Reklama

Radość spotkania

2016-09-07 08:38

Paweł Zuchniewicz
Niedziela Ogólnopolska 37/2016, str. 14-15

Archiwum Pawła Zuchniewicza
Słynny fotograf Adam Bujak i Paweł Zuchniewicz, komentator radiowy i sprawozdawca „Niedzieli”, podczas pielgrzymki papieża Franciszka do Polski

Choć Światowe Dni Młodzieży zakończyły się kilka tygodni temu, to wciąż wracamy do nich myślą – nie po to, by wspominać piękne dni, ale by nie zapomnieć wielkiego ładunku dobra, które przyniosły. Jak je nazwać? Pogłębienie duchowe? Z pewnością. Ładunek nadziei? Jak najbardziej. Entuzjazm młodości? Niewątpliwie. Wszystko to nie wystarczy jednak, by określić nadzwyczajną siłę tego wydarzenia, które jest obecne w Kościele od ponad 30 lat.

Gdy myślimy z pewnej perspektywy o intensywnych dniach spędzonych w Krakowie, coraz wyraźniej dostrzegamy, że ich moc streszczała się w jednym krótkim słowie: SPOTKANIE. Nasze spieszące się, uwiązane przy różnorodnych ekranach społeczeństwo odkryło nagle (i to m.in. dzięki ekranom właśnie!), jak atrakcyjne jest spotkanie człowieka z człowiekiem i... człowieka z Bogiem. Wiele było osób, które pod wpływem relacji telewizyjnych w ostatniej niemal chwili podejmowały decyzję o wyjeździe do Krakowa, ponieważ zobaczyły, czym naprawdę są Światowe Dni Młodzieży. Okazało się, że ani tłumy ludzi, ani trudne warunki, ani wysiłek fizyczny, ani potencjalne zagrożenie terrorystyczne nie są w stanie przeważyć ogromnego pragnienia bycia tam z Papieżem, którego św. Katarzyna ze Sieny nazywa słodkim Chrystusem na ziemi, i z młodym Kościołem.

To spotkanie materializowało się na różne sposoby. Wędrując odmłodzonymi przez setki tysięcy pielgrzymów ulicami Krakowa, nieraz zauważałem, że na plecakach pielgrzymi mieli wypisane nazwiska osób, które poznali, wymieniali się adresami mailowymi, numerami telefonów, robili sobie wspólne zdjęcia. Każdy z nas, którzy mieliśmy zaszczyt uczestniczyć w tym niezwykłym wydarzeniu, pamięta takie spotkania z konkretnymi ludźmi w konkretnym miejscu, w konkretnym dniu. Adama Bujaka – znanego fotografa spotkałem w Centrum św. Jana Pawła II „Nie lękajcie się”, gdzie w sobotę 30 lipca 2016 r. papież Franciszek celebrował Mszę św. dla duchowieństwa.

Reklama

Paweł Zuchniewicz

* * *

Magnes Wojtyły

ADAM BUJAK: To jest moje wspaniałe sanktuarium, do którego bardzo często chodzę. Mogę powiedzieć, że jest to taki mój drugi dom, druga świątynia po katedrze wawelskiej. Przychodziłem tu od samego początku, byłem świadkiem jej powstawania od położenia kamienia węgielnego, przez święcenie kaplic i kościoła. To jest bardzo ważne miejsce. Te wszystkie pyły, które tutaj osiadły, nieomal ocierały się o robotnika Karola Wojtyłę. On przecież pracował tu jako robotnik w czasie okupacji i wtedy to było bardzo trudne miejsce.

PAWEŁ ZUCHNIEWICZ: – Sanktuarium leży nieco na uboczu, z dala od centrum Krakowa. Czy jest odwiedzane?

– Co niedzielę na Mszę św. przychodzi tutaj kilka tysięcy ludzi. Jeśli nie przyjdzie się 10-15 minut wcześniej, to nie będzie miejsca do siedzenia. To jest coś niebywałego – magnes Wojtyłowy, tego człowieka, który był robotnikiem, kamieniarzem, studentem, księdzem, biskupem, arcybiskupem, kardynałem i wreszcie papieżem Janem Pawłem II. Mam takie poczucie, że Ojciec Święty patrzy na nas z góry i mówi: „No, wystawili mi to ogromne sanktuarium, nie wiem, czy jestem godny”, bo on zawsze tak myślał.

