Reklama

Realizuje program Prawa i Sprawiedliwości

2017-11-08 11:46

Z ministrem środowiska prof. Janem Szyszko rozmawia Artur Stelmasiak
Niedziela Ogólnopolska 46/2017, str. 42-43

Artur Stelmasiak
Odpowiedzialność polityka polega na tym, aby mądrze troszczyć się o to, co zostało mu powierzone – mówi min. Jan Szyszko

ARTUR STELMASIAK: – Dlaczego Pan Minister jest tak mocno atakowany?

PROF. JAN SZYSZKO: – Ale kto mnie atakuje, bo ja nie zauważam?

– (Śmiech)... To Pan Minister zapyta swojego rzecznika. Są stacje telewizyjne i tytuły prasowe, gdzie prof. Jan Szyszko nie schodzi z czołówek.

– Ale „Niedziela”, TV Trwam, Radio Maryja czy „Gazeta Polska” mnie nie atakują. Czyli jestem atakowany przez media związane z nurtem liberalno-lewicowym, który jest przeciwnikiem rządu PiS. Jeżeli mnie atakują, to znaczy, że jestem dobrym ministrem konserwatywnego rządu, który dobrze dba o nasze środowisko. Założeniem polityki środowiskowej Prawa i Sprawiedliwości jest obrona polskiego interesu i pokazanie naszej ojczyzny jako kraju wielkiego sukcesu w zakresie koncepcji zrównoważonego rozwoju. Nasze rolnictwo i leśnictwo mogą posłużyć za wzór w całej Europie.

– Pamiętam czasy, gdy Pan Profesor jako poseł opozycji alarmował, że Puszczę Białowieską trzeba ratować. Teraz Minister Środowiska realizuje to, co PiS obiecywał już wcześniej.

– Naturalnie, że robię to, co obiecywaliśmy i co jest potwierdzone przez badania naukowe. Gdyby w 2012 r. podjęto działania ratujące Puszczę Białowieską przed kornikiem drukarzem, to dziś nie mielibyśmy tej katastrofy.

– Ale tzw. organizacje ekologiczne cieszą się z tego, że połacie Puszczy Białowieskiej są martwe. O co im chodzi?

– Dla nich najwyższą formą ochrony jest niewycinanie drzew i niezakłócanie życia zwierząt. Na nic zdaje się tłumaczenie, że środowisko naturalne powinno być regulowane i ochraniane przez człowieka. W przeciwnym wypadku będzie ono uboższe. Oni protestują, gdy myśliwi strzelają do zwierząt, a jednocześnie postulują zabijanie człowieka poprzez aborcję czy eutanazję.

– To prawda, tzw. zieloni aktywiści jednego dnia bronią np. suchych drzew w puszczy, drugiego dnia domagają się aborcji na życzenie, a trzeciego – tzw. małżeństw homoseksualnych. Te wszystkie zjawiska społeczne mają to samo źródło w rewolucji obyczajowej 1968 r., ale odwołują się do innych emocji. Jak naukowiec radzi sobie z tym skrajnie lewicowym trendem w ekologii?

– Istotnie, mamy do czynienia z bardzo silną ideologią, która zmienia naszą tradycje, kulturę i obyczajowość. Zmieniana jest świadomość społeczna przez edukację, aby to człowiek i tradycja stały się największymi zagrożeniami dla środowiska. Natomiast Polska dzięki Lasom Państwowym, tradycyjnemu ekstensywnemu rolnictwu i dobrej gospodarce łowieckiej jest najlepszym przykładem tego, że człowiek może korzystać z przyrody i jednocześnie pielęgnować jej bogactwo i różnorodność. Polacy potrafią w taki sposób korzystać z zasobów przyrodniczych, aby służyły one jednocześnie człowiekowi i środowisku. Proszę zauważyć, że w Europie wprowadza się eutanazję, bo utrzymywanie starszych osób jest zbyt kosztowne. Natomiast starego, chorego żubra, który się męczy i umiera z głodu, nie wolno zastrzelić.

– Od ponad 20 lat zajmuje się Pan globalnymi problemami. Jest Pan czynnym uczestnikiem konferencji klimatycznych ONZ, co najlepiej było widać w Paryżu. Czy za to też Pana atakują?

– Nie wprost. Ale na pewno w wielu środowiskach nie spodobało się to, że w porozumieniu nie ma mowy o dekarbonizacji, czyli o odejściu od węgla, które byłoby zabójcze dla polskiej gospodarki. Utworzyliśmy mapę drogową zrównoważonego rozwoju, gdzie jest mowa o redukcji emisji CO2, ale także pochłanianiu CO2 przez środowisko. Dzięki Lasom Państwowym będziemy mogli doprowadzić polską gospodarkę do neutralności klimatycznej, bo będziemy pochłaniać wszystko to, co wyemitujemy.

– Porozumienie paryskie jest wielkim sukcesem Polski oraz osobistym Pana Profesora. Teraz jesteśmy w przededniu szczytu klimatycznego w Bonn (tzw. COP23), którego gospodarzem jest Fidżi. Jakie jest stanowisko Polski?

– Naszym celem jest realizacja porozumienia paryskiego, aby w jego wdrażanie zaangażowały się wszystkie państwa świata z uwzględnieniem ich lokalnej specyfiki gospodarczej. Nie można przecież narzucić Tanzanii redukcji emisji CO2 o 30 proc., bo ten kraj wytwarza ponad 200 kg dwutlenku węgla na mieszkańca, a np. Luksemburg ma emisję na poziomie prawie 20 t na osobę.

– Największym paradoksem wszystkich ataków na Pana Profesora jest krytyka geotermii. Przecież nie ma czystszej energii od eksploatacji złóż geotermalnych...

– Ale chyba im chodzi przede wszystkim o to, że geotermia powstała w Toruniu. Gdyby takie rozwiązanie było w Gdańsku, gdzie niepodzielnie rządzi Platforma Obywatelska, to byłaby sztandarowa inwestycja, którą politycy chwaliliby się w całej Europie. Ale patrząc na to profesjonalnie, to geotermia toruńska jest bardzo wydajna. Z jednego otworu mamy ponad 300 m3 wody na godzinę o temperaturze ponad 60°C. Ile energii trzeba by było wykorzystać, by podgrzać tak dużą ilość wody? Jaka byłaby emisja CO2? Geotermia jest krytykowana przez tych, którzy proponują nam m.in. wiatraki. Tyle że wiatraki są obcym kapitałem i obcą technologią, a geotermia jest nasza.

– W przyszłym roku w Katowicach organizowany jest COP24, którego Pan Profesor będzie prezydentem. Od jak dawna interesuje się Pan szczytami klimatycznymi ONZ?

– Tuż po tym, gdy w 1997 r. zostałem ministrem środowiska, odbywał się szczyt w Kioto. W ramach ciągłości procedur upoważniony do reprezentowania Polski był wiceminister jeszcze z poprzedniego rządu SLD-PSL. Gdy po jego powrocie zobaczyłem, co ten człowiek podpisał w imieniu Polski, to zrobiło mi się gorąco. W 1998 r. do Buenos Aires pojechałem już osobiście i zobaczyłem, że na szczytach podejmowane są strategiczne decyzje. Przecież tam były reprezentacje największych globalnych przedsiębiorstw, światowe banki, a delegacja USA liczyła ponad 200 osób z wiceprezydentem na czele. Zobaczyłem, że te decyzje są bardzo ważne dla Polski. Rok później byłem już prezydentem COP5 w Bonn.

– Czyli – szybko Pan Profesor nauczył się globalnej polityki?

– Ale problemy zaczęły się w polskiej polityce, gdzie doszło do skandalu. ONZ mianował mnie prezydentem, a pan wicepremier Leszek Balcerowicz powiedział, że Szyszko musi odejść. Odwołanie z funkcji ministra aktualnego prezydenta Konwencji Klimatycznej groziło skandalem na skalę światową. Zrobiono więc protezę i powołano mnie na funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Byłem prezydentem COP5 i pełnomocnikiem Rządu RP ds. klimatycznych. Przez te wszystkie lata rozwinęliśmy polską technologię spalania węgla i zredukowaliśmy emisję CO2, a teraz stawiamy na pochłanianie CO2 przez Lasy Państwowe przez pionierski program Leśnych Gospodarstw Węglowych, które również dają miejsca pracy oraz przyczyniają się do wzrostu gospodarczego. Już w latach 90. ubiegłego wieku widziałem szansę dla Polski, jako lidera. Z dzisiejszej perspektywy mogę się tylko cieszyć, że miałem rację.

– Ale taka narracja pokazywania Polski jako lidera nie wszystkim pasuje. Dlaczego?

– Niestety, jest grupa ludzi, którzy woleliby sprzedać Lasy, oddać ziemię, sprzedać polski węgiel i uzależnić Polskę od obcych surowców oraz technologii.

– Czyli kolejny raz prof. Szyszko jako prezydent COP24 będzie bronił polskich interesów na szczycie ONZ?

– Nie zanosi się na to, by rząd Prawa i Sprawiedliwości upadł, a więc ufam, że będę miał ten zaszczyt. Oczywiście, będę miał wielu przeciwników wśród zielonej lewicy, ale do tego już przywykłem.

– Czy można powiedzieć, że szczyt klimatyczny daje nam pewną niezależność wobec postanowień UE?

– Do Paryża pojechaliśmy jako samodzielny negocjator państwa, które jest wzorem dla świata. Na prośbę Arabii Saudyjskiej reprezentowaliśmy grupę G77 i Chiny. W efekcie na świecie ten polski model spotkał się z uznaniem, czego potwierdzeniem jest porozumienie paryskie. COP24 będzie szczytem, podczas którego cały świat będzie patrzył na Polskę, bo w Katowicach zostaną ustalone zasady, w jaki sposób doprowadzić do neutralności klimatycznej. Dzięki temu Polska znajdzie się w lepszej sytuacji niż wiele państw tzw. starej Unii.

– Ale niektórzy twierdzą, że powinniśmy słuchać tylko Komisji Europejskiej...

– Ja także myślę, że trzeba słuchać KE, ale też pokazywać w Europie swoje osiągnięcia. Traktuję to jako naszą misję, bo stan środowiska przyrodniczego w UE jest katastrofalny.

– Jednak w Europie mamy proces przed Trybunałem Sprawiedliwości UE.

– Miałem już kilka procesów przed TS UE i wszystkie wygrałem. Sądziliśmy się już z Komisją Europejską m.in. o limity CO2 i GMO. Nawet „Gazeta Wyborcza” napisała, że Szyszko miał jednak rację. Niestety, rząd PO-PSL z tych wygranych nie skorzystał.

– Wróćmy jeszcze do Puszczy Białowieskiej. Dopóki Pan Profesor był ministrem środowiska, to leśnicy mogli chronić Puszczę Białowieską. Zmieniło się to dopiero po 2007 r. Jakby Jan Szyszko był ministrem dłużej, to pozwoliłby na usunięcie ponad 20 zainfekowanych świerków, od których zaczęła się gradacja kornika i śmierć ponad miliona drzew?

– Gdybym ja był wówczas ministrem, to prawdopodobnie pozwolono by na wycięcie tych kilkunastu drzew. Moim zdaniem, ówczesny brak ochrony tych siedlisk był złamaniem prawa Unii Europejskiej. Przecież w roku 2012 opisano stan siedlisk, za których ochronę Polska była odpowiedzialna. Niestety, z tej ochrony zrezygnowano.

– Z jakich powodów podjęto takie decyzje?

– Ze względu na ideologię. Dorobiono do tego karkołomną konstrukcję logiczną i zaczęto mówić, że Puszcza Białowieska jest nietknięta ludzką ręką. Człowiek jest więc największym wrogiem puszczy i trzeba go stamtąd wyeliminować.

– Czy z politycznego punktu widzenia nie lepiej byłoby odpuścić sobie puszczę, by uspokoić sytuację?

– Po pierwsze, polityka to działanie dla dobra wspólnego. Puszcza Białowieska jest typowym przykładem tego, jak można zmanipulować opinię publiczną, mówiąc, że Polacy nie potrafią zajmować się swoim dziedzictwem kulturowo-przyrodniczym. Jednocześnie pouczają nas ci, którzy już dawno swoje środowisko naturalne zniszczyli. Jako odpowiedzialny polityk nie mogę zgadzać się na łamanie prawa tylko po to, by przypodobać się reprezentantom silnego i wpływowego nurtu ideologicznego.

– A po drugie, po to został Pan Profesor ministrem środowiska, żeby tym środowiskiem nie bać się dobrze rządzić...

– (Śmiech) Staram się chronić przyrodę zgodnie z naukową wiedzą i sprawdzoną praktyką. Moim zdaniem, odpowiedzialność polityka, polega na tym, aby mądrze troszczyć się o to, co zostało mu powierzone.

Tagi:
wywiad

Zamiast muzycznej kariery wybrał kapłaństwo

2019-06-26 18:39

Piotr Kołodziejski / Szczecin (KAI)

"Jestem przekonany, że spełniam wolę Bożą. To mnie trzyma tak głęboko jak kotwica" - mówi diakon Maciej Czaczyk, który wraz z dwójką innych kandydatów przyjmie święcenia prezbiteratu w szczecińskiej katedrze. W 2011 roku 17-letni wówczas licealista z Gryfina wygrał telewizyjne "Must be the music". Potem jednak wybrał inną drogę życiową.

Screenshot/www.youtube.com

Piotr Kołodziejski (KAI): Po wygranej w programie była nagrana płyta, a potem... decyzja o wstąpieniu do seminarium. Nie żałujesz tej decyzji z perspektywy lat?

Maciej Czaczyk: - Nie żałuję. To po prostu mega duża przygoda, potężna otwierająca życie. Szczęśliwe życie. Także nie sposób żałować.

KAI: Pamiętam moment, kiedy ogłosiłeś, że wstępujesz do seminarium. W mediach była duża konsternacja. Czy docierały do Ciebie komentarze w stylu "Co ty robisz człowieku?"

- Nie czytałem tych komentarzy, ale przyznam, że w prywatnych wiadomościach docierały do mnie głosy niezrozumienia. Niektórzy krytykowali bardzo mocno i czuli się zawiedzeni. Poniekąd ja sam byłem zaskoczony tą decyzją.

- W jednym z wywiadów powiedziałeś, że „realizacja pasji dla pasji jest pusta”. Co to oznacza?

- Myślę, że na każdym etapie trochę inaczej to rozumiałem. Dziś myślę po prostu, że sam dla siebie nie jestem celem. Moje realizowanie siebie, choć jest piękne i potrzebne, żeby się rozwijać i realizować swoje pasje, jest bardzo potrzebne, ale to nie jest w stanie zaspokoić człowieka. Bo człowiek jest kimś więcej i potrzebuje relacji do drugiego człowieka i miłości do drugiej osoby, żeby dawać z siebie. A nie tylko dziś każdy bardziej realizuje siebie, dla siebie, do siebie. Żeby jednak odbić w drugą stronę. Nie w stronę pasji i realizacji siebie, ale bardziej w stronę bycia dla innych. Jeśli pasja jest tak rozwijana, to jak najbardziej, ale ona wtedy nie staje się celem.

- Mówiłeś też, że jako dziecko chciałeś być księdzem, a więc u Ciebie to chyba nie był taki strzał, że nagle po sukcesie medialnym w konkursie telewizyjnym zdecydowałeś się zostać księdzem, tylko to w Tobie dojrzewało.

- Tak i to od malucha. Nim poszedłem do I Komunii Świętej i bliżej podszedłem do ołtarza, to już były zabawy w księdza. Bawiłem się w moim życiu i to pragnienie było. Tak jak dzieci bawią się w różne zawody. To była jedna z takich zabaw, ale okazuje się, że potem coraz bardziej chciałem iść w tę stronę.

- W tych zabawach bardziej skupiałeś się na głoszeniu kazań, czy to już były pierwsze próby grania na gitarze?

- Nie. Grania na gitarze wtedy nie było. Nie pamiętam czy wygłaszałem wtedy kazania. Pamiętam, że było „przeistoczenie”. Była taka śnieżnobiała cieniutka gąbeczka, materiał okrągły pod różańcem, który miałem. To był taki różaniec z Częstochowy. Spod różańca wyciągnąłem to i to pięknie wyglądało jak hostia. Było takie śnieżnobiałe i wyglądało jak hostia. Pamiętam podnosiłem się to do góry w tej zabawie.

- Wygrywasz konkurs, nagrywasz płytę. Czym dla Ciebie było wtedy szczęście, a czym jest teraz?

- Czułem wtedy na pewno radość. Było wiele emocji, stresu, a szczęście to nie emocje, bo te emocje później opadły, zaczęła się kariera i okazuje się, że to było jakieś puste głębiej. To opierało się tylko na doznaniach, emocjach, które ulatywały. Żyłem od fajerwerków do fajerwerków, od wywiadu do wywiadu, od koncertu do koncertu, żeby zapewnić sobie kolejne radochy życia, od imprezy do imprezy, a szczęście było cały czas niedostępne, nieosiągalne. No i zacząłem szukać.

- Powiedziałeś, że była w pewnym momencie doświadczyłeś pustki. Nie żałujesz więc tego doświadczenia na scenie. Czy ono było potrzebne