1 P 1, 10-16 <- KLIKNIJ

Pierwszy List Piotra zwraca się do wspólnot rozproszonych w prowincjach Azji Mniejszej. Adresaci żyją pośród nacisku oraz niezrozumienia. Autor umacnia ich nadzieję przez spojrzenie na długą drogę Pism.

Prorocy badali oraz dociekali łaski przeznaczonej dla wierzących. W ich słowie działał Duch Chrystusa, pneuma Christou. Ten sam Duch prowadzi zapowiedź oraz spełnienie. Prorocy wskazywali na cierpienia Mesjasza oraz chwałę, która nastąpi. Bliskie są Iz 52–53 oraz Ps 22, gdzie sprawiedliwy przechodzi przez upokorzenie i zostaje ocalony przez Boga.

Autor podkreśla, że prorocy służyli przyszłym pokoleniom. Pisma są pokarmem Kościoła. Nawet aniołowie pragną wejrzeć w te wydarzenia. Czasownik parakypsai oznacza pochylenie się oraz uważne zaglądanie. Tajemnica Chrystusa budzi adorację także w świecie niebiańskim.

Następnie pojawia się wezwanie do gotowości: „przepaszcie biodra umysłu”. Greckie wyrażenie anazōsamenoi tas osphyas tēs dianoias łączy obraz drogi z myśleniem. Dianoia oznacza rozumienie oraz rozeznanie. Przepasanie szaty oznacza gotowość do pracy, marszu oraz wyjścia. Pamięć nocy Paschy jest tutaj bliska.

Nadzieja ma być skierowana całkowicie ku łasce objawianej w Jezusie Chrystusie. Słowo apokalypsis mówi o odsłonięciu. Uczeń żyje teraz, lecz patrzy ku pełni objawienia Pana. Jego codzienne postępowanie, anastrophē, ma być wolne od dawnych pragnień.

Autor cytuje Księgę Kapłańską: „Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty”. Hagios oznacza należący do Boga oraz przeznaczony dla Jego spraw. Świętość obejmuje myśli, decyzje, relacje oraz sposób życia. Dobra nowina tego tekstu jest wymagająca. Bóg daje łaskę, która pozwala żyć inaczej.

Mk 10, 28-31 <- KLIKNIJ

Rozmowa z Mk 10 toczy się w drodze do Jerozolimy, po spotkaniu Jezusa z człowiekiem bogatym. Jezus mówił o trudności wejścia do królestwa Bożego dla tych, którzy ufają bogactwu. Uczniowie są zdumieni, ponieważ w judaizmie bogactwo często bywało widziane jako znak pomyślności.

Piotr mówi: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą”. To „wszystko” oznacza dom, pola, rodzinne oparcie, sieć obowiązków oraz zabezpieczenie życia. Uczniowie weszli w niepewność wędrowania za Jezusem. Ich pytanie odsłania ludzką potrzebę sensu poniesionej straty.

Jezus odpowiada uroczystym „Amen”. Wymienia tych, którzy opuścili dom, braci, siostry, matkę, ojca, dzieci lub pola z powodu Niego oraz z powodu Ewangelii. Marek używa czasownika aphiēmi. Ten sam czasownik oznacza opuszczenie sieci nad jeziorem oraz odpuszczenie grzechów. Uczeń zostawia to, co go trzymało. Bóg uwalnia człowieka od winy.

Wyrażenie „z powodu Mnie i z powodu Ewangelii” jest typowe dla Marka. Uczeń wiąże życie z osobą Jezusa oraz z głoszeniem. Obietnica obejmuje „teraz, w tym czasie” oraz „w wieku przyszłym”. Teraz uczeń otrzymuje stokroć. Liczba sto przypomina plon dobrej ziemi z Mk 4. Wspólnota uczniów staje się nową rodziną.

Domy, bracia, siostry, matki, dzieci oraz pola wskazują na życie Kościoła domowego. Dzieje Apostolskie pokażą uczniów gromadzących się w domach oraz dzielących się dobrami. Obietnicy towarzyszą jednak prześladowania, diōgmoi. Pójście za Jezusem niesie krzyż.

Na końcu Jezus mówi o pierwszych oraz ostatnich. To zdanie odcina pokusę liczenia zasług oraz porównywania się. Pierwszeństwo w Ewangelii prowadzi do służby. Życie wieczne pozostaje darem Boga.