– Tutaj znajduje się też sutanna, którą miał na sobie w czasie zamachu 13 maja 1981 r.

– Byłem przy jej wprowadzeniu. Miałem to szczęście widzieć, jak s. Tobiana przyniosła ją na rękach. To jest najwspanialsza relikwia.

– Jan Paweł II od początku pontyfikatu wzywał, aby się nie bać. Nie bał się wyjść do ludzi mimo kul, które go trafiły, nie bał się głosić niepopularnych prawd i nie bał się rozpocząć Światowych Dni Młodzieży, choć ostrzegano go przed niepowodzeniem tej inicjatywy. Tymczasem okazało się, i wciąż się okazuje, że jest to wydarzenie, które wnosi mnóstwo dobra...

– Światowe Dni Młodzieży stały się wielką barierą przeciw złu. Oczywiście, może nie dla wszystkich, ale myślę, że dla bardzo wielu. Młodzi ludzie nasiąkają w ten sposób dobrem, miłością i to jest odtrutka w świecie, który proponuje zupełnie coś innego: życie na luzie, picie, bawienie się do woli – z jedną kobietą, z drugą, a za tym idą jeszcze gorsze rzeczy: aborcja, eutanazja. Jan Paweł II powiedział, że Światowe Dni Młodzieży muszą trwać, i Bogu dziękować – trwają, a teraz przyszły do jego Krakowa.

– Po raz ostatni Papież Polak przewodniczył im w Toronto. Czy Pan tam był?

– Tak. Wielkie wrażenie zrobiła na mnie wtedy Droga Krzyżowa, chyba najpiękniejsza spośród wszystkich, w jakich uczestniczyłem. Było to tradycyjne nabożeństwo z udziałem aktorów amatorów, które rozgrywało się pośród drapaczy chmur. Misterium męki Chrystusa przeniesione w scenerię XXI wieku. Tamta Droga Krzyżowa w Toronto w mojej ocenie miała taką mocną wymowę właśnie ze względu na to zestawienie: Chrystus z krzyżem wędrujący po ulicach nowoczesnego miasta. Papież był wtedy już bardzo słaby, został w swojej rezydencji na Wyspie Truskawkowej na jeziorze Simcoe. Zobaczyliśmy go tylko na ekranie i on do nas przemówił za pośrednictwem łączności telewizyjnej.

– Była to jakby zapowiedź tego, co stało się trzy lata później w Rzymie. Papież nie mógł uczestniczyć w nabożeństwie Drogi Krzyżowej w Koloseum w Wielki Piątek 2005 r. Obserwował je za pośrednictwem telewizji, a my widzieliśmy go w kaplicy, jak tulił do siebie krucyfiks. Czy miał Pan jakiś kontakt z Ojcem Świętym w ostatnich dniach jego ziemskiej pielgrzymki?

– Na łożu śmierci Papież napisał mi podziękowanie za książkę „Znak, któremu sprzeciwiać się będą”. To jest zapis jego rekolekcji, które jako kardynał wygłosił w 1976 r. do papieża Pawła VI i Kurii Rzymskiej, z moimi fotografiami. Napisał to na trzy dni przed śmiercią, pewnie podyktował siostrze, a sam się podpisał – ten podpis złożony drżącą ręką, nieco zamazany. To było dla mnie coś niepojętego, że on w takim momencie jeszcze pomyślał, aby podziękować. Napisał mi, że jest wdzięczny za wsparcie w czasie choroby. Pomyślałem sobie: „Boże, kto tu komu ma być wdzięczny, to ja, Ojcze, jestem Ci wdzięczny”.

– Teraz jesteśmy w Krakowie, w czasie Światowych Dni Młodzieży, w miejscu, gdzie znajduje się nie tylko zakrwawiona sutanna Jana Pawła II, ale też płyta z grobu w podziemiach Bazyliki Watykańskiej. Na Błoniach, które nieraz gościły Papieża Polaka, została odprawiona Droga Krzyżowa dla młodych. Jak ją Pan odebrał?

– To było niezwykłe przeżycie. Najpierw deszcz – jakby niebo płakało, a potem, przy stacji dwunastej, śmierci Chrystusa – zaświeciło słońce. To najlepiej streszcza przesłanie Światowych Dni Młodzieży i ich inicjatora.

