Macierzyństwo kojarzy się z wielkimi uczuciami, ale najczęściej dzieje się w małych sprawach. W karmieniu, czuwaniu, trosce, rozmowie po trudnym dniu, cierpliwości wobec błędów, radości z małych zwycięstw dziecka i bólu, gdy ono cierpi. Rzadko trafia na pierwsze strony gazet, choć bez tej codziennej pracy żaden dom nie zachowałby swojego rytmu.

W spojrzeniu Kościoła ta codzienność ma ogromne znaczenie duchowe. Matka daje dziecku życie, opiekę i pierwsze doświadczenie miłości. Pokazuje, że miłość wymaga obecności, wierności, troski o drugiego człowieka i modlitwy do Boga, który jest jej źródłem.

Matka w rodzinie

Matka w rodzinie często uczy miłości zanim dziecko potrafi ją nazwać. Przez śniadanie zrobione przed szkołą, obecność przy chorobie, rozmowę, wymaganie, przebaczenie i radość z każdego kroku ku samodzielności.

Współczesne macierzyństwo bywa bardzo wymagające. Kobiety łączą życie rodzinne, pracę, wychowanie, troskę o zdrowie dzieci, edukację, relacje i przyszłość. Wiele z nich przez lata niesie ciężar uznawany przez otoczenie za naturalny element domowego porządku. Dzień Matki powinien więc prowadzić do wdzięczności, ale także do większej uważności na ich zmęczenie, samotność, odpowiedzialność i potrzebę wsparcia.

Miłość, która przyjmuje

Macierzyństwo ma więcej niż jedną drogę. Obok matek rodzących są matki adopcyjne i zastępcze. Matka adopcyjna przyjmuje dziecko razem z jego historią, czasem trudną, przerwaną, naznaczoną stratą albo lękiem. Daje mu dom, nazwisko, codzienność, bezpieczeństwo i doświadczenie bycia chcianym.

Blisko tego doświadczenia jest macierzyństwo zastępcze. Matka zastępcza staje przy dziecku często w chwili kryzysu, gdy jego własna rodzina potrzebuje pomocy albo traci możliwość zapewnienia mu opieki. Taka miłość wymaga wielkiej delikatności. Trzeba dać dziecku ciepło, a zarazem uszanować jego historię, więzi i tęsknoty.

Matka chrzestna

Osobną formą odpowiedzialności jest macierzyństwo chrzestne. Matka chrzestna staje przy dziecku jako świadek wiary. Jej obecność ma sens w dniu chrztu, przy rodzinnych uroczystościach i późniejszych ważnych momentach życia.

W zamyśle Kościoła jest zaproszeniem do modlitwy, przykładu i towarzyszenia dziecku w drodze do Boga. To macierzyństwo dyskretne, często niedoceniane, ale bardzo potrzebne. Wiara dziecka dojrzewa mocniej, gdy widzi dorosłych, którzy traktują Boga poważnie i pokazują to zwyczajnym życiem.

Matka założycielka i przełożona

W życiu żeńskich zgromadzeń zakonnych słowo matka ma także znaczenie duchowe i historyczne. Tak nazywane są założycielki: kobiety, które rozpoznały własną drogę w Kościele i pociągnęły za sobą inne. Z ich wiary, odwagi i konsekwencji rodziły się wspólnoty, szkoły, dzieła wychowawcze, domy pomocy, misje i przestrzenie modlitwy.

Dla Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu taką postacią jest bł. Maria Franciszka Siedliska, a u urszulanek św. Urszula Ledóchowska. Ich duchowe macierzyństwo nadal owocuje w charyzmatach, formacji, szkołach, dziełach wychowawczych i posłudze wobec rodzin oraz młodzieży.

Tytuł matki noszą także przełożone: matka generalna, matka prowincjalna, czasem przełożona wspólnoty. Prowadzenie zgromadzenia wymaga rozeznania, cierpliwości, odwagi i uważności. To cicha forma macierzyństwa, pełna rozmowy, modlitwy, troski o słabszych i zgody na ciężar decyzji.

Matka duchowa

Siostry zakonne nie rodzą dzieci biologicznie, ale wiele z nich staje się matkami duchowymi. W szkołach, przedszkolach, świetlicach, domach pomocy, szpitalach, na misjach i w katechezie pomagają innym dojrzewać. Bywają wychowawczyniami, nauczycielkami życia, przewodniczkami duchowymi i opiekunkami.

Każdy charyzmat ma własny język. Nazaretanki kierują uwagę ku rodzinie, domowi i duchowości Świętej Rodziny. Urszulanki kojarzone są z wychowaniem i formacją młodych. Siostry Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo przypominają o służbie chorym, ubogim i samotnym. W tych różnych drogach powraca ta sama intuicja: człowiek potrzebuje obecności, która jest cierpliwa, odpowiedzialna i wierna.

Miłość, która ma konkretne ręce

Macierzyństwo może mieć wiele imion. Wyraża się w urodzeniu dziecka, adopcji, rodzicielstwie zastępczym, byciu matką chrzestną, prowadzeniu wspólnoty, założeniu zgromadzenia, wychowaniu uczniów, opiece nad chorymi i modlitwie za powierzonych ludzi.

Historie kobiet są różne. Różne są ich drogi, radości i ciężary. Wspólne pozostaje źródło. Dla chrześcijan każda miłość macierzyńska pochodzi od Boga, który daje życie, podtrzymuje je i uczy kochać bez rachunku zysków i strat.

26 maja Kościół dziękuje za matki w rodzinach, matki adopcyjne, matki zastępcze, matki chrzestne, założycielki zgromadzeń, przełożone, wychowawczynie i siostry zakonne. Za kobiety, przez które miłość Boga staje się konkretna: ma czas, dłonie, głos, cierpliwość i obecność.