Reklama

U boku Limanowskiej Pani

2016-09-08 09:59

Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 37/2016, str. 7-8

Archiwum parafii
W 1966 r. koronacji Pani Limanowskiej dokonał abp Karol Wojtyła

Tegoroczny wrzesień to w Limanowej czas wydarzeń związanych z pięknym jubileuszem – 50. rocznicą koronacji Cudownej Figury Limanowskiej Pani, do której z bliska i z daleka przybywają pielgrzymi. O znanym od wieków kulcie Matki Bożej Bolesnej z kustoszem limanowskiego sanktuarium, ks. dr. Wiesławem Piotrowskim rozmawia Maria Fortuna-Sudor

MARIA FORTUNA-SUDOR: – Księże Kustoszu, w bieżącym roku, dokładnie 11 września mija 50. rocznica ukoronowania papieską koroną Limanowskiej Pani. Co sprawiło, że właśnie w roku milenijnym abp Karol Wojtyła dokonał ukoronowania Piety?

KS. DR WIESŁAW PIOTROWSKI: – Starania o koronację tego wizerunku Matki Bożej rozpoczęto już na początku lat 60. XX wieku. Ówczesny biskup tarnowski – Jerzy Ablewicz otrzymał prośbę skierowaną z limanowskiej parafii przez ówczesnego proboszcza ks. Ludwika Kowalskiego, a popartą przez dziekanów okolicznych dekanatów oraz wielu wiernych. Zebrano wszystkie dane dotyczące rozwoju kultu, informacje na temat uzdrowień, otrzymanych łask przez wstawiennictwo Matki Bożej Bolesnej. Te dokumenty przekazano w 1963 r. do Stolicy Apostolskiej, po czym została wydana zgoda na koronację. Jednak wtedy do niej nie doszło. Prawdopodobnie po rozmowach bp. Jerzego Ablewicza z prymasem Polski kard. Stefanem Wyszyńskim i metropolitą krakowskim abp. Karolem Wojtyłą podjęto decyzję, że koronacja nastąpi w roku milenijnym. Chciano to wydarzenie połączyć z obchodami jubileuszu chrztu Polski.

– W 1981 r. skradziono koronę z głowy Maryi. Jej rekoronacji dokonał w Krakowie, na Błoniach Jan Paweł II 22 czerwca 1983 r. Co Ojciec Święty powiedział wówczas, patrząc na Limanowską Panią?

– Akt koronacyjny nastąpił pod koniec Mszy św. Jan Paweł II poinformował, że teraz nastąpi koronacja królewskim diademem Figury Matki Bożej Bolesnej, słynnej Piety z Limanowej, z diecezji tarnowskiej. I dodał: „Ze szczególnym wzruszeniem patrzę dziś na tę figurę słynącą łaskami, tak bardzo znaną i czczoną w Beskidzie Wyspowym, w całej diecezji tarnowskiej i szeroko poza nią. A ja wkładam te korony na głowy Odkupiciela świata i jego Matki niejako w momencie największego Jego bólu i równocześnie najpełniejszej współpracy i udziału w opiekuńczym dziele Syna…”. Ze słów skierowanych wtedy do wiernych wynika, że Jan Paweł II bardzo cenił Matkę Bożą Limanowską. Także wtedy, gdy pielgrzymi z Limanowej jechali do niego do Watykanu, wspominał wydarzenia związane z tym miastem i z sanktuarium.

– Do limanowskiego sanktuarium pielgrzymują wierni z bliska i z daleka. Kim są, o co proszą?

– Przyjeżdżają rzesze wiernych nie tylko z kraju. Mamy bardzo wielu pielgrzymów z Niemiec, Węgier, ze Słowacji, skąd przybywają także piesze pielgrzymki. Do naszego sanktuarium pielgrzymuje wiele osób chorych, starszych – ta grupa jest dominująca.
Wiele próśb jest spisywanych, ale trzeba podkreślić, że zdecydowana większość osób rozmawia bezpośrednio z Maryją, nie dzieląc się z nikim treścią rozmów. Wierni proszą o zdrowie ciała i duszy dla siebie, dla bliskich, o uzdrowienie z nieuleczalnych chorób, ale też o dar nawrócenia np. męża alkoholika, syna czy córki, którzy zatracili się w życiu, odeszli od Pana Boga. Są prośby, jak w każdym sanktuarium, o pomoc w wyborze drogi życiowej, o dobrego męża, o dobrą żonę. Na uwagę zasługuje to, że te osoby nie tylko proszą, ale też dziękują. Jest wiele intencji mszalnych właśnie z podziękowaniem za otrzymane łaski przez wstawiennictwo Matki Bożej Bolesnej. Często słyszymy wzruszające opowiadania czy czytamy listy, które do nas docierają, a świadczące o tym, że Matka Boża w tym właśnie miejscu wysłuchuje swych dzieci.

– Proszę opowiedzieć chociaż jedną taką historię.

– Nie tak dawno w naszym sanktuaryjnym czasopiśmie „Mater Dolorosa” został opisany przypadek pana Andrzeja, który, będąc w wojsku wraz ze swoimi trzema kolegami, uległ ciężkiemu wypadkowi. Wszyscy stracili wzrok ze względu na wadliwie działające urządzenie – cała czwórka doznała poważnych urazów siatkówki oka. Oczywiście, zostali poddani leczeniu, które trwało prawie rok. Niestety, nie przynosiło ono żadnych rezultatów. W międzyczasie do p. Andrzeja przyjechali najbliżsi, którzy przywieźli z Limanowej wodę z cudownego źródełka. Pan Andrzej przecierał sobie oczy wacikami zamoczonymi w przywiezionej wodzie. Pewnego wieczoru zasnął z nimi i gdy rano się obudził, ku swojemu zdziwieniu, zaczął widzieć. Powiedział o tym głośno i wtedy usłyszał, że to dobry żart. Wówczas opisał dokładnie z detalami wszystko, co widział przez okno i już nie było najmniejszej wątpliwości, że został cudownie uzdrowiony. Oczywiście, było to wszystko poparte modlitwą najbliższej rodziny i jego samego. Koledzy śmiali się z niego. Wiedzieli, że powrót do zdrowia jest niemożliwy, a jednak to się stało. Takich przypadków jest bardzo wiele.

– Limanowskie sanktuarium od miesięcy przygotowuje się do 50-lecia koronacji Cudownej Figury Matki Bożej Bolesnej. Proszę powiedzieć, czemu służą jubileuszowe uroczystości?

– Wszystkie jubileusze i związane z nimi wydarzenia mają upamiętnić to, co już miało miejsce. To jest to, o czym przypomniał papież Franciszek podczas spotkania z młodzieżą w Krakowie. Mówił, aby popatrzyć wstecz, aby zapytać starszych o to, co miało miejsce. Wskazał też, że musimy spoglądać do przodu, mieć odwagę, aby podejmować nowe zadania. Spotykając się podczas obchodów jubileuszu z naszymi braćmi i siostrami w wierze, czcząc podczas liturgii Boga, chcemy też umocnić się duchowo. Bóg daje nam siłę do tego, abyśmy pokonywali codzienne trudności, abyśmy szli dalej i nieśli światu orędzie Ewangelii. Jubileusz koronacji to także dodatkowe zobowiązanie do wypełniania testamentu, który zostawiła nam Maryja – czynić wszystko, co powiedział Jej Syn. Jako czciciele Matki Bożej chcemy być zawsze blisko Jezusa, bo Maryja nie skupia swojej uwagi na sobie, ale prowadzi nas do swego Syna, a my, im bardziej kochamy Maryję, tym bardziej będziemy też kochać Jezusa, który nam daje drogowskaz do prawdziwego szczęśliwego życia zarówno tutaj na ziemi, jak również w niebie. Toteż podczas tych uroczystości możemy ubogacić swojego ducha, umocnić swą wiarę i nabrać sił, aby realizować wezwanie, które każdy z nas otrzymał podczas chrztu świętego, aby być świadkiem Chrystusa, aby być solą ziemi i światłem świata.

– Główne uroczystości jubileuszowe łączą się z odpustem – od 15 do 22 września. Dlaczego warto się w tym czasie wybrać do Limanowej, do sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej?

– Wiele osób podkreśla, że w limanowskiej bazylice panuje niezwykły nastrój modlitewny. Każdy, kto do niej wstąpi, kieruje swój wzrok na główny ołtarz, gdzie znajduje się Pieta. Maryja na swoich kolanach trzyma Jezusa, który wcześniej, wisząc na krzyżu, powiedział do Jana (przedstawiciela nas wszystkich): „Oto Matka twoja”, a do Niej: „Oto syn twój”. Wpatrując się w Pietę limanowską, każdy z nas może dostrzec siebie trzymanego w ramionach przez Maryję i odnaleźć w tym sanktuarium swe miejsce. To szczególne miejsce i ten nastrój modlitewny sprawiają, że wiele osób bardzo chętnie przychodzi przed figurę Matki Bożej w Limanowej, a ci, którzy już raz byli – wracają. Zachęcają też innych, aby przybyli, bo rzeczywiście jest to wybrane miejsce przez samą Matkę Najświętszą, która w limanowskim sanktuarium obdarza swe dzieci łaskami wyproszonymi u Jezusa Chrystusa.

Tagi:
jubileusz koronacja

Reklama

Pod opieką św. Michała Archanioła

2019-12-04 07:37

Al. Grzegorz Reszczyński
Edycja zamojsko-lubaczowska 49/2019, str. IV

Parafia pw. św. Michała Archanioła w Werbkowicach świętowała jubileusz 100-lecia swojego istnienia. Na Eucharystii dziękczynnej pod przewodnictwem bp. Mariusza Leszczyńskiego licznie zgromadzili się parafianie, jak również kapłani pracujący tu i pochodzący z terenu parafii

al. Grzegorz Reszczyński
Dziękczynna Eucharystia z udziałem bp. Mariusza Leszczyńskiego

Jubileuszowe uroczystości odbyły się 7 listopada, dokładnie w setną rocznicę erygowania przez bp. Mariana Fulmana parafii rzymskokatolickiej w Werbkowicach. Pierwszym proboszczem parafii był ks. Jan Sikorski, kapłan z diecezji kieleckiej. Po ks. Sikorskim w Werbkowicach pracowali następujący proboszczowie: ks. Jan Stromke (1923-24), ks. Kazimierz Czekański (1924-30), ks. Andrzej Morusa (1930-32), ks. Franciszek Zenta (1932-44), ks. Wojciech Zwolak (1944-46).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kard. Duka: to Jan Paweł II położył kres fałszywej tolerancji

2019-12-05 18:22

Krzysztof Bronk /vaticannews / Praga (KAI)

Jedną z przyczyn skandali seksualnych w Kościele jest osłabienie prawa kanonicznego, które w przeszłości funkcjonowało bardziej precyzyjnie i bezwzględnie – uważa kard. Dominik Duka, prymas Czech. Podkreśla on, że w przeszłości biskup nie miał trudności z rozwiązywaniem takich problemów. Kiedy na przykład okazywało się, że ktoś jest homoseksualistą – mówi kard. Duka - to natychmiast trzeba go było wydalić. Potem jednak w czasach rewolucji seksualnej i soboru wszystko to stało się bardziej dyskusyjne. Twierdzono, że nie można karać człowieka za to, na co nie ma wpływu. Było większe otwarcie, pozostawała tylko spowiedź i nikt sobie z tym nie radził – wspomina 77-letni kard. Duka. Podkreśla on, że przełom wprowadził dopiero Jan Paweł II, który w pewnym momencie jasno powiedział „dość”, położył kres tej fałszywej tolerancji i wskazał na potrzebę współpracy z policją i sądownictwem.

Vatican News / ANSA
kard. Dominik Duka, prymas Czech

Skandale seksualne to jeden z tematów obszernej rozmowy pomiędzy kard. Duką i czołowym czeskim reżyserem filmowym Jiřím Strachem, opublikowanej w miesięczniu Xantypa. Arcybiskup Pragi przypomina, że jeśli chodzi o wykorzystywanie nieletnich, to w czeskim Kościele wciąż są to przypadki marginalne. Od 1990 r. tylko w dziesięciu sprawach zapadły wyroki. Jiří Strach pyta się również o uwidaczniające się coraz bardziej rozbicie czeskiego Kościoła. Kluczową rolę odgrywa tu postać praskiego kapłana Tomáša Halíka, który publicznie krytykuje kard. Dukę i skupia wokół własnej osoby jego przeciwników. „Gdyby ktoś na planie filmowym przez cały czas mówił mi, że wszystko, co robię jest złe i nieustannie rzucał mi kłody pod nogi, to moim świętym prawem reżysera byłoby go wyrzucić. Czy arcybiskup Pragi nie może tego zrobić?” – pyta czeski reżyser. „Nie mogę sobie na to pozwolić i nawet nie chcę – odpowiada kard. Duka. Jeśli łączy cię z kimś kawał wspólnego życia, dużo z nim przeżyjesz, współpracujesz, to potem nie jest tak łatwo powiedzieć: zejdź mi z oczu!”.

Zdaniem arcybiskupa Pragi dzielenie Kościoła na dwa obozy świadczy o nieumiejętności prowadzenia dialogu, o brakach w postawie demokratycznej. Problemem dzisiejszego społeczeństwa jest straszna nienawiść. Jeśli ktoś mi nie pasuje, to wszystko będę robił przeciwko niemu. Jeśli nie wybraliście mojego kandydata, to nie będę z wami współpracował. Pod tym względem, zauważa kard. Duka, doszło do strasznego upolitycznienia życia społecznego, kulturalnego i religijnego.

Arcybiskup Pragi odniósł się również do stawianego mu często zarzutu, że za bardzo przyjaźni się czeskimi prezydentami. Przyznał, że z Milošem Zemanem zna się od dawna, wie dużo o jego życiu osobistym i problemach. „Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie utrzymujemy przyjacielskich relacji, choć niekiedy się nie zgadzamy” – powiedział Prymas Czech. Z Václavem Klausem odbył wiele dyskusji, również na tematy religijne. „Wzajemnie się szanujemy i w wielu sprawach się rozumiemy” – potwierdza kard. Duka. Sięgając natomiast do przyjaźni z Václavem Havlem, przypomina, że zawiązała się ona w komunistycznym więzieniu. Przywołuje też swe ostatnie spotkanie z byłym prezydentem, kiedy to w słowach na pożegnanie, Havel, który przez całe życie deklarował się jako agnostyk, przyznał się jednak do wiary w Boga. „Jaroslavie – mówił Vaclav Havel, zwracając się do kard. Duki, jego cywilnym, więziennym, a nie zakonnym imieniem – przecież to wiemy, On istnieje!”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem