2 Krl 11, 1-4. 9-18. 20a<- KLIKNIJ

Historia Joasza pokazuje, jak blisko może znaleźć się zerwanie obietnicy danej domowi Dawida. Atalia po śmierci Ochozjasza sięga po władzę przez mord na królewskim potomstwie. Ratunek przychodzi ze świątyni. Jehoszeba ukrywa dziecko i mamkę w domu Pana. Świątynia staje się miejscem schronienia dla przyszłości dynastii. Po sześciu latach kapłan Jojada przygotowuje koronację. Zwołuje straż, rozstawia posterunki, rozdaje broń przechowywaną w świętym miejscu. Gdy Joasz zostaje ukazany ludowi, otrzymuje diadem i „świadectwo”. To słowo wskazuje, że król ma żyć pod Prawem Bożym. Władza w Judzie nie jest samowolą. Atalia zostaje wyprowadzona poza świątynię. Jej śmierć następuje poza miejscem świętym. Następnie Jojada zawiera berît między Panem, królem i ludem. To przymierze natychmiast rodzi czyn. Lud burzy przybytek Baala i niszczy jego ołtarze. Pokój wraca do miasta. Tekst ukazuje, że ład wspólnoty wyrasta z uznania Pana oraz z posłuszeństwa Jego słowu. Wierność przymierzu chroni także porządek publiczny.

Mt 6, 19-23 <- KLIKNIJ

Jezus mówi o skarbie, ponieważ serce łatwo wiąże się z tym, co gromadzi. W Palestynie bogactwo przechowywano w szatach, w zapasach i w metalu. Stąd trzy obrazy z perykopy. Mól niszczy tkaniny. Brōsis oznacza przeżeranie zapasów lub korozję metalu. Złodziej podkopuje ścianę domu z suszonej cegły. Wszystko, co człowiek uważa za pewne, okazuje się kruche. Skarb u Boga trwa, bo należy do porządku Jego wierności. Pisma mądrościowe widzą taki skarb w miłosierdziu i w jałmużnie. Jezus idzie w tę samą stronę. Tam, gdzie człowiek składa skarb, tam wędruje jego serce. Serce w Biblii jest miejscem decyzji, pamięci i pragnienia. Drugi obraz mówi o oku jako lampie ciała. W języku biblijnym „dobre oko” oznacza hojność. „Złe oko” oznacza zawiść i skąpstwo. Haploūs, oko proste, mówi o spojrzeniu niepodzielonym. Ponēros wskazuje na spojrzenie chore przez chciwość. Od spojrzenia zależy całe wnętrze. Jeśli oko jest chore, człowiek traci rozeznanie i żyje w ciemności. Augustyn łączył oko z intencją. Intencja zwrócona ku Bogu porządkuje czyny. Intencja zniewolona posiadaniem zaciemnia całe życie.