1 P 1, 18-25 <- KLIKNIJ

Adresaci listu żyją w diasporze Azji Mniejszej, pośród nacisku i obcych zwyczajów. Autor przypomina im język wykupu, lytrōsis. To słowo zna świat rynku niewolników. Zna je także Biblia wyjścia z Egiptu. Wolność człowieka wierzącego jest darem Boga.

Piotr mówi o rzeczach zniszczalnych, phtharta: srebrze i złocie. W Biblii mogą one oznaczać zasób, bogactwo i zabezpieczenie życia. Wobec odkupienia pozostają jednak bezsilne. Cena wolności zostaje nazwana. To drogocenna krew Chrystusa, Baranka bez skazy i zmazy, amōmos kai aspilos.

Ten obraz prowadzi do Paschy z Wj 12 oraz do ofiar świątynnych. Baranek miał być bez skazy. Krew w Kpł 17 oznacza życie. Odkupienie obejmuje więc całe życie człowieka, a nie tylko pojedyncze uchybienia. Chrystus wyprowadza z pustego postępowania odziedziczonego po ojcach, czyli z dróg przejętych bez prawdziwego rozeznania.

Chrystus został przewidziany przed stworzeniem świata, pro katabolēs kosmou. Boża inicjatywa poprzedza historię. Objawienie dokonuje się w ostatnich czasach dla tych, którzy przez Chrystusa wierzą w Boga. Ojciec wskrzesił Go z martwych i dał Mu chwałę. Wiara i nadzieja opierają się na działaniu Boga wobec Syna.

Dalej tekst prowadzi do miłości braterskiej. Oczyszczenie dokonuje się przez posłuszeństwo prawdzie. Jego owocem jest szczera miłość braci. Nowe życie pochodzi z niezniszczalnego nasienia, czyli z żywego i trwałego słowa Boga. Czasownik anagennaō oznacza odrodzenie. Człowiek otrzymuje początek, którego sam sobie nie daje.

Cytat z Iz 40 zestawia trawę i kwiat z trwałością słowa Pana. Ciało przemija jak trawa. Piękno człowieka opada jak kwiat. Słowo Pana trwa na wieki. Ewangelia głoszona wspólnocie staje się miejscem stałości pośród zmiennych warunków życia.

Mk 10, 32-45 <- KLIKNIJ

Ewangelista Marek opowiada dziś o Jezusie i uczniach w drodze do Jerozolimy. Jezus idzie na przedzie. Uczniowie są zdumieni. Ci, którzy idą za Nim, odczuwają lęk. Droga wznosi się ku miastu, ku świętu Paschy i ku męce. Jezus bierze Dwunastu na bok. Po raz trzeci zapowiada swoją mękę.

Wymienia kolejne etapy: wydanie arcykapłanom i uczonym w Piśmie, wyrok śmierci, przekazanie poganom, szyderstwo, oplucie, biczowanie, zabicie i zmartwychwstanie po trzech dniach. Marek nie mówi ogólnie o cierpieniu. Pokazuje drogę Mesjasza w konkretnych realiach procesu religijnego i rzymskiej kary.

W tej właśnie chwili Jakub i Jan proszą o miejsca po prawej i lewej stronie w chwale. Chcą bliskości tronu oraz udziału w honorze. W świecie antycznym takie miejsca oznaczały wpływ i prestiż. U Marka prawa i lewa strona powrócą na Golgocie, gdzie obok Jezusa zostaną ukrzyżowani dwaj skazańcy.

Jezus odpowiada obrazami kielicha i chrztu. Kielich u proroków bywa znakiem losu wyznaczonego przez Boga, często bolesnego i związanego z sądem. Chrzest oznacza zanurzenie. Tutaj wskazuje na wejście w głębię cierpienia. Uczniowie będą mieli udział w tej drodze. Dzieje Apostolskie wspomną później śmierć Jakuba z ręki Heroda.

Miejsca po prawej i lewej stronie należą do decyzji Ojca. Oburzenie pozostałych dziesięciu pokazuje, że rywalizacja dotyka całego grona. Jezus przeciwstawia styl władców narodów drodze uczniów. Władcy narzucają przewagę. Uczniowie mają służyć.

Marek używa dwóch słów: diakonos, czyli sługa, oraz doulos, czyli niewolnik. Drugie słowo było szczególnie trudne w świecie rzymskim, ponieważ niewolnik nie miał znaczenia społecznego. Jezus właśnie taką służbę stawia na drodze do prawdziwego pierwszeństwa.

Uzasadnienie pada w zdaniu o Synu Człowieczym. Ten tytuł prowadzi do Dn 7, gdzie Bóg daje Synowi Człowieczemu panowanie. U Jezusa to panowanie przechodzi przez dar życia. Syn Człowieczy przyszedł, aby służyć i dać swoje życie jako okup, lytron, za wielu. Lytron oznacza cenę wykupu więźnia lub niewolnika. Bliski jest tu Iz 53, gdzie Sługa niesie winy wielu. Droga do Jerozolimy staje się szkołą wolności od zaszczytów.