Oz 14, 2-10<- KLIKNIJ

Ostatni rozdział Ozeasza ma ton modlitwy prowadzącej do nawrócenia. Pan mówi: „Wróć, Izraelu”. Hebrajskie szûb oznacza powrót całym życiem. To zwrot całej drogi życia. Zdumiewa polecenie: „Weźcie ze sobą słowa”. Prorok prowadzi lud od samego obrzędu ku wyznaniu prawdy. Wersja hebrajska mówi też o „cielcach naszych warg”. Modlitwa skruchy staje się ofiarą. Izrael ma odciąć się od Asyrii, koni oraz dzieł własnych rąk. Wszystkie te obrazy oznaczają fałszywe zabezpieczenia polityczne, militarne oraz religijne. U Boga sierota znajduje miłosierdzie. To zdanie odsłania serce całej perykopy. Bóg daje schronienie temu, kto nie ma obrońcy. Odpowiedź Pana przybiera postać obietnicy uzdrowienia odstępstwa. Czasownik rāfā’ mówi o leczeniu prawdziwym. Bóg nie tylko daruje winę. Leczy źródło choroby. „Pokocham ich dobrowolnie” oznacza miłość darmową, wypływającą z samego Boga. Kolejne obrazy z przyrody rozwijają skutki łaski. Pan staje się jak rosa. W klimacie Palestyny rosa miała wielkie znaczenie dla wzrostu roślin. Izrael zakwitnie. Zapuści korzenie. Rozwinie gałęzie. Da woń. Wyda owoc. Na końcu Bóg porównuje siebie do zielonego cyprysu i dodaje, że od Niego pochodzi owoc ludu. W ten sposób kończy się cała księga. Źródło życia leży w Panu. Dobra nowina jest przejrzysta. Nawrócenie nie kończy się pustką. Kończy się uzdrowieniem, płodnością oraz pokojem.

Mt 10, 16-23<- KLIKNIJ

Jezus posyła uczniów bez złudzeń. „Oto was posyłam jak owce między wilki”. Misja to wejście w świat, który potrafi odrzucić słowo. Dlatego Pan łączy dwie cnoty. Uczeń ma być roztropny jak wąż oraz prosty jak gołąb. Wąż oznacza czujność. Gołąb oznacza niewinność. Obie postawy są konieczne. Sama ostrożność łatwo przechodzi w spryt. Sama prostota bez roztropności naraża na łatwe zranienie. Jezus daje uczniom mądrość drogi. Następne wersety wymieniają sądy, synagogi, namiestników oraz królów. Ewangelia dotknie zarówno przestrzeni religijnej, jak i politycznej. Prześladowanie nie będzie znakiem porażki misji. Stanie się miejscem świadectwa. Pan obiecuje także pomoc Ducha Ojca. Uczeń nie ma ulec lękowi o własną mowę. W godzinie próby słowo zostanie dane. To przedłużenie historii proroków, którym Bóg wkładał słowo w usta. Ból dotknie nawet domu. Więzi rodzinne mogą zostać rozcięte przez decyzję wiary. Jezus nie ukrywa ceny uczniostwa. Dodaje jednak wezwanie do wytrwania. Ocalenie jest związane z wiernością do końca. Nakaz przejścia do innego miasta uczy trzeźwości. Uczeń nie ma wystawiać się na śmierć bez potrzeby. Ma strzec życia dla dalszej misji. Ostatnie zdanie o miastach Izraela oraz przyjściu Syna Człowieczego zachowuje napięcie oczekiwania. Kościół żyje w dynamice drogi. Dobra nowina pozostaje pośród zapowiedzi prób. Duch Ojca mówi w uczniach. Chrystus zna drogę swego Kościoła. Czas należy do Niego.