojca. Modlitwa ma charakter wstawienniczy. Przygotowuje czas, w którym widzialna obecność Jezusa ustąpi prowadzeniu Ducha.