1 P 1, 10-16 <- KLIKNIJ

Pierwszy List Piotra jest skierowany do wspólnot rozproszonych w prowincjach Azji Mniejszej. Adresaci żyją pośród nacisku i niezrozumienia. Autor umacnia ich nadzieję, prowadząc ich przez długą drogę Pism.

Prorocy badali i dociekali łaski przeznaczonej dla wierzących. W ich słowie działał Duch Chrystusa, pneuma Christou. Ten sam Duch prowadził zapowiedź i spełnienie. Prorocy wskazywali na cierpienia Mesjasza oraz na chwałę, która miała po nich nastąpić. Bliskie temu są Iz 52-53 oraz Ps 22, gdzie sprawiedliwy przechodzi przez upokorzenie, a następnie zostaje ocalony przez Boga.

Autor podkreśla, że prorocy służyli przyszłym pokoleniom. Pisma stają się pokarmem Kościoła. Nawet aniołowie pragną wejrzeć w te wydarzenia. Czasownik parakypsai oznacza pochylenie się i uważne zaglądanie. Tajemnica Chrystusa budzi adorację także w świecie niebiańskim.

Potem pojawia się wezwanie do gotowości: „przepaszcie biodra umysłu”. Greckie wyrażenie anazōsamenoi tas osphyas tēs dianoias łączy obraz drogi z pracą myślenia. Dianoia oznacza rozumienie, rozeznanie i wewnętrzną zdolność poznania. Przepasanie szaty oznacza gotowość do pracy, marszu i wyjścia. Bliska jest tutaj pamięć nocy Paschy.

Nadzieja ma być skierowana całkowicie ku łasce, która objawia się w Jezusie Chrystusie. Słowo apokalypsis mówi o odsłonięciu. Uczeń żyje teraz, ale patrzy ku pełni objawienia Pana. Dlatego jego codzienne postępowanie, anastrophē, ma być wolne od dawnych pragnień.

Autor cytuje także Księgę Kapłańską: „Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty”. Hagios oznacza tego, kto należy do Boga i jest przeznaczony dla Jego spraw. Świętość obejmuje myśli, decyzje, relacje i cały sposób życia. Dobra nowina tego tekstu jest wymagająca. Bóg jednak daje łaskę, która pozwala żyć inaczej.

Mk 10, 28-31 <- KLIKNIJ

Rozmowa z Mk 10 toczy się w drodze do Jerozolimy, po spotkaniu Jezusa z człowiekiem bogatym. Jezus mówił wcześniej o trudności wejścia do królestwa Bożego dla tych, którzy ufają bogactwu. Uczniowie są zdumieni, ponieważ w judaizmie bogactwo często bywało odczytywane jako znak pomyślności.

Piotr mówi: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą”. To „wszystko” oznacza dom, pola, rodzinne oparcie, sieć obowiązków i zabezpieczenie życia. Uczniowie weszli w niepewność wędrowania za Jezusem. Ich słowa odsłaniają ludzką potrzebę sensu wobec poniesionej straty.

Jezus odpowiada uroczystym „Amen”. Wymienia tych, którzy opuścili dom, braci, siostry, matkę, ojca, dzieci lub pola z powodu Niego i z powodu Ewangelii. Marek używa czasownika aphiēmi. Ten sam czasownik oznacza opuszczenie sieci nad jeziorem, ale także odpuszczenie grzechów. Uczeń zostawia to, co go trzymało. Bóg uwalnia człowieka od winy.

Wyrażenie „z powodu Mnie i z powodu Ewangelii” jest typowe dla Marka. Uczeń wiąże swoje życie z osobą Jezusa i z głoszeniem. Obietnica obejmuje „teraz, w tym czasie” oraz „w wieku przyszłym”. Już teraz uczeń otrzymuje stokroć. Liczba sto przypomina plon dobrej ziemi z Mk 4. Wspólnota uczniów staje się nową rodziną.

Domy, bracia, siostry, matki, dzieci i pola wskazują na życie Kościoła domowego. Dzieje Apostolskie pokażą uczniów gromadzących się w domach i dzielących się dobrami. Obietnicy towarzyszą jednak prześladowania, diōgmoi. Pójście za Jezusem niesie w sobie krzyż.

Na końcu Jezus jeszcze dziś mówi o pierwszych i ostatnich. To zdanie odcina pokusę liczenia zasług oraz porównywania się z innymi. Pierwszeństwo w Ewangelii prowadzi do służby. Życie wieczne pozostaje darem Boga.