Iz 10, 5-7. 13-16 <- KLIKNIJ

Izajasz patrzy na rosnącą potęgę Asyrii. Imperium zdobywa kolejne kraje. Prorok nazywa je „rózgą” oraz „kijem” gniewu Pana. To język narzędzia. Bóg może posłużyć się nawet mocarstwem, by ukarać lud wymagający upomnienia. Tekst od razu dodaje jednak rzecz istotną. Król asyryjski nie myśli w ten sposób. W jego sercu jest pycha oraz zamiar niszczenia narodów. Władca przypisuje sukces własnej mądrości oraz sile ręki. Mówi o przesuwaniu granic, grabieży skarbów oraz upokarzaniu ludów. Izajasz odpowiada ironią. Siekiera nie wywyższa się nad drwala. Piła nie rozkazuje temu, kto nią porusza. Obraz jest przejrzysty. Narzędzie nie jest panem historii. Asyria wykonuje rolę dopuszczoną przez Boga, lecz sama podlega sądowi za przemoc oraz pychę. Zapowiedź kary przyjmuje język choroby oraz ognia. Chwała imperium zgaśnie. Dostatek obróci się w wyniszczenie. Prorok nie zatrzymuje się na wojskowych szczegółach. Pokazuje sens dziejów. Żadna potęga nie jest ostateczna. Żaden król nie może postawić siebie w miejscu Boga. Dobra nowina tego fragmentu polega na tym, że Pan pozostaje Panem historii także wtedy, gdy mocarstwa zdają się nie do zatrzymania.

Mt 11, 25-27<- KLIKNIJ

Po słowach „biada” Jezus zwraca się do Ojca modlitwą uwielbienia. To ważny układ. Odrzucenie ze strony wielu nie prowadzi Syna do zniechęcenia. Prowadzi Go do adoracji. Jezus wyznaje Ojca jako Pana nieba oraz ziemi. Całe stworzenie pozostaje pod Jego władzą. Także historia przyjęcia oraz odrzucenia Ewangelii znajduje się w Jego ręku. Jezus mówi o rzeczach zakrytych przed mądrymi oraz roztropnymi, odsłoniętych zaś prostaczkom. „Prostaczkowie” to nēpioi. Chodzi o ludzi małych, gotowych przyjąć dar. Nie idzie o pochwałę niewiedzy. Chodzi o serce wolne od pychy. Człowiek pewny własnej wystarczalności łatwo zamyka się na objawienie. Człowiek ubogi w duchu potrafi słuchać. W ten sposób Ojciec objawia styl swego działania. Werset 27 prowadzi do samego centrum chrystologii. Ojciec przekazał Synowi wszystko. Między Ojcem oraz Synem istnieje poznanie jedyne, wzajemne oraz pełne. Poznanie w Biblii oznacza więź żywą. Syn objawia Ojca tym, którym chce Go odsłonić. Do Boga nie dochodzi się samym wysiłkiem myśli. Bóg daje się poznać przez Syna. Dobra nowina tego krótkiego fragmentu jest wielka. W Jezusie otwiera się droga do Ojca. Kto przyjmuje Syna, ten wchodzi w samo serce objawienia.