1 Kor 4, 6-15 <- KLIKNIJ

Paweł dotyka pychy, która rozrywa wspólnotę. Odwołuje się do zasady „ponad to, co napisane”. Pismo wyznacza miarę dla myślenia oraz oceniania. Kiedy wspólnota traci tę miarę, rodzi się wyniosłość. Grecki czasownik physioun opisuje nadęcie, które żyje pozorem wielkości. Paweł pyta z prostotą: „Cóż masz, czego byś nie otrzymał?” To pytanie wraca do samego serca wiary. Wszystko jest darem.

Ironia w środkowej części tekstu ma cel leczniczy. Koryntianie zachowują się jak ludzie, którzy już doszli do królowania. Tymczasem droga apostoła prowadzi przez uniżenie, trud oraz wzgardę. Paweł przywołuje obraz widowiska, greckiego theatron. Apostołowie są jak skazańcy pokazani światu. W tym obrazie ukazuje się logika krzyża. Głosiciel Ewangelii nie niesie własnej chwały. Niesie Pana ukrzyżowanego. Dlatego spotyka głód, pragnienie, poniżenie oraz ciężką pracę. Odpowiada jednak błogosławieństwem, cierpliwością oraz łagodnym słowem.

Na końcu ton staje się bardzo ojcowski. Paweł nie chce zawstydzić wspólnoty. Upomina jak umiłowane dzieci. W świecie starożytnym wychowawców mogło być wielu. Ojciec pozostawał kimś jedynym. Przez Ewangelię Paweł zrodził Koryntian do życia w Chrystusie. Dlatego prosi o naśladowanie. Chodzi o wejście w drogę pokory, która prowadzi do życia. Jan Chryzostom podkreślał, że apostolska surowość wypływa tu z miłości ojca oraz z troski o zbawienie dzieci.

Łk 6, 1-5 <- KLIKNIJ

Łukasz opisuje spór o szabat w drodze przez pola zboża. Uczniowie zrywają kłosy, rozcierają je w dłoniach oraz jedzą. Prawo Mojżesza dopuszczało taki gest wędrowca. Oskarżenie dotyczy dnia szabatu. W niektórych interpretacjach samo zrywanie oraz rozcieranie można było zaliczyć do pracy. Jezus odpowiada przez Pismo. Przywołuje Dawida, który z głodu spożył chleby pokładne przeznaczone dla kapłanów.

Odwołanie do 1 Sm 21 odsłania ważną zasadę. Świętość darów Bożych służy życiu ludu. Bóg daje swe prawo, by prowadziło lud ku życiu oraz ku miłosierdziu. Jezus prowadzi słuchaczy ku sensowi szabatu. Dzień święty jest darem Boga dla człowieka. Ma prowadzić do życia, pamięci o wyzwoleniu oraz do pokoju serca.

Kulminacja przychodzi w słowach: „Syn Człowieczy jest Panem szabatu”. Tytuł ten przywołuje Dn 7 oraz postać obdarzoną władzą od Boga. Łukasz pokazuje więc, że spór o uczniów jest zarazem pytaniem o osobę Jezusa. W Nim szabat otrzymuje pełnię swego sensu. Chrystus prowadzi lud Boży ku odpoczynkowi, który pochodzi od Ojca.