3 J 5-8<- KLIKNIJ

Trzeci List Jana, najkrótsze pismo Nowego Testamentu, jest adresowany do Gajusa i chwali go za rzecz z pozoru drobną, za gościnność wobec wędrownych braci-misjonarzy. „Ty, umiłowany, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, a zwłaszcza przybywającym skądinąd”. Pierwotne chrześcijaństwo żyło siecią wędrownych głosicieli. Ich przyjęcie pod dach było infrastrukturą misji. „Oni to świadczyli o twej miłości wobec Kościoła”. Gościnność Gajusa ma świadków i protokół. „Dobrze uczynisz, zaopatrując ich na drogę zgodnie z wolą Boga”. Propempsas axiōs tou Theou, wyprawić w drogę w sposób godny Boga. Formuła oznaczała pełne wyposażenie na podróż, prowiant, środki, może eskortę. Miarą wyprawki jest godność Tego, w czyim imieniu wędrują. Racja jest podana precyzyjnie: „dla imienia Jego wyruszyli w drogę, nie przyjmując niczego od pogan”. Misjonarze Janowi żyli z zaplecza wspólnot, by Ewangelia nie wyglądała na akwizycję wobec adresatów misji (zob. glossę na 23 IX). Stąd zdanie, które jest teologią całej logistyki kościelnej: „powinniśmy zatem gościć takich ludzi, aby wspólnie z nimi pracować dla prawdy”. Synergoi tē alētheia, współpracownicy prawdy. Kto przyjmuje głosiciela, uczestniczy w głoszeniu. Kto zaopatruje na drogę, idzie tą drogą w sensie najściślejszym. Kościół zna z tego wersetu całą swoją niewidzialną armię. Domy otwarte dla misji, ofiarodawców dzieł misyjnych, zaplecze modlitwy i chleba. Prawo kościelne przypomni, że wszyscy wierni mają obowiązek wspierania misyjnego dzieła (por. kan. 211; 781). Jan powiedziałby prościej, że prawda potrzebuje kwater. W dobie, gdy „wielu zwodzicieli wyszło na świat” (2 J 7; zob. glossę wczorajszą), gościnność ma też swoją roztropność, o czym Druga Janowa mówi twardo. Trzecia pilnuje jednak, by roztropność nie zjadła serca. Rozeznawać tak, zamknąć drzwi prawdzie w drodze nigdy.

Łk 18, 1-8<- KLIKNIJ

„Opowiadał im też przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać”. Łukasz, ewangelista modlitwy, podaje cel przypowieści przed nią samą, rzadki luksus egzegetyczny. Bohaterowie są dobrani na zasadzie kontrastu maksymalnego. Sędzia, który „Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi”, autoportret bezwstydny, oraz wdowa, figura bezsilności procesowej (zob. glossę na 25 X), bez męża, bez pieniędzy na łapówkę, bez wpływów. Jej jedyną bronią jest uporczywość: „przychodziła do niego z prośbą: Obroń mnie przed moim przeciwnikiem”. Ekdikēson me, uczyń mi sprawiedliwość, rozstrzygnij mój spór. Monolog sędziego jest bezcenny: „chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie”. Grecki zwrot hypōpiazē me znaczy dosłownie: żeby mi nie podbiła oka. Sędzia boi się, komicznie, ciosu od natrętnej staruszki. Cynizm skapitulował przed wytrwałością. Wniosek Jezusa jest argumentem a fortiori, jak przy natrętnym przyjacielu (zob. glossę na 8 X): „a Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie?” Jeśli ustąpił niesprawiedliwy sędzia, o ileż pewniej odpowie sprawiedliwy Ojciec. „Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę”. En tachei, rychło, w rytmie, który człowiekowi bywa dłużyzną, a jest pośpiechem Boga. Modlitwa wytrwała nie urabia opornego Boga, urabia nieufnego człowieka do rozmiarów obietnicy. Stąd ostatnie zdanie, które spada jak nagły chłód: „czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” Pytanie zostaje otwarte, celowo. Gra toczy się o wytrwałość ludzi. Przypowieść zaczęła się od „zawsze modlić się i nie ustawać”, kończy pytaniem, czy będzie komu. Odpowiedź pisze każde pokolenie modlących się. Także to, które w listopadowe wieczory trwa przy różańcach za zmarłych.