Według Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego z 1880 r. - Ozorków - miasto w powiecie łęczyckim. Leży nad rzeką Bzurą; częścią w dolinie nadrzecznej, częścią na wynioślejszej krawędzi tej doliny. Drogi bite łączą Ozorków ze Zgierzem (ok. 14 wiorst) i Łęczycą (12 wiorst). Trakt zwykły łączy Ozorków z pobliską osadą Parzęczew. Miasto posiada kościół katolicki i ewangelicki, trzy szkoły początkowe ( męska, żeńską i ewangelicką) tudzież szkołę trzyklasową im. Henryka Schlossera, przytułek dla starców i ubogich, Towarzystwo Strzeleckie, urząd miejski, pocztę i telegraf oraz 500 domów. Ludność trudni się głównie przemysłem fabrycznym i handlem. Fabryk jest 40. Według tego samego źródła, które powołuje się na rejestr poborowych z 1576 r. Ozorków należał do parafii Solca Wielka. Początkowo jako wieś był własnością dziedzica Szymona Szubskiego, prawdopodobnie przybysza z Wielkopolski. Jego potomkowie czy też inna gałąź rodziny przybrali nazwisko Szczawińskich. Jeden z nich, Mikołaj - kasztelan brzeziński i łęczycki, uczestnik wypraw wojennych Batorego, założył w Ozorkowie prawdopodobnie pod koniec XVI w. Kościół i zbudował i wyposażył przy nim klasztor. Świadczy o tym pomnik grobowy. W podziemiach kościoła mieszczą się groby rodzinne Szczawińskich. Fundacja klasztoru z braku pieniędzy lub innych przyczyn nie doszła do skutku a wzniesiony kościół po wykończeniu został poświecony dopiero w 1668 r. przez Jana Różyckiego, biskupa chełmińskiego. Kiedy przy kościele utworzono parafię - nie wiadomo.

Jako niewielka wieś Ozorków stanowił cześć dóbr Strzeblew, w skład których wchodziły także: Strzeblewek, Sumbor, Bugaj i Konstancja. Ostatnimi właścicielami tej miejscowości byli Starzyńscy. Jeden z nich Ignacy Starzyński w 1811 r. założył tutaj osadę fabryczną, która w 1816 r. podniesiono do rangi miasta. W czasie powstania styczniowego mieszkańcy brali czynny udział w zrywie niepodległościowym, o czym świadczą choćby groby powstańców znajdujące się na starym cmentarzu parafialnym. W czasie wojny z bolszewikami znajdował się tutaj szpital wojskowy. Zmarli w nim młodzi żołnierze byli chowani na miejscowym cmentarzu o czym świadczą zapiski parafialne. We wrześniu 1939 r. przedstawiciele Ozorkowa brali udział w obronie Warszawy. W czasie walk o miasto Ozorków poległo wielu mieszkańców w tym także dzieci. W aktach zgonu z tego czasu miejscowi duszpasterze dopisywali: rozstrzelany, zginął od wybuchu pocisku, zginął od kuli. W 1941 r. okupant zamknął świątynię przeznaczając ją na magazyn a miejscowych księży wysłali do Dachau. Tam, w komorze gazowej zginął jeden z najwybitniejszych duszpasterzy Ozorkowa, pochodzący z Warszawy, proboszcz, ks. kan. Leon Stypułkowski. Po wojnie wdzięczni parafianie nazwali jego nazwiskiem jedna z ulic miasta, a w kościele ufundowali pamiątkową tablicę.

Miejscowy kościół w 1885 r. został rozbudowany: przedłużono wówczas nawę od zachodu i wybudowano wieżę. W latach 1932-34 został ponownie rozbudowany - dobudowano wtedy nawy boczne, kaplicę, skarbiec i zakrystie. Wybudowano także wikariatkę i kino parafialne.

Do zabytków sztuki sakralnej stanowiących własność parafii należą m.in. ambona barokowa, obraz Zwiastowania Najświętszej

Maryi Panny i św. Barbary, dwa widoki kościoła z roku 1875 i 1920, żelazna płyta barokowa zamykająca dawne wejście do grobu Reginy Sierakowskiej (zm. 1661 r.) z herbem Ogończyk, Łabędź, Pomian, Rawicz,i Prawdzic oraz księga ochrzczonych z 1876 r., księga zaślubionych z 1885 r. i zmarłych z 1884 r.

Obecnie przy kościele aktywnie działają: asysta, ministranci, 7 Kół Żywej Róży, chór męski, schola dziecięca "Aniołki św. Józefa", schola młodzieżowa, i zespół wokalno-muzyczny pod kierownictwem Tomasza Muchy - "Terra Repromissionis", który wydaje własne kasety.

Od 1989 r. proboszczem miejsca jest ks. kan. Grzegorz Ząbecki. Pomagają mu obecnie wikariusze: ks. Janusz Banachowski i ks. Ryszard Jagła.