1 P 1, 18-25 <- KLIKNIJ

Adresaci listu żyją w diasporze Azji Mniejszej, pośród nacisku oraz obcych zwyczajów. Autor przypomina im język wykupu, lytrōsis. To słowo zna świat rynku niewolników. Zna je także Biblia wyjścia z Egiptu. Wolność człowieka wierzącego jest darem Boga.

Piotr mówi o rzeczach zniszczalnych, phtharta: srebrze oraz złocie. W Biblii mogą one oznaczać zasób oraz bogactwo. Wobec odkupienia pozostają jednak bezsilne. Cena wolności zostaje nazwana wprost: drogocenna krew Chrystusa, Baranka bez skazy oraz zmazy, amōmos kai aspilos.

Obraz prowadzi do Paschy z Wj 12 oraz do ofiar świątynnych. Baranek miał być bez skazy. Krew w Kpł 17 oznacza życie. Odkupienie obejmuje więc całe życie człowieka, nie jedynie pojedyncze uchybienia. Chrystus wyprowadza z pustego postępowania odziedziczonego po ojcach, czyli z dróg przejętych bez prawdziwego rozeznania.

Chrystus został przewidziany przed stworzeniem świata, pro katabolēs kosmou. Boża inicjatywa poprzedza historię. Objawienie następuje w ostatnich czasach dla tych, którzy przez Chrystusa wierzą w Boga. Bóg wskrzesił Go z martwych oraz dał Mu chwałę. Wiara oraz nadzieja opierają się na działaniu Ojca wobec Syna.

Dalej tekst prowadzi do miłości braterskiej. Oczyszczenie dokonuje się przez posłuszeństwo prawdzie. Owocem jest szczera miłość braci. Nowe życie pochodzi z niezniszczalnego nasienia, czyli żywego oraz trwałego słowa Boga. Czasownik anagennaō oznacza odrodzenie. Człowiek otrzymuje początek, którego sam sobie nie daje.

Cytat z Iz 40 zestawia trawę oraz kwiat z trwałością słowa Pana. Ciało przemija jak trawa. Piękno człowieka opada jak kwiat. Słowo Pana trwa na wieki. Ewangelia głoszona wspólnocie jest miejscem stałości pośród zmiennych warunków.

Mk 10, 32-45 <- KLIKNIJ

Marek prowadzi uczniów drogą do Jerozolimy. Jezus idzie na przedzie. Uczniowie są zdumieni. Towarzyszący im odczuwają lęk. Droga wznosi się ku miastu, ku Passze oraz ku męce. Jezus bierze Dwunastu na bok. Po raz trzeci zapowiada swoją mękę.

Wymienia kolejne etapy: wydanie arcykapłanom oraz uczonym w Piśmie, wyrok śmierci, przekazanie poganom, szyderstwo, oplucie, biczowanie, zabicie oraz zmartwychwstanie po trzech dniach. Marek nie mówi ogólnie o cierpieniu. Pokazuje drogę Mesjasza w realiach procesu religijnego oraz rzymskiej kary.

W tej chwili Jakub oraz Jan proszą o miejsca po prawej oraz lewej stronie w chwale. Chcą bliskości tronu oraz udziału w honorze. W świecie antycznym takie miejsca oznaczały wpływ oraz prestiż. U Marka prawa oraz lewa strona powrócą na Golgocie, gdzie obok Jezusa zostaną ukrzyżowani dwaj skazańcy.

Jezus odpowiada obrazami kielicha oraz chrztu. Kielich w prorokach bywa znakiem losu wyznaczonego przez Boga, często bolesnego oraz związanego z sądem. Chrzest oznacza zanurzenie. Tutaj wskazuje na wejście w głębię cierpienia. Uczniowie będą mieli udział w tej drodze. Dzieje Apostolskie wspomną śmierć Jakuba z ręki Heroda.

Miejsca po prawej oraz lewej stronie należą do decyzji Ojca. Oburzenie pozostałych dziesięciu pokazuje, że rywalizacja dotyka całego grona. Jezus przeciwstawia styl władców narodów drodze uczniów. Władcy narzucają przewagę. Uczniowie mają służyć.

Marek używa dwóch słów: diakonos, sługa, oraz doulos, niewolnik. Drugie słowo było szczególnie trudne w świecie rzymskim, ponieważ niewolnik nie miał znaczenia społecznego. Jezus stawia taką służbę na drodze pierwszeństwa.

Uzasadnienie pada w zdaniu o Synu Człowieczym. Tytuł prowadzi do Dn 7, gdzie Bóg daje Synowi Człowieczemu panowanie. U Jezusa to panowanie przechodzi przez dar życia. Syn Człowieczy przyszedł, aby służyć oraz dać swoje życie jako okup, lytron, za wielu. Lytron oznacza cenę wykupu więźnia lub niewolnika. Bliski jest Iz 53, gdzie Sługa niesie winy wielu. Droga do Jerozolimy staje się szkołą wolności od zaszczytów.