Przekazać pałeczkę

– Czy wybiera się Pan wieczorem na Błonia? – zapytałem pana Adama, gdy żegnaliśmy się w Centrum „Nie lękajcie się”.

– Nie, tam jedzie mój syn – odpowiedział. – On to będzie fotografował.
W tej zwięzłej odpowiedzi wyraziło się to, o czym następnego dnia w spontanicznym przemówieniu powiedział do młodych wolontariuszy papież Franciszek:
– Pamiętajmy o miejscu, z którego pochodzimy, o swojej rodzinie, pamiętajmy o całej historii, którą mamy za sobą. (...) Młody człowiek pozbawiony pamięci nie jest nadzieją na przyszłość, jasne?
– Ojcze, a co zrobić, by mieć tę pamięć? – Porozmawiaj z rodzicami, porozmawiaj ze starszymi.
A zatem – spotkanie. Nie tylko w Rzymie, Toronto, Krakowie czy Panamie, lecz na co dzień, w gronie najbliższych, w atmosferze radości i pogody ducha, której świadkami na naszych oczach byli niemłodzi przecież ludzie – niegdyś Jan Paweł II, po nim Benedykt XVI, a teraz Franciszek.

* * *

Paweł Zuchniewicz
Dziennikarz, pisarz, tutor i nauczyciel w szkole „Żagle” Stowarzyszenia „Sternik”

Tagi:
ŚDM w Krakowie ŚDM

Reklama

Diecezja kielecka: rusza sztafeta modlitewna przygotowująca do ŚDM w Lizbonie

2019-11-27 17:25

dziar / Kielce (KAI)

Od pierwszych dni Adwentu w diecezji kieleckiej rusza sztafeta modlitewna przygotowująca do Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie, rozłożona na kolejne miesiące. Do modlitwy, czuwań, adoracji zaproszone są wszystkie parafie z dekanalnymi duszpasterzami młodzieży, zgromadzenia zakonne, ruchy i stowarzyszenia.

Tę inicjatywę podjęło Diecezjalne Centrum ŚDM z ks. Marcinem Boryniem – diecezjalnym duszpasterzem młodzieży, aby dobrze przygotować się do ŚDM w Lizbonie, które odbędą się w 2022 roku. Mottem spotkania będą słowa: „Maryja wstała i poszła z pośpiechem” (Łk 1,39). Ks. Boryń przypomina, że minął już prawie rok od Światowych Dni Młodzieży w Panamie, a Ojciec Święty Franciszek stawia przed nami nowe wyzwanie oraz zachęca, abyśmy wstali i poszli za Jezusem w dalszą drogę. - Ważne jest, by razem duchowo przygotowywać się do tego spotkania. Prosimy wspólnoty, ruchy i stowarzyszenia o włączenie się do tej inicjatywy– zachęca ks. Marcin Boryń. - Dniem modlitwy za ŚDM jest 13 dzień miesiąca, dlatego zapraszamy młodych z Kielc i okolic na Wesołą 54 do kościoła Akademickiego na Mszę świętą o godz. 18.30, a potem na spotkanie formacyjne – mówi.

Od 1 grudnia jako pierwsze będą się modliły parafie z dekanatu bodzentyńskiego z siostrami albertynkami i benedyktynkami ze Świętej Katarzyny, w styczniu kolej na parafie dekanatu bodzentyńskiego i buskiego. W lutym ŚDM obejmie modlitwą dekanat buski i chęciński.

Jak informuje ks. Boryń, forma modlitwy pozostaje dowolna: może to być Msza św., adoracja np. prowadzona przez młodych, różaniec lub jakakolwiek inna modlitwa. Kalendarium sztafety modlitewnej będzie publikowane co trzy miesiące.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ona by tak chciała służyć ze mną - ministranci stworzyli muzyczny hit!

2019-12-09 09:40

Red.

“Ona by tak chciała służyć ze mną” to pierwsza amatorska superprodukcja Ministranckiej Wytwórni Muzycznej - która od wczoraj podbija Internet! Zrealizowana została na terenie parafii pw. św. Szczepana w Katowicach - Bogucicach i parafii pw. św. Antoniego z Padwy w Dąbrówce Małej.

youtube.com

Utwór w jeden dzień zdobył 120 tyś wyświetleń na serwisie Youtube. Jak piszą sami twórcy ministranckiego hitu: Nasza parodia została stworzona w celach humorystycznych przez prawdziwych ministrantów, a nie jakichś podrabiańców i nie ma na celu nikogo obrazić.

Ministranci stworzonym hitem ukazują, że nie wstydzą się wiary i służby liturgicznej. W humorystyczny sposób dają piękne świadectwo radosnego życia w Kościele.

Utwór "Ona by tak chciała służyć ze mną" spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem słuchaczy, poniżej zamieszczamy kilka ciekawych komentarzy:

- Chciałbym to oficjalnie ustanowić hymnem Ministrantów

- chłopaki mam nadzieje ze to dopiero poczatek i jeszcze cos nagracie!

- A jednak ktoś mnie jeszcze zaskoczył XD

- Nooo takie "Ona by tak chciała" to ja rozumiem. Po prostu rewelacja! Świetna robota kochani gratulacje!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Adwentowa rozmowa z Maryją

2019-12-15 21:52

Agnieszka Bugała

pixabay

Myjemy okna, układamy rzeczy na półkach. Zamówiłyśmy pranie dywanów, może nowe zasłony? Wydatki zaplanowane, albo też nie, bo pensja jest tak malutka, że z góry wiadomo, iż nie na wszystko, co potrzebne wystarczy. No właśnie, kompleksy pustych portfeli, nie do końca suto zastawionych stołów i nie najdroższych prezentów wpychają się do naszych głów. I zaczynamy szukać rozwiązań: a może kredyt?

Zanim zaczniemy pożyczać, spróbujmy, choć może zabrzmi to bardzo mistycznie i nierealnie, usiąść z kartką papieru przed Maryją. Możemy zapalić świecę i w milczeniu, z sercem ściśniętym od braków, zaryzykować, że Ona zrozumie: dwie kobiety przy stole. Wyjmijmy nasz pusty portfel, długą listę zakupów i spytajmy Ją w zaufaniu, zawierzeniu i bezradności kobiety, co zrobić, skoro z próżnego to i Salomon...

Znam kobietę, która tak właśnie robi. Ona i jej bliscy znają też smak wigilii, gdzie na stole z 12 obowiązkowych dań było tylko jedno – w naszych czasach, nie wojennej zawieruchy. Jednak to jej zawierzenie i siadanie z Maryją do przygotowania świąt sprawia, że bieda nie podzieliła domowników, nie zasiała w sercach poczucia, że są gorsi. Byli razem. Byli blisko przy jednej zupie grzybowej i opłatku. I tak jest do dziś, choć ich materialna sytuacja nieco się poprawiła.

Może się zdarzyć, że zabraknie na wszystko. I usiądziemy skołowane, przerażone, bo jednak święta. Może się zdarzyć, że mąż, który zagląda do kieliszka zabierze i tę małą sumę, która miała wystarczyć. Czy wtedy Pan Jezus też przyjdzie?

Planowanie z Maryją – spróbujmy. Może się wtedy okaże, że nie potrzebujemy aż tak wiele? A jeśli dla nas wystarczy, to innym uda się pomóc? Warto, aby na liście prezentów – świątecznych podarunków, znalazła się blacha ciasta, np. dla ludzi w schronisku dla bezdomnych. Sprawdźmy, jest jeszcze na to czas, może przyda się tam nasza pomoc?

Boże Narodzenie, do którego się przygotowujemy, to chwila w dziejach świata, w którym Miłość zaryzykowała wszystko i oddała się ludziom. Trzeba, aby i nasza mała zdolność kochania ryzykowała wyznanie tej miłości innym ludziom. Zanim postawimy na stole pusty talerz – symbol otwartości na nieznanego wędrowca, poszukajmy potrzebujących. Bo symbol jeszcze nikogo nie nakarmił, nikomu nie pomógł, a do drzwi w wigilijny wieczór chyba nikt już znienacka nie puka, bo strach przed tym, że nikt nie otworzy jest zbyt wielki, aby go unieść tego wieczoru.

Usiądźmy z Maryją, Niepokalanie Poczętą. Ona najlepiej wie, jak czekać na Syna i jak Go powitać.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem