Gdy wchodzimy do barokowego wnętrza brodnickiej świątyni, nasze oczy kierują się ku prezbiterium. Na bocznej ścianie odnajdujemy wyjątkowy, siedemnastowieczny obraz Matki Bożej Królowej Aniołów. Maryja z Dzieciątkiem, adorowana przez niebiańskie zastępy, patrzy na nas z wizerunku umieszczonego w ozdobnej, roślinnej ramie. Choć świątynia nosi wezwanie Niepokalanego Poczęcia, to właśnie ten wizerunek przypomina nam o królewskiej godności Maryi, która jako Matka Syna Bożego jest bliska każdemu człowiekowi. Brodnica to także znane w całym regionie Sanktuarium św. Antoniego z Padwy, którego kult – tak silnie franciszkański – nierozerwalnie splata się tu z czcią oddawaną Matce Bożej.

Brodnicki klasztor to miejsce, gdzie tradycja trwa mimo dziejowych burz. Choć po kasacie zakonu franciszkanie musieli opuścić te mury, powrócili do nich po latach, by na nowo stać się strażnikami pokoju. Wewnątrz kościoła odnajdujemy unikalne, barokowe „Drzewo genealogiczne św. Franciszka”, które przypomina nam o wielkiej rodzinie zakonnej, do której należymy w duchu naszej pielgrzymki. To tutaj historia kolatorów i wielkich rodów szlacheckich spotyka się z codzienną, pokorną modlitwą wiernych, szukających ukojenia u stóp Niepokalanej.

Pielgrzymując po polskiej ziemi w roku 800-lecia śmierci św. Franciszka, w Brodnicy uświadamiamy sobie, jak ważne jest budowanie wspólnoty. Święty Franciszek zawsze podkreślał, że Maryja jest „Panną uczynioną Kościołem” – domem, w którym każdy jest u siebie. Stając przed Panią Brodnicką, prośmy o łaskę autentycznego życia Ewangelią pośród wyzwań współczesnego świata. Niech wizyta w tym naddrwęckim sanktuarium napełni nas nową energią do niesienia „Pokoju i Dobra”, byśmy wzorem Franciszka potrafili w każdym stworzeniu dostrzegać ślad Bożej miłości.