Reklama

Świat

Nie wystarczy wiedzieć, jak się tworzy Tweet

Niedziela Ogólnopolska 45/2017, str. 10-11

[ TEMATY ]

wywiad

media

Magdalena Kowalewska

Rzecznicy – od lewej: ks. Paweł Rytel-Andrianik – rzecznik Konferencji Episkopatu Polski, ks. Józef Kloch – były rzecznik KEP, o. Federico Lombardi SJ – były rzecznik Stolicy Apostolskiej i ks. Przemysław Śliwiński – rzecznik Archidiecezji Warszawskiej

MAGDALENA KOWALEWSKA: – Jak były rzecznik Watykanu czuje się z kolejnym tytułem doktora honoris causa, tym razem przyznanym przez władze Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie?

O. FEDERICO LOMBARDI SJ: – Czuję się członkiem wspólnoty, która studiuje, poszukuje i przekazuje wiedzę. Uniwersytet to wspólnota profesorów i studentów, osób, które poszukują razem. Ja sam nauczyłem się bardzo dużo od młodych ludzi, od studentów i od znacznie młodszych ode mnie kolegów. Sami profesorowie czują się młodzi i dynamiczni, kiedy odpowiadają na pytania i problemy młodych ludzi, które zmieniają się z czasem. Studenci patrzą znacznie do przodu, potrzebują zatem doświadczenia osób starszych, profesorów, którzy pozostają w dialogu z młodymi. Fakt, że zostałem w pewien sposób włączony w tę wspólnotę, daje mi odwagę do podzielenia się ze studentami swoim doświadczeniem posługi w Kościele i współpracy z papieżami. Wielu rzeczy uczę się od młodych, np. w kwestii nowych technologii, ale mam im do przekazania pewne doświadczenie dotyczące wartości, w które wierzyłem. Mogę dać świadectwo. Jako włączony we wspólnotę tego uniwersytetu czuję się zobowiązany, aby dać świadectwo, które może być wkładem w przyszłość studentów.

– Tytuł ten został przyznany Ojcu za „wiarygodne zaangażowanie w komunikacji społecznej trzech papieży i Kościoła”. Jak ta służba wyglądała na co dzień? Św. Jan Paweł II, Benedykt XVI i Franciszek to przecież trzy zupełnie inne osobowości.

– Przede wszystkim wykonywałem swoją posługę w Biurze Prasowym Stolicy Apostolskiej. Była to służba na dwóch frontach. Z jednej strony była to służba dla papieża, aby on mógł dobrze zrealizować swoje zadanie, aby jego przesłanie mogło dotrzeć do świata najszerzej jak to możliwe. A z drugiej – służba wobec kolegów dziennikarzy, którzy, by dobrze wypełnić swoją misję, potrzebują materiałów i informacji, a często także pomocy w zrozumieniu nauczania czy dokumentów. I ja próbowałem czynić to wszystko podczas pontyfikatów trzech papieży, którzy byli różni. Różne były też postawy dziennikarzy wobec papieży i co z tego wynikało – różne rodzaje mojej pomocy. Postawa dziennikarzy wobec Jana Pawła II wyrażała się w podziwie dla jego wielkiej osobowości; Papież Polak zyskał ich wielki szacunek. Z mojej strony była to zatem posługa o charakterze bardziej technicznym. Inaczej rzecz się miała podczas pontyfikatu Benedykta XVI – moja posługa polegała na pomocy dziennikarzom w zrozumieniu i przybliżeniu pozytywnych intencji i głębi jego nauczania. Wiele było sytuacji trudnych, w których postawa dziennikarzy nie była pozytywna czy była wręcz nieprzyjazna, pełna uprzedzeń. Mieliśmy także momenty kryzysów, np. dotyczących przestępstw seksualnych, ale były również inne, jak np. zniknięcie dokumentów itd. A zatem było więcej do zrobienia, aby pomóc zrozumieć aspekty pozytywne. A na koniec – aby zrozumieć sens papieskiej rezygnacji, która była aktem wielkiej wagi historycznej i kiedy się wydarzyła, musiała być wyjaśniona.
Obecny papież Franciszek ma umiejętność komunikowania i rozumienia, co jest widoczne od początku pontyfikatu. Jednak także w jego przypadku trzeba pomóc zrozumieć znaczenie jego nowego sposobu działania i postawy, a także zinterpretować i wyjaśnić zmiany stylu życia, który nie był zmianą misji papieża, ale wyrazem jego osobowości. Chodzi także o pomoc w zrozumieniu sposobu podejścia, które ma przede wszystkim charakter pastoralny w ujęciu problemów, a mniej kulturowy i doktrynalny. Trzeba było wyjaśnić, że to nie był znak sprzeciwu, ale coś pozytywnego właśnie dla misji Kościoła, coś, co pokazuje bliskość Boga wobec człowieka. I to właśnie w przypadku pontyfikatu Franciszka było zadanie specyficzne.

– Wiele się mówi o fake newsach, które coraz częściej pojawiają się w mediach. To zjawisko postanowił przeanalizować papież Franciszek. Tematem przyszłorocznego – 52. Światowego Dnia Środków Społecznego Przekazu będą słowa: „Prawda was wyzwoli. Fake news a dziennikarstwo pokoju” . Jak sobie radzić z fake newsami?

– Fake news to jeden z negatywnych aspektów komunikacji w dzisiejszym świecie, w sieci i w mediach społecznościowych. Przesłania Franciszka na Światowe Dni Środków Społecznego Przekazu pokazują nowe możliwości komunikacji. Wiele orędzi ostatnich lat zaprasza do tego, aby pozytywnie wykorzystać sieć. Teraz zaczyna się mówić także o aspektach negatywnych, bo jest ich wiele. Nie tak dawno Ojciec Święty poświęcił swoje przemówienie tematowi godności dziecka w świecie cyfrowym („child dignity in the digital world”), ponieważ istnieje ryzyko w kwestii ochrony najmniejszych w świecie cyfrowym. Trzeba, abyśmy jako nie tylko chrześcijanie, ale też jako mężczyźni i kobiety naszego czasu zrozumieli problemy, które stawia sieć. Te problemy są wielkie ze względu na wiele zjawisk, ale także ze względu na demokrację. Dlatego dobra informacja jest ważna, ponieważ także my uczestniczymy w życiu wspólnoty cywilnej. Nie możemy głosować dobrze, jeśli jesteśmy oszukiwani w kwestii rzeczywistości naszego kraju. Wielokrotnie w ostatnich latach mieliśmy do czynienia, także na poziomie międzynarodowym, z problemami manipulacji opinią przy pomocy fałszywych wiadomości. Dzisiaj sieć to coś więcej niż propaganda w przeszłości; prowadzi do manipulacji i zamieszania, w którym trudno zrozumieć, co jest prawdą. Jak zatem sami mamy się poruszać w przestrzeni medialnej? Słusznie Papież mówi, abyśmy byli uważni, bo to jest dzisiejszy problem.
A jak walczyć z fake newsami? To nie jest rzecz, którą Papież napisze nam w orędziu. Tego musimy poszukiwać w dzisiejszym świecie przy pomocy studium, formacji, z odpowiedzialnością, ze świadomością, że musimy zweryfikować informacje, zanim zaczniemy działać. Nie możemy wierzyć zbyt łatwo. Potrzebna jest edukacja profesjonalna i moralna użytkownika sieci. Sam przekazuję relacje, które są podawane we wspólnotach sieci, na temat, jak bronić się przed fake newsami.

– W jaki sposób duchowni i instytucje kościelne powinni współpracować z przedstawicielami mediów? Jak odpowiadać na trudne pytania? – bo przecież Kościół nie może się zamknąć na te problemy.

– To bardzo ważne. W poprzednich latach Papież mówił już o tym w swoich przemówieniach na temat narzędzi komunikacji. Kościół jest komunikujący, dlatego że misją Kościoła jest głoszenie, głoszenie Ewangelii. Chodzi tu o komunikację, przekaz Ewangelii na różne sposoby. Przy pomocy słowa, przykładu, ale także mediów, które kultura naszego czasu nam ofiarowuje. Z natury jesteśmy komunikującymi. Oczywiście, musimy to czynić odpowiedzialnie i z dojrzałością naszego czasu. Musimy komunikować, pamiętając, jakie są wartości istotne komunikacji i co musimy komunikować. Musimy mówić o jednoczeniu, pojednaniu, miłości – zadaniu pozytywnym społeczeństwa. Ważne jest mówienie prawdy wobec innych, poszanowanie godności innych. I nie możemy zniechęcać się z powodu faktu, że w świecie, w którym żyjemy, jest tendencja do zaprzeczania tym wartościom. Taka jest zawsze historia, zawsze dwuznaczna. Istnieje dobro i zło. Trzeba znaleźć sposób, by wprowadzić aspekty pozytywne, tak aby w tej walce, która toczy się w całej historii, uczynić wszystko dla rozwoju pozytywnego.

– Uzyskał Ojciec dyplomy z filozofii i matematyki, a nie z nauk o komunikowaniu. W momencie wyboru kard. Karola Wojtyły na następcę św. Piotra przyszły rzecznik pracował w dwutygodniku „La Civilt? Cattolica”, potem na stanowisku dyrektora generalnego Radia Watykańskiego oraz Watykańskiego Ośrodka Telewizyjnego (CTV). W latach 2006-16 był Ojciec dyrektorem Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej. Przeszło Ojcu kiedyś przez myśl, że będzie odpowiadał za komunikację Watykanu? Co z perspektywy tych doświadczeń może tak doświadczony człowiek mediów powiedzieć młodym adeptom polskiego dziennikarstwa?

– Radzę im, aby nigdy się nie zniechęcali, ale równocześnie by nie pozostawali zbyt zafascynowani nowością technologiczną, lecz by kontynuowali pracę w refleksji nad tym, jakie znaczenie ma komunikacja. A także aby mieli podejście i postawę w poznaniu argumentów kogoś, kto mówi. Jeśli chcesz mówić o Kościele w świecie mediów społecznościowych, musisz wiedzieć, co to jest Kościół, jaka jest jego misja, kim jest Jezus Chrystus. Nie wystarczy wiedzieć, jak się tworzy tweet ze 140 znakami i jak się zamieszcza piękne zdjęcie do tego tweeta. To nie wystarczy. Musisz znać istotę rzeczywistości, przesłania, które wiara ci daje, aby móc je komunikować. Martwię się o to, czy skupienie się na umiejętności technicznej nie zdominuje skupienia się na głębi i formacji w poznaniu pojęć koniecznych do komunikacji. Trzeba znaleźć równowagę, aby rozumieć nowe narzędzia i nowy język. Trzeba jednak także wiedzieć, czym jest moja wiara, aby móc ją komunikować. To zakłada również pracę, studium wiary, historii, teologii i filozofii oraz wielkich pytań mężczyzn i kobiet, aby przez dzisiejsze technologie dać właściwe odpowiedzi.

2017-10-31 11:27

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Na służbie Ojczyźnie

2020-08-12 08:36

Niedziela warszawska 33/2020, str. I

[ TEMATY ]

wywiad

bp Józef Guzdek

kapelani

wojna polsko‑bolszewicka

Krzysztof Stępkowski/Archiwum Ordynariat Polowy

Biskup generał brygady Józef Guzdek

O bohaterskich kapelanach w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. i roli kapelanów wojskowych dzisiaj z biskupem polowym Wojska Polskiego Józefem Guzdkiem rozmawia Łukasz Krzysztofka.

Łukasz Krzysztofka: Obchodzimy 100. rocznicę Cudu nad Wisłą. Jaką rolę w trakcie wojny polsko-bolszewickiej odegrał biskup polowy Stanisław Gall?

Bp Józef Guzdek: Wielką zasługą bp. Stanisława Galla było zbudowanie w szybkim czasie struktur duszpasterskich i pozyskanie do pracy w wojsku księży kapelanów. Biskupi na konferencji w Gnieźnie w sierpniu 1919 r. zgodzili się na oddelegowanie 5% duchowieństwa do posługi w polskiej armii.

CZYTAJ DALEJ

Służą – strzegą – prowadzą

2020-07-28 08:21

Niedziela Ogólnopolska 31/2020, str. 12-13

[ TEMATY ]

anioł

anioły

Anioł Stróż, XVIII wiek

Są jednymi z najbardziej tajemniczych istot pojawiających się na biblijnych kartach. Uczestniczą w najważniejszych momentach historii zbawienia. Interweniują w naszym życiu niczym agenci do zadań specjalnych i nie afiszują się ze swoją obecnością. Kim są, czym się zajmują i jak wyglądają?

Anioły znajdują się nie tylko w niebie, choć wydaje się, że jako dla istot czysto duchowych jest to dla nich naturalne miejsce. Ich najważniejszymi zadaniami są poznawanie, wielbienie, chwalenie i miłowanie Boga. Pełnią jeszcze jedną funkcję: opiekują się ludźmi. Poznajmy Bożych posłańców przez ich czyny na Ziemi.

Księga o aniołach?

Podstawową wiedzę o niebiańskich duchach czerpiemy z Pisma Świętego. Śmiało można powiedzieć, że jest ono przepełnione aniołami. Pojawiają się w snach, widzeniach, są wykonawcami woli Bożej. Zapewne gdybyśmy pominęli w Piśmie Świętym strony, na których znajdują się wzmianki o aniołach, to Księga ksiąg zmniejszyłaby swoją objętość o połowę. Pomimo tak wielu odniesień do aniołów w Biblii nie znajdziemy w niej systematycznego wykładu na ich temat, tak jakby obecność Bożych posłańców była czymś naturalnym dla ludzi żyjących w tamtych czasach.

Bóg troszczy się o swój lud i interweniuje, gdy zachodzi potrzeba. Czyni to również, posyłając anioły. Anioły wyprowadzają Lota z Sodomy tuż przed zniszczeniem miasta (por. Rdz 19), ratują Hagar i jej dziecko przed śmiercią na pustyni (por. Rdz 21, 17-19), strzegą ludu Bożego przed wrogami (por. Wj 23, 20-23), towarzyszą prorokom, tak jak przebywającemu na pustyni Eliaszowi, któremu anioł przyniósł pożywienie (por. 1 Krl 19, 5). Biorą także udział w wypędzaniu demonów i uzdrawianiu ludzi, o czym dowiadujemy się z Księgi Tobiasza. Archanioł Rafał, posłany przez Boga na pomoc młodemu Tobiaszowi, działa incognito. Przybrawszy postać człowieka, pomaga chłopcu w szczęśliwym przebyciu niebezpiecznej drogi, doradza mu, jak wypędzić demona, i wskazuje godną małżonkę. Księga Tobiasza pokazuje nam, że anioły towarzyszą ludziom w codziennym życiu.

Anioły obecne są także w Nowym Testamencie. Całe ziemskie życie Jezusa, od Wcielenia do Wniebowstąpienia, otoczone jest służbą i adoracją aniołów. Jak czytamy w Katechizmie Kościoła Katolickiego: „Aniołowie strzegą Jezusa w dzieciństwie, służą Mu na pustyni, umacniają Go w agonii i mogliby ocalić Go z ręki nieprzyjaciół, jak kiedyś Izraela. Aniołowie także «ewangelizują», głosząc Dobrą Nowinę Wcielenia i Zmartwychwstania Chrystusa. Będą obecni w czasie powrotu Chrystusa, który zapowiadają, służąc Mu podczas sądu (nr 333)”.

Święci pod skrzydłami

Świat aniołów i ludzi nieustannie się przenika, a dowodów na to dostarczają nam również świadectwa świętych. Mistyczka i reformatorka zakonu karmelitańskiego – św. Teresa z Ávili doświadczyła jednego z najbardziej niezwykłych spotkań z niebiańską istotą, w trakcie którego została przeszyta miłością Bożą: „Ujrzałam w ręku tego anioła długą włócznię złotą, a grot jej żelazny u samego końca był jakoby z ognia. Tą włócznią, zdało mi się, kilkoma nawrotami serce mi przebijał, zagłębiając ją aż do wnętrzności. Za każdym wyciągnięciem włóczni miałam to uczucie, jakby wraz z nią wnętrzności mi wyciągał, tak mię pozostawił całą gorejącą wielkim zapałem miłości Bożej”.

O działaniu Aniołów Stróżów informują nas m.in. św. Róża z Limy, której kilkukrotnie w czasie choroby niebiański opiekun przynosił lekarstwo, i św. Filip Neri. Pewnego razu założyciel stowarzyszenia filipinów spotkał biedaka proszącego o jałmużnę. Święty sięgnął już po wszystkie monety, które miał przy sobie, z zamiarem oddania ich nieszczęśnikowi, gdy ten oświadczył, że chciał Nereusza jedynie wypróbować, po czym zniknął. Tajemniczym żebrakiem okazał się anioł, który w ten sposób wskazał świętemu, jak miłe Bogu są akty miłosierdzia.

Anioł, mój przyjaciel

Czy przyjaźń z aniołem jest możliwa? Tak, a przykładu na to dostarcza nam św. Ojciec Pio. Już w dzieciństwie nawiązał on szczególną relację z opiekującym się nim Aniołem Stróżem. I jak sam wyznał, po Bogu i Matce Bożej anioł był dla niego najbliższym przyjacielem, który zawsze służył radą i pomocą. Zakonnik z Pietrelciny prosił swojego niebiańskiego towarzysza o pomoc w tym, co go przerażało i przerastało. Nawet w tak banalnych sprawach jak budzenie współbrata, który miał schorowanego świętego odprowadzać z kaplicy do celi. Dzięki anielskiemu opiekunowi ten skory do długiego snu brat za każdym razem budził się w odpowiednim momencie, aby pomóc stygmatykowi. Święty Ojciec Pio podpowiada nam, że można wysyłać swojego Anioła Stróża z pomocą do innych osób. Sam skutecznie to czynił.

Nie pytaj o imię

Anioły są istotami tajemniczymi, niechętnie zdradzają swoje imiona. Jedynie trzech z nich ujawniło, jak się nazywają: Michał, Rafał i Gabriel. Czy możemy obrazić anioła? Tak, wystarczy zapytać go o imię. Taką gafę zaliczył biblijny Manoach. Pożałował swojego wścibstwa, gdy Boży posłaniec skarcił go słowami: „Dlaczego pytasz się o moje imię: ono jest tajemnicze” (Sdz 13, 18). Skąd ta skromność aniołów? Ponieważ najważniejszy jest Ten, który ich posyła. Niebiańskie istoty zawsze wskazują na Boga.

Boję się

Jak byśmy zareagowali, gdyby nagle stanął przed nami anioł? W takiej sytuacji nie liczmy na odwagę. Lęk jest naturalną reakcją na obecność istoty duchowej. Nie jest to jednak lęk paraliżujący, uczestnicy spotkań z aniołami nie uciekają przed nimi, drżą, lecz nadal z nimi rozmawiają. Tak reagowały postacie biblijne, Maryja czy Zachariasz. Tak samo w obecności aniołów zachowywali się święci. Anioły jako istoty duchowe i nieśmiertelne wzbudzają w nas naturalny respekt. Są niezwykle przenikliwe, czego doświadczyła Sara. Anioł wiedział, gdy ona w myślach zwątpiła w jego słowa, w których obwieścił Abrahamowi, że jego leciwa żona będzie miała dziecko (por. Rdz 18, 9-13). Te osobowe i obdarzone wolną wolą istoty przewyższają swoją doskonałością wszystkie inne stworzenia, o czym świadczy blask ich chwały. Pewnie dlatego nie ukazują się nam w pełni, tylko działają z ukrycia.

Chodzą boso

Anioły to byty duchowe, ale wyobrażamy je sobie materialnie, na podobieństwo ludzi. Tak są przedstawiane w malarstwie i rzeźbie – jako urodziwi młodzieńcy odziani w białe szaty. Rozum ludzki jest silnie ukierunkowany na sferę materialną, ma problemy z wyobrażeniem sobie istot czysto duchowych, stąd doszukuje się znanych sobie form dostrzegalnych zmysłami. Różnorodne wyobrażenia aniołów zaczerpnięte z Tradycji i sztuki wyrażają ich duchowe przymioty. Ich młodość wskazuje na Bożą łaskę, dzięki której nie ma między nimi starości. Kolor ich szat symbolizuje czystość. Skrzydła odnoszą się do bystrości i gotowości wypełniania woli Boga. Pas, którym przepasane są ich biodra, wskazuje na powściągliwość. Bose stopy i obłoki, na których się unoszą, oznaczają, że nie ma w aniołach nic ziemskiego.

Osobisty ochroniarz

Każdemu z nas został przydzielony osobisty agent do zadań specjalnych – Anioł Stróż. Opiekuje się on nami od początku naszego życia aż do jego końca, choć pewnie niewielu dostrzega jego pomoc. Czy obudziłeś się kiedyś z genialnym pomysłem, który nagle wpadł ci do głowy? A może dzieliły cię od wypadku ułamki sekundy, ale wówczas stało się coś, co uchroniło cię przed katastrofą? Tak może działać twój osobisty ochroniarz. Pewnie każdy z nas nauczył się w dzieciństwie modlitwy do Anioła Stróża. Ale czy możemy się do niego modlić i prosić go o pomoc? Aniołom, jako bytom stworzonym, nie należy się cześć zarezerwowana Bogu, ale możemy oddawać im cześć jak świętym. „W liturgii Kościół łączy się z aniołami, by uwielbiać trzykroć świętego Boga; przywołuje ich obecność (...) w liturgii pogrzebowej (...) oraz czci szczególnie pamięć niektórych aniołów (św. Michała, św. Gabriela, św. Rafała, Aniołów Stróżów)” – czytamy w katechizmie (nr 335).

CZYTAJ DALEJ

Bp Kawa: czas, abyśmy z odwagą mówili: „jestem człowiekiem wierzącym”

2020-08-12 20:54

[ TEMATY ]

wiara

chrześcijanin

franciszkanie.pl

Przyszedł czas, abyśmy z odwagą mówili: jestem człowiekiem wierzącym, ochrzczonym, chcę żyć według wartości, które noszę w swoim sercu – mówił bp Edward Kawa ze Lwowa podczas Mszy św. w czasie Wielkiego Odpustu Kalwaryjskiego ku czci Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kalwarii Pacławskiej koło Przemyśla.

W homilii bp Kawa pytał, dlaczego dzisiaj, jako ludzie wierzący, „tak często jesteśmy smutni, tak często boimy się bronić swoich wartości, tak często się lękamy, aby ktoś o nas źle nie mówił?”

– Często nawet boimy się przyznać się do tego, że jesteśmy ludźmi wierzącymi. Może właśnie przyszedł czas, abyśmy z odwagą razem za Maryją mówili te słowa: Wielbi dusza moja Pana, moje życie jest uwielbieniem Pana, jestem człowiekiem wierzącym, ochrzczonym, chcę żyć według wartości, które noszę w swoim sercu, które Bóg włożył mi w serce. I chcę, aby te wartości były naprawdę wszędzie tam, gdzie ja jestem: w moim domu, w mojej ojczyźnie. I nikt i nic, żaden system, żadna ideologia, żadna propaganda medialna czy żaden inny system nie może nam tego zniszczyć – podkreślił bp Kawa.

Nawiązując do fragmentu Ewangelii o nawiedzeniu św. Elżbiety przez Maryję, kaznodzieja ocenił, że w takim stanie, w jakim była św. Elżbieta, znajduje się Kościół katolicki w Polsce i na świecie. Odniósł się w ten sposób do ostatnich wydarzeń w Warszawie, gdzie doszło do profanacji symboli religijnych i patriotycznych.

– To są rzeczy, które są niedopuszczalne, które godzą nie tylko w naszą godność chrześcijan i katolików, ale to są rzeczy, które tak naprawdę godzą w naszą tożsamość. I nie możemy milczeć. Nie możemy być pasywnymi czy obojętnymi. „Poznajcie prawdę, a prawda was wyzwoli” - jest to słowo, które dzisiaj bardzo mocno jest dla nas aktualne – podkreślił.

Lwowski biskup pomocniczy stwierdził, że w matce Jana Chrzciciela możemy odnaleźć siebie, ponieważ u każdego z nas rodzi się wiele pytań na temat obecnej sytuacji i każdy z nas odczuwa pewną samotność – i to nie tylko teraz, kiedy panują obostrzenia związane z epidemią.

– Przeżywamy teraz czas wielkiej samotności, kryzys. Czujemy się bardzo często niepotrzebni, jeśli nie jesteśmy produktywni, jeśli nasze życie nie przynosi sukcesów. Jeśli nie nadążamy za tym światem, to bardzo często jesteśmy właśnie w takim stanie jak Elżbieta. Wpatrując się w Elżbietę można dzisiaj dla siebie znaleźć bardzo dużo odpowiedzi. Ta, która całe życie uchodziła za przeklętą, stała się błogosławioną, dlatego że poczęła życie w swoim łonie, pod swoim sercem. Bóg zmienia przekleństwo w błogosławieństwo. I dzisiaj Bóg chce dokonać takiej przemiany w naszym życiu. Chce to, co dzisiaj jest dla nas największym ciężarem przekleństwem, aby stało się dla nas wielkim darem – mówił.

Zdaniem hierarchy, dzisiaj Kościół jest tak jak św. Elżbieta – ma w sobie życie, ale jest bardzo izolowany i marginalizowany.

Bp Kawa podkreślił, że tak jak do Elżbiety, tak dzisiaj Maryja „śpieszy dzisiaj, aby przybyć do nas, abyśmy nie byli samotni, abyśmy się nie czuli odrzuceni, czy zapomniani”.

Tegoroczny odpust jest przeżywany w wyjątkowych okolicznościach z kilku powodów. Pierwszym jest trwająca pandemia, z powodu której program uroczystości został mocno okrojony. Kolejny to uroczyste ogłoszenie dekretu o podniesieniu kościoła w Kalwarii Pacławskiej do godności bazyliki mniejszej. Dokona tego nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio podczas Mszy św. 13 sierpnia o godz. 18.00.

W tym roku przypada również 400. rocznica urodzin Andrzeja Maksymiliana Fredry, fundatora Kalwarii Pacławskiej, który rozpoczął w 1665 r. budowę pierwszego kościoła oraz klasztoru i dróżek kalwaryjskich, a w 1668 r. zaprosił franciszkanów, aby opiekowali się tym miejscem i przybywającymi pielgrzymami.

Franciszkanie chcą także uczcić 100. rocznicę urodzin św. Jana Pawła II. Z tej okazji 13 sierpnia o 20.45 na placu kościelnym odbędzie się prawykonanie oratorium „Otwórzcie drzwi Chrystusowi” autorstwa Andrzeja Głowienki.

Obchody odpustu kalwaryjskiego potrwają do 15 sierpnia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję