Dz 20, 28-38 <- KLIKNIJ

Spotkanie w Milecie ma ton testamentu. Paweł wzywa starszych z Efezu, ponieważ nie wraca do miasta. Efez jest stolicą prowincji Azji, portem oraz centrum kultu Artemidy. Wspólnota uczniów rośnie tam pośród napięć, sporów oraz praktyk magicznych. Dzieje opisały już palenie ksiąg magicznych jako znak zerwania z dawnym życiem.

Paweł mówi do przełożonych wspólnoty. Łukasz nazywa ich starszymi, presbyteroi, oraz biskupami, episkopoi. W tym miejscu oba słowa odnoszą się do tych samych opiekunów Kościoła. Ich zadaniem jest pasienie, poimainein, czyli troska o ludzi powierzonych przez Boga. Źródłem tej posługi jest Duch Święty.

Pierwsze polecenie dotyczy ich samych: „Uważajcie na siebie”. Pasterz musi czuwać nad własnym sercem, nauką oraz życiem. Następnie ma czuwać nad całą trzodą. Obraz pasterzy w prorokach często staje się oskarżeniem wobec przywódców, którzy rozpraszają lud oraz krzywdzą słabych. Paweł chce, aby starsi Efezu byli pasterzami według serca Chrystusa.

Kościół został nabyty krwią. W greckiej tradycji rękopiśmiennej spotyka się lekcje „Kościół Boga” oraz „Kościół Pana”. Oba odczytania prowadzą do prawdy o wspólnocie należącej do Boga. Czasownik „nabyć” przywołuje wykup oraz wyzwolenie. Kościół jest ludem odkupionym przez krew Chrystusa.

Paweł ostrzega przed wilkami z zewnątrz oraz przed ludźmi z wnętrza wspólnoty, którzy będą pociągać uczniów za sobą. Prawdziwy pasterz prowadzi do Pana. Fałszywy nauczyciel wiąże ludzi ze sobą. Oparciem pozostaje Bóg oraz słowo Jego łaski. To słowo buduje. Daje dziedzictwo wśród uświęconych. Dziedzictwo przypomina dział ziemi obiecanej. W Kościele oznacza udział w świętości oraz życiu Boga.

Apostoł przypomina własny styl posługi: brak chciwości, pracę rąk oraz troskę o słabych. W świecie patronatu oraz zależności taki wybór chroni wolność głoszenia. Paweł cytuje zdanie Jezusa zachowane tylko w tym miejscu: „Więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu”. To streszcza jego pasterską drogę.

Na końcu wszyscy klękają do modlitwy. Są łzy, pocałunki oraz odprowadzenie do statku. Łukasz pokazuje Kościół zdolny do głębokich więzi oraz do odpowiedzialności. Paweł odchodzi. Bóg oraz słowo Jego łaski zostają z pasterzami i trzodą.

J 17, 11b-19 <- KLIKNIJ

Modlitwa Jezusa w Wieczerniku jest liturgiczna oraz bardzo osobista. Jezus zwraca się do Boga słowami „Ojcze Święty”. To jedyne takie określenie w czwartej Ewangelii. Prosi o zachowanie uczniów w imię Ojca. W Biblii imię oznacza osobę, obecność oraz działanie. Jezus objawił uczniom Ojca. Teraz prosi, aby Ojciec strzegł ich w tej objawionej bliskości.

Prośba o jedność ma miarę relacji Ojca oraz Syna: „aby byli jedno jak My”. Jedność rodzi się ze wspólnego trwania w imieniu Ojca oraz w słowie Jezusa. Nie pochodzi z dominacji ani z walki o pierwszeństwo. W greckim tekście pojawiają się dwa czasowniki ochrony: tēreō oraz phylassō. Pierwszy mówi o zachowywaniu oraz wierności. Drugi o strzeżeniu wobec napaści.

Jezus wspomina czas swojej ziemskiej obecności. Strzegł uczniów. Żaden nie zginął poza „synem zatracenia”, huios apōleias. Określenie przywołuje język Psalmów o zdradzie bliskiego towarzysza. Jan pokazuje, że zdrada Judasza jest znana Bogu. Pozostaje zarazem winą człowieka.

Jezus idzie do Ojca. Uczniowie zostają w świecie. U Jana kosmos często oznacza przestrzeń buntu wobec światła. Jezus wypowiada modlitwę jeszcze w świecie, aby Jego radość osiągnęła pełnię w uczniach. Radość nie wypływa z bezpieczeństwa zewnętrznego. Wypływa z jedności z Panem.

Świat nienawidzi uczniów, ponieważ otrzymali słowo Ojca oraz nie żyją już według dawnych zasad. Jezus nie prosi o zabranie ich ze świata. Prosi o ochronę od złego, apo tou ponērou. Greka pozwala rozumieć to jako zło lub jako Złego. W obu odczytaniach chodzi o realną siłę kłamstwa, rozdarcia oraz pokusy.

W centrum modlitwy stoi prośba: „Uświęć ich w prawdzie”. Czasownik hagiazō oznacza oddzielenie dla Boga oraz przeznaczenie do służby. Tak uświęca się kapłanów, ołtarz oraz dzień szabatu. W J 10,36 Ojciec uświęcił oraz posłał Syna. Teraz Syn prosi o uświęcenie uczniów.

„Słowo Twoje jest prawdą”. Prawda oznacza wierność Boga objawioną w Jezusie. Słowo Ojca daje pewny grunt w czasie nacisku. Na końcu Jezus mówi o posłaniu: jak Ojciec posłał Syna, tak Syn posyła uczniów. Jezus uświęca siebie za nich, czyli oddaje się do końca w godzinie Paschy. Misja uczniów ma źródło w Jego ofierze oraz w Jego prawdzie.