Szukając prawdziwej mądrości, autor starotestamentalnej Księgi Mądrości podkreśla, że nie mieści się ona w kategoriach i pojęciach czysto ludzkich, ponieważ odzwierciedla niezgłębiony zamysł i wolę Boga. Nasze myśli i przewidywania są zawodne i ograniczone śmiertelną kondycją ciała. Nawet jeżeli przeczuwamy sprawy wzniosłe i ich pragniemy, to jednak przychodzi nam to mozolnie i jedynie częściowo. Nabywanie prawdziwej mądrości stanowi dar Ducha Świętego, który umożliwia poznawanie woli Bożej i uzdalnia do jej wypełniania.

Mądrość, która pochodzi od Boga, uzdalnia nas do czynów, do których bez niej nie bylibyśmy zdolni. Apostoł Paweł prosi Filemona, swego ucznia, o miłosierdzie dla niewolnika imieniem Onezym. Zbiegł on od swego pana, lecz Paweł odsyła go z powrotem i prosi, by Filemon okazał mu wielkoduszność. Po ludzku nie byłby do niej zdolny, ale Paweł ufa, że tam, gdzie człowiek sam z siebie nic nie może, łaska czyni cuda. Tym razem cud polega na tym, że skoro nie można było zmienić ówczesnych stosunków społecznych, których elementem było niewolnictwo, możliwa jednak była wewnętrzna przemiana człowieka. Dzięki niej Filemon ma przyjąć Onezyma „już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego”.

Wraz z objawieniem się Boga w Jezusie Chrystusie dar prawdziwej mądrości zyskał nowe wymiary. Polega ona na całkowitym i bezwarunkowym pójściu za Jezusem, nawet – co więcej, zwłaszcza wtedy, gdy dzieje się to kosztem więzi rodzinnych. Znaczenie stanowczych słów wypowiedzianych w semickiej konwencji językowej można streścić tak: kto stawia Jezusa Chrystusa na pierwszym miejscu, u tego wszystko jest na swoim miejscu. Naśladowanie Jezusa nie powinno realizować się wybiórczo, gdyż łączy się z wezwaniem do współuczestnictwa w Jego krzyżu. Wierzący, analogicznie do tego, jak ma to miejsce w odniesieniu do ziemskich zamierzeń i planów, mają wykazywać czujność i umiejętność przewidywania. W przeciwnym wypadku nawet najszlachetniejsze zamiary i postanowienia legną w gruzach, zmiecione przez rozmaite przeciwności. Nie wystarczy deklarować wiary, trzeba posunąć się znacznie dalej, tj. stale ją potwierdzać swoim życiem i postępowaniem. Krzyż jest nierozłącznie wpisany w logikę chrześcijaństwa, stanowi sedno mądrości, którą ono głosi.

Bóg, który stworzył świat, żyje wiecznie. Mądrością jest wyjście poza ograniczenia cielesności i przejściowości oraz wychylenie się ku wieczności. Pokolenia przychodzą i odchodzą, a przemijalność jest wpisana w porządek tego świata. Jednak Bóg nigdy nie opuszcza tych, którzy Mu szczerze ufają. Gdy wierność prawdziwej mądrości staje się bardzo trudna, wierzący razem z psalmistą wyznają: „Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką”. A wtedy wszystko ukazuje się w nowym świetle i staje się łatwiejsze, ponieważ takie są owoce prawdziwej mądrości.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze