Reklama

Niedziela Małopolska

U boku Limanowskiej Pani

Tegoroczny wrzesień to w Limanowej czas wydarzeń związanych z pięknym jubileuszem – 50. rocznicą koronacji Cudownej Figury Limanowskiej Pani, do której z bliska i z daleka przybywają pielgrzymi. O znanym od wieków kulcie Matki Bożej Bolesnej z kustoszem limanowskiego sanktuarium, ks. dr. Wiesławem Piotrowskim rozmawia Maria Fortuna-Sudor

Niedziela małopolska 37/2016, str. 7-8

[ TEMATY ]

jubileusz

koronacja

Archiwum parafii

W 1966 r. koronacji Pani Limanowskiej dokonał abp Karol Wojtyła

MARIA FORTUNA-SUDOR: – Księże Kustoszu, w bieżącym roku, dokładnie 11 września mija 50. rocznica ukoronowania papieską koroną Limanowskiej Pani. Co sprawiło, że właśnie w roku milenijnym abp Karol Wojtyła dokonał ukoronowania Piety?

KS. DR WIESŁAW PIOTROWSKI: – Starania o koronację tego wizerunku Matki Bożej rozpoczęto już na początku lat 60. XX wieku. Ówczesny biskup tarnowski – Jerzy Ablewicz otrzymał prośbę skierowaną z limanowskiej parafii przez ówczesnego proboszcza ks. Ludwika Kowalskiego, a popartą przez dziekanów okolicznych dekanatów oraz wielu wiernych. Zebrano wszystkie dane dotyczące rozwoju kultu, informacje na temat uzdrowień, otrzymanych łask przez wstawiennictwo Matki Bożej Bolesnej. Te dokumenty przekazano w 1963 r. do Stolicy Apostolskiej, po czym została wydana zgoda na koronację. Jednak wtedy do niej nie doszło. Prawdopodobnie po rozmowach bp. Jerzego Ablewicza z prymasem Polski kard. Stefanem Wyszyńskim i metropolitą krakowskim abp. Karolem Wojtyłą podjęto decyzję, że koronacja nastąpi w roku milenijnym. Chciano to wydarzenie połączyć z obchodami jubileuszu chrztu Polski.

– W 1981 r. skradziono koronę z głowy Maryi. Jej rekoronacji dokonał w Krakowie, na Błoniach Jan Paweł II 22 czerwca 1983 r. Co Ojciec Święty powiedział wówczas, patrząc na Limanowską Panią?

– Akt koronacyjny nastąpił pod koniec Mszy św. Jan Paweł II poinformował, że teraz nastąpi koronacja królewskim diademem Figury Matki Bożej Bolesnej, słynnej Piety z Limanowej, z diecezji tarnowskiej. I dodał: „Ze szczególnym wzruszeniem patrzę dziś na tę figurę słynącą łaskami, tak bardzo znaną i czczoną w Beskidzie Wyspowym, w całej diecezji tarnowskiej i szeroko poza nią. A ja wkładam te korony na głowy Odkupiciela świata i jego Matki niejako w momencie największego Jego bólu i równocześnie najpełniejszej współpracy i udziału w opiekuńczym dziele Syna…”. Ze słów skierowanych wtedy do wiernych wynika, że Jan Paweł II bardzo cenił Matkę Bożą Limanowską. Także wtedy, gdy pielgrzymi z Limanowej jechali do niego do Watykanu, wspominał wydarzenia związane z tym miastem i z sanktuarium.

– Do limanowskiego sanktuarium pielgrzymują wierni z bliska i z daleka. Kim są, o co proszą?

– Przyjeżdżają rzesze wiernych nie tylko z kraju. Mamy bardzo wielu pielgrzymów z Niemiec, Węgier, ze Słowacji, skąd przybywają także piesze pielgrzymki. Do naszego sanktuarium pielgrzymuje wiele osób chorych, starszych – ta grupa jest dominująca.
Wiele próśb jest spisywanych, ale trzeba podkreślić, że zdecydowana większość osób rozmawia bezpośrednio z Maryją, nie dzieląc się z nikim treścią rozmów. Wierni proszą o zdrowie ciała i duszy dla siebie, dla bliskich, o uzdrowienie z nieuleczalnych chorób, ale też o dar nawrócenia np. męża alkoholika, syna czy córki, którzy zatracili się w życiu, odeszli od Pana Boga. Są prośby, jak w każdym sanktuarium, o pomoc w wyborze drogi życiowej, o dobrego męża, o dobrą żonę. Na uwagę zasługuje to, że te osoby nie tylko proszą, ale też dziękują. Jest wiele intencji mszalnych właśnie z podziękowaniem za otrzymane łaski przez wstawiennictwo Matki Bożej Bolesnej. Często słyszymy wzruszające opowiadania czy czytamy listy, które do nas docierają, a świadczące o tym, że Matka Boża w tym właśnie miejscu wysłuchuje swych dzieci.

– Proszę opowiedzieć chociaż jedną taką historię.

– Nie tak dawno w naszym sanktuaryjnym czasopiśmie „Mater Dolorosa” został opisany przypadek pana Andrzeja, który, będąc w wojsku wraz ze swoimi trzema kolegami, uległ ciężkiemu wypadkowi. Wszyscy stracili wzrok ze względu na wadliwie działające urządzenie – cała czwórka doznała poważnych urazów siatkówki oka. Oczywiście, zostali poddani leczeniu, które trwało prawie rok. Niestety, nie przynosiło ono żadnych rezultatów. W międzyczasie do p. Andrzeja przyjechali najbliżsi, którzy przywieźli z Limanowej wodę z cudownego źródełka. Pan Andrzej przecierał sobie oczy wacikami zamoczonymi w przywiezionej wodzie. Pewnego wieczoru zasnął z nimi i gdy rano się obudził, ku swojemu zdziwieniu, zaczął widzieć. Powiedział o tym głośno i wtedy usłyszał, że to dobry żart. Wówczas opisał dokładnie z detalami wszystko, co widział przez okno i już nie było najmniejszej wątpliwości, że został cudownie uzdrowiony. Oczywiście, było to wszystko poparte modlitwą najbliższej rodziny i jego samego. Koledzy śmiali się z niego. Wiedzieli, że powrót do zdrowia jest niemożliwy, a jednak to się stało. Takich przypadków jest bardzo wiele.

– Limanowskie sanktuarium od miesięcy przygotowuje się do 50-lecia koronacji Cudownej Figury Matki Bożej Bolesnej. Proszę powiedzieć, czemu służą jubileuszowe uroczystości?

– Wszystkie jubileusze i związane z nimi wydarzenia mają upamiętnić to, co już miało miejsce. To jest to, o czym przypomniał papież Franciszek podczas spotkania z młodzieżą w Krakowie. Mówił, aby popatrzyć wstecz, aby zapytać starszych o to, co miało miejsce. Wskazał też, że musimy spoglądać do przodu, mieć odwagę, aby podejmować nowe zadania. Spotykając się podczas obchodów jubileuszu z naszymi braćmi i siostrami w wierze, czcząc podczas liturgii Boga, chcemy też umocnić się duchowo. Bóg daje nam siłę do tego, abyśmy pokonywali codzienne trudności, abyśmy szli dalej i nieśli światu orędzie Ewangelii. Jubileusz koronacji to także dodatkowe zobowiązanie do wypełniania testamentu, który zostawiła nam Maryja – czynić wszystko, co powiedział Jej Syn. Jako czciciele Matki Bożej chcemy być zawsze blisko Jezusa, bo Maryja nie skupia swojej uwagi na sobie, ale prowadzi nas do swego Syna, a my, im bardziej kochamy Maryję, tym bardziej będziemy też kochać Jezusa, który nam daje drogowskaz do prawdziwego szczęśliwego życia zarówno tutaj na ziemi, jak również w niebie. Toteż podczas tych uroczystości możemy ubogacić swojego ducha, umocnić swą wiarę i nabrać sił, aby realizować wezwanie, które każdy z nas otrzymał podczas chrztu świętego, aby być świadkiem Chrystusa, aby być solą ziemi i światłem świata.

– Główne uroczystości jubileuszowe łączą się z odpustem – od 15 do 22 września. Dlaczego warto się w tym czasie wybrać do Limanowej, do sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej?

– Wiele osób podkreśla, że w limanowskiej bazylice panuje niezwykły nastrój modlitewny. Każdy, kto do niej wstąpi, kieruje swój wzrok na główny ołtarz, gdzie znajduje się Pieta. Maryja na swoich kolanach trzyma Jezusa, który wcześniej, wisząc na krzyżu, powiedział do Jana (przedstawiciela nas wszystkich): „Oto Matka twoja”, a do Niej: „Oto syn twój”. Wpatrując się w Pietę limanowską, każdy z nas może dostrzec siebie trzymanego w ramionach przez Maryję i odnaleźć w tym sanktuarium swe miejsce. To szczególne miejsce i ten nastrój modlitewny sprawiają, że wiele osób bardzo chętnie przychodzi przed figurę Matki Bożej w Limanowej, a ci, którzy już raz byli – wracają. Zachęcają też innych, aby przybyli, bo rzeczywiście jest to wybrane miejsce przez samą Matkę Najświętszą, która w limanowskim sanktuarium obdarza swe dzieci łaskami wyproszonymi u Jezusa Chrystusa.

2016-09-08 09:59

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Rocznica koronacji obrazu NMP z Rokitna

[ TEMATY ]

koronacja

Rokitno

Archiwum Aspektów

18 czerwca w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej obchodzi się uroczystość NMP z Rokitna, głównej patronki diecezji. Właśnie tego dnia w 1989 roku cudowny wizerunek Matki Bożej Rokitniańskiej został ozdobiony koronami papieskimi. Dzięki usilnym zabiegom bp. Tadeusza Lityńskiego wydarzenie to od 2017 roku zostało wpisane do Kalendarza liturgicznego.

W dniach 16-17 czerwca 1989 roku w Gorzowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Paradyżu odbyła się 235. sesja Plenarna Konferencji Episkopatu Polski poprzedzająca koronację w Rokitnie. W sobotę 17 czerwca biskupi rozjechali się do ponad 70 parafii, by tam celebrować Mszę św. i wygłosić kazanie o Matce Bożej, a w niedzielę rano przybyli do sanktuarium w Rokitnie. Udział Episkopatu Polski w uroczystości koronacyjnej miał wielkie znaczenie dla podkreślenia rangi sanktuarium.

Podczas Mszy św. koronacyjnej prymas Polski kard. Józef Glemp powiedział w homilii słowa ukazujące sens koronacji: „Ona, Matka Kościoła, przybywa ciągle do Chrystusowego Kościoła, przybywa wszędzie, gdzie gromadzi się wierny lud. Ona wybiera sobie szczególne miejsce, a czyni to w sposób sobie właściwy i niepowtarzalny, w każdym wypadku inaczej. Inaczej wybrała sobie Jasną Górę, inaczej Fatimę, inaczej Lourdes, inaczej Gietrzwałd, inaczej świętą Górę w Gostyniu, inaczej Kalwarię Zebrzydowską… Chcemy też uświadomić sobie - na ile to jest możliwe, bo mroki przeszłości zasłaniają szczegóły - w jaki sposób dotarła do Rokitna. Jej obraz, który taką czcią otaczamy w rokitniańskim sanktuarium, był niegdyś obrazem rodzinnym. Wisiał w domu gdzieś na Kujawach i był przekazywany w posagu. Polki, które wniosły go do zakładanych rodzin, przekazywały go swoim córkom. Tak było przez pokolenia, aż znalazł się w posiadaniu krewnego, który był opatem cysterskim. Przechowywał on obraz w swojej celi, a kiedy zachorował doznał łaski nagłego uleczenia. Był to znak dokonanego przez Matkę Najświętszą wyboru. Obraz nie mógł już pozostawać w celi klasztornej. Nie mógł pozostawać w kościele klasztornym, gdzie modlili się tylko zakonnicy. Trzeba go było przewieźć do kościoła parafialnego w Rokitnie, aby Maryja mogła otworzyć źródło swoich łask dla wszystkich, który do niej się zwracali, przybywali z ufnością, szukali pociechy…

I oto nastąpiło wydarzenie godne podkreślenia. Król polski Michał Korybut Wiśniowiecki, który rozpoczynał swoje panowanie w niełatwym czasie, w kraju zniszczonym po potopie szwedzkim, po nieustannych walkach i udrękach, poprosił o spotkanie z Matką Najświętszą z Rokitna. Zawieziono więc Matkę Bożą na Zamek Królewski i król modlił się do Niej, wypraszając rozeznanie i jasność umysłu dla siebie i pokój dla Rzeczypospolitej. Matka Boża zażegnała wojnę, wyprosiła pokój. Król w wielkiej czci odesłał obraz do Rokitna, a jako dar umieścił na piersiach Maryi Orła Białego, godło Rzeczypospolitej, z napisem "Da pacem Domine diebus nostris" - Daj, Panie pokój naszym czasom". Z tym Orłem wróciła tutaj i dała mu schronienie przez długie lata niewoli, aż znowu zawitała tu Polska. Tak, Matka Boża dała schronienie Białemu Orłowi. I choć król Michał Korybut Wiśniowiecki nie był wielkim wodzem, choć jego panowania historia najwyżej nie ocenia, to jednak my w duchu wiary dostrzegamy wagę jego czynu, jakim było powierzenie Matce Najświętszej Orła Białego i wysłanie Jej cudownego obrazu na zachód, aby stała na straży najwyższych wartości, zespalających ducha narodowego i ducha chrześcijańskiego”.

Po zakończonej homilii bp Socha odczytał wszystkim zebranym Breve Apostolskie pozwalające na dokonanie aktu koronacji mocą autorytetu papieskiego. Następnie kard. Glemp wypowiedział słowa Modlitwy koronacyjnej: „Błogosławiony jesteś Panie, Boże nieba i ziemi. Ty w swoim miłosierdziu i sprawiedliwości poniżasz pysznych, a wywyższasz pokornych. Najwspanialszy przykład tego wywyższenia dałeś nam w Słowie Wcielonym i Jego dziewiczej Matce. Twój Syn, który dobrowolnie uniżył samego siebie aż do śmierci krzyżowej, jaśnieje wieczną chwałą i siedzi po Twojej prawicy, jako Król nad królami i Pan nad panami. Także i Dziewica, która sama się nazwała Twoją Służebnicą, została wybrana na Rodzicielkę Odkupiciela i na prawdziwą Matkę wszystkich ludzi. Teraz wywyższona ponad chóry anielskie króluje w chwale z Synem i wstawia się za wszystkimi ludźmi, jako Pośredniczka łask i Królowa miłosierdzia. Boże, wejrzyj łaskawie na tych, którzy wieńcząc koroną, wizerunek Matki Twojego Syna wyznają, że twój Syn jest Królem wszechświata i wzywają opieki Najświętszej Dziewicy, jako Królowej. Niech idą śladami Jezusa i Maryi, niech służą Tobie i, wypełniając przykazanie miłości, niech sobie wzajemnie spieszą z pomocą. Niech się wyrzekają samych siebie i, nie szczędząc swoich sił, starają się o zbawienie braci. Niech przez pokorne życie na ziemi zasłużą na wywyższenie w niebie, gdzie Ty wieńczysz koroną chwały tych, którzy Tobie wiernie służą. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen”. Nałożono wówczas na oblicze Matki Bożej papieską koronę. Znakiem dokonanej koronacji były podniosłe fanfary. Koronę włożyli kard. Glemp w asyście kard. Henryka Gulbinowicza, kard. Franciszka Macharskiego i bp. Michalika. Aktu koronacji dopełnił podniosły śpiew hymnu „Bogurodzica Dziewica”.

Koronacja obrazu rokitniańskiego w dniu 18 czerwca 1989 roku zbiegła się ze zmianami politycznymi i społeczno-gospodarczymi w naszej Ojczyźnie. Kilka dni wcześniej, w dniu 4 czerwca 1989 roku odbyły się częściowo wolne wybory do sejmu i całkowicie wolne wybory do senatu Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Była to zatem pierwsza koronacja obrazu Matki Bożej w budzącej się do suwerenności Polsce. Stąd do wielu tytułów NMP z Rokitna przybył i ten „Matko, u progu wolności stojąca”.

CZYTAJ DALEJ

Gadulstwo na modlitwie

[ TEMATY ]

modlitwa

Adobe Stock

Kolejnym przykładem fałszywej modlitwy jest zagadanie Pana Boga. Wypowiadanie na modlitwie potoku słów może sprawić, że nie będzie już miejsca na mówienie Boga. Najgorsze niebezpieczeństwo gadulstwa na modlitwie polega jednak na tym, że ginie w nim duch. Sami tego nierzadko doświadczamy, że częste i puste używanie jakiś zwrotów zmienia ich głęboką treść w slogany i frazesy. Ginie w nich to, co istotne. Gadulstwo na modlitwie może zabić w nas istotne i głębokie wołanie do Boga i stać się tylko zewnętrzną formą zwracania się do Niego.

Nieprzerwane odniesienie do Boga

Przypatrzmy się najpierw naszej modlitwie w chwili, gdy przyciśnięci jakąś ważną potrzebą o coś Boga prosimy albo radosnym sercem dziękujemy za otrzymane dobro. Jesteśmy wtedy wyjątkowo skupieni. Gdy dotyka nas choroba lub jakieś inne zagrożenie, gdzieś na dnie naszej duszy pojawia się osobiste i pełne odniesienie do Boga. Za słowami idzie wielkie poruszenie serca. Nasza praca nad modlitwą ma iść w tym kierunku, aby takie odniesienie towarzyszyło nam możliwie najczęściej. U podstaw naszego myślenia, czucia i bytowania powinna znajdować się świadomość obecności Boga. Możemy wtedy taką postawę duchową nazwać nieprzerwaną modlitwą. W każdym więc spotkaniu z Bogiem, zanim skierujemy do Niego nasze słowa, powinniśmy wzbudzić w sobie pełną świadomość spotkania z Nim.

Odwrócona kolejność

W życiu codziennym normalnie myśl wyprzedza słowa, szuka ich i formuje je. Coś pojawia się w naszej głowie, i zaczynamy to ubierać w słowa. Zachowując taką kolejność, człowiek głosi siebie, głosi to, co jest w jego myślach. Ubiera swoje myśli w słowa. Inaczej jest na modlitwie. Żeby nie była ona tylko naszym gadaniem, najpierw musimy usłyszeć i przyjąć słowo Boga i przenieść je do naszego myślenia. W Regule św. Benedykta czytamy: „Nasze serce ma być w zgodzie z tym, co głoszą nasze usta”. Przy odmawianiu psalmów, w modlitwie liturgicznej najpierw są słowa, głos, a nasza myśl musi się dostrajać do tego głosu. Bo my, ludzie, sami nie umiemy się modlić tak, jak trzeba. Zbyt daleko jesteśmy od Boga i dlatego On pospieszył nam z pomocą. Sam poddaje nam słowa do modlitwy i uczy nas modlić się. Być gadatliwym na modlitwie to kierować w stronę Boga potok własnych słów. Modlić się w pokorze swojego serca to przyjąć słowa Boga i pozwolić się im poprowadzić. Tylko dzięki słuchaniu słów Boga podczas modlitwy człowiek może zbliżyć się do Niego. Pozwólmy, aby podczas naszej modlitwy to nie nasze słowa były najważniejsze, ale byśmy dali się zawsze poprowadzić słowom Boga. Przepięknym przykładem tej właściwej kolejności na modlitwie jest odmawianie psalmów. Dzięki wersetom zapisanym w psalmach to sam Boży Duch prowadzi nas na modlitwie. Nie ma wtedy niebezpieczeństwa, że człowiek przegada Boga.

CZYTAJ DALEJ

Bp Kawa: czas, abyśmy z odwagą mówili: „jestem człowiekiem wierzącym”

2020-08-12 20:54

[ TEMATY ]

wiara

chrześcijanin

franciszkanie.pl

Przyszedł czas, abyśmy z odwagą mówili: jestem człowiekiem wierzącym, ochrzczonym, chcę żyć według wartości, które noszę w swoim sercu – mówił bp Edward Kawa ze Lwowa podczas Mszy św. w czasie Wielkiego Odpustu Kalwaryjskiego ku czci Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kalwarii Pacławskiej koło Przemyśla.

W homilii bp Kawa pytał, dlaczego dzisiaj, jako ludzie wierzący, „tak często jesteśmy smutni, tak często boimy się bronić swoich wartości, tak często się lękamy, aby ktoś o nas źle nie mówił?”

– Często nawet boimy się przyznać się do tego, że jesteśmy ludźmi wierzącymi. Może właśnie przyszedł czas, abyśmy z odwagą razem za Maryją mówili te słowa: Wielbi dusza moja Pana, moje życie jest uwielbieniem Pana, jestem człowiekiem wierzącym, ochrzczonym, chcę żyć według wartości, które noszę w swoim sercu, które Bóg włożył mi w serce. I chcę, aby te wartości były naprawdę wszędzie tam, gdzie ja jestem: w moim domu, w mojej ojczyźnie. I nikt i nic, żaden system, żadna ideologia, żadna propaganda medialna czy żaden inny system nie może nam tego zniszczyć – podkreślił bp Kawa.

Nawiązując do fragmentu Ewangelii o nawiedzeniu św. Elżbiety przez Maryję, kaznodzieja ocenił, że w takim stanie, w jakim była św. Elżbieta, znajduje się Kościół katolicki w Polsce i na świecie. Odniósł się w ten sposób do ostatnich wydarzeń w Warszawie, gdzie doszło do profanacji symboli religijnych i patriotycznych.

– To są rzeczy, które są niedopuszczalne, które godzą nie tylko w naszą godność chrześcijan i katolików, ale to są rzeczy, które tak naprawdę godzą w naszą tożsamość. I nie możemy milczeć. Nie możemy być pasywnymi czy obojętnymi. „Poznajcie prawdę, a prawda was wyzwoli” - jest to słowo, które dzisiaj bardzo mocno jest dla nas aktualne – podkreślił.

Lwowski biskup pomocniczy stwierdził, że w matce Jana Chrzciciela możemy odnaleźć siebie, ponieważ u każdego z nas rodzi się wiele pytań na temat obecnej sytuacji i każdy z nas odczuwa pewną samotność – i to nie tylko teraz, kiedy panują obostrzenia związane z epidemią.

– Przeżywamy teraz czas wielkiej samotności, kryzys. Czujemy się bardzo często niepotrzebni, jeśli nie jesteśmy produktywni, jeśli nasze życie nie przynosi sukcesów. Jeśli nie nadążamy za tym światem, to bardzo często jesteśmy właśnie w takim stanie jak Elżbieta. Wpatrując się w Elżbietę można dzisiaj dla siebie znaleźć bardzo dużo odpowiedzi. Ta, która całe życie uchodziła za przeklętą, stała się błogosławioną, dlatego że poczęła życie w swoim łonie, pod swoim sercem. Bóg zmienia przekleństwo w błogosławieństwo. I dzisiaj Bóg chce dokonać takiej przemiany w naszym życiu. Chce to, co dzisiaj jest dla nas największym ciężarem przekleństwem, aby stało się dla nas wielkim darem – mówił.

Zdaniem hierarchy, dzisiaj Kościół jest tak jak św. Elżbieta – ma w sobie życie, ale jest bardzo izolowany i marginalizowany.

Bp Kawa podkreślił, że tak jak do Elżbiety, tak dzisiaj Maryja „śpieszy dzisiaj, aby przybyć do nas, abyśmy nie byli samotni, abyśmy się nie czuli odrzuceni, czy zapomniani”.

Tegoroczny odpust jest przeżywany w wyjątkowych okolicznościach z kilku powodów. Pierwszym jest trwająca pandemia, z powodu której program uroczystości został mocno okrojony. Kolejny to uroczyste ogłoszenie dekretu o podniesieniu kościoła w Kalwarii Pacławskiej do godności bazyliki mniejszej. Dokona tego nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio podczas Mszy św. 13 sierpnia o godz. 18.00.

W tym roku przypada również 400. rocznica urodzin Andrzeja Maksymiliana Fredry, fundatora Kalwarii Pacławskiej, który rozpoczął w 1665 r. budowę pierwszego kościoła oraz klasztoru i dróżek kalwaryjskich, a w 1668 r. zaprosił franciszkanów, aby opiekowali się tym miejscem i przybywającymi pielgrzymami.

Franciszkanie chcą także uczcić 100. rocznicę urodzin św. Jana Pawła II. Z tej okazji 13 sierpnia o 20.45 na placu kościelnym odbędzie się prawykonanie oratorium „Otwórzcie drzwi Chrystusowi” autorstwa Andrzeja Głowienki.

Obchody odpustu kalwaryjskiego potrwają do 15 sierpnia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję