W okresie wielkanocnym wszystkie czytania mszalne pochodzą z Nowego Testamentu. To potwierdza absolutną nowość osoby Jezusa Chrystusa i dokonanego przez Niego dzieła zbawienia. Aczkolwiek Stary Testament nakreślił rysy Mesjasza, jednak to, kim jest oraz czego dokonał Jezus z Nazaretu, wykracza daleko poza wszystkie wielowiekowe nadzieje i oczekiwania biblijnego Izraela.

Na tę nowość wskazuje najpierw czytanie z Dziejów Apostolskich. Stary Testament zapowiadał cierpienia Mesjasza, ale męka i ukrzyżowanie Jezusa przerosły wszystko, czego się spodziewano. Piotr w dzień Pięćdziesiątnicy nie powraca do bezmiaru cierpień Jezusa, lecz ukazuje ich rozstrzygające znaczenie, podkreślając Jego wywyższenie przez Boga: „Tego Jezusa, którego ukrzyżowaliście, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem”. Ludzkie rachuby i złość zostały wpisane w misterny Boży plan zbawienia i zostały uwznioślone. Odpowiedzią Żydów zgromadzonych w Jerozolimie, którzy o tym słyszą, powinno być pogłębienie wiary w Boga. Jest On jedyny, lecz istnieje jako Ojciec i Syn, a także Duch Święty wylany na nich w dzień Pięćdziesiątnicy. Dopełnieniem wyznania wiary mają być przyjęcie chrztu i wyraziste świadectwo nowego życia.

Integralnym składnikiem wiarygodności chrześcijańskiego świadectwa jest umiejętność przyjmowania i przeżywania cierpienia. Nie jesteśmy osamotnieni, mamy bowiem przewodnika – Jezusa Chrystusa, który przebył drogę, do której i nas skutecznie uzdalnia. „On sam w swoim ciele – słyszymy w czytaniu z Pierwszego Listu św. Piotra – poniósł nasze grzechy na drzewo, abyśmy przestali być uczestnikami grzechów, a żyli dla sprawiedliwości – krwią Jego ran zostaliście uzdrowieni”. Okres wielkanocny kieruje nasz wzrok nie tylko ku ukazywaniu się Zmartwychwstałego swoim uczniom, lecz także ku Krzyżowi, który stał się poręką naszego zbawienia oraz wyzwolenia z mocy zła i śmierci.

Wobec mnóstwa rozmaitych, często sprzecznych ze sobą i wzajemnie się wykluczających propozycji światopoglądowych i religijnych, Jezus przynosi Dobrą Nowinę o zbawieniu, które raz na zawsze odmieniło losy ludzkości. Tylko On jest jedynym i powszechnym Zbawicielem. Porównując siebie do bramy wiodącej do owczarni, zapewnił, że prawdziwe duchowe korzyści otrzymują ci, którzy podejmują drogę, którą On wytyczył i przebył. Słowa Jezusa zapisane w Ewangelii według św. Jana nie zostawiają żadnych wątpliwości: „Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pastwisko”. Spełnia się i zyskuje nową jakość pełne ufności wyznanie starotestamentowego psalmisty, powtarzane w psalmie responsoryjnym: „Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego”. Czwarta niedziela wielkanocna ukazuje wzór Jezusa Dobrego Pasterza, który troszcząc się o swoich wyznawców, stale dodaje nam sił do mężnego wyznawania wiary w Niego.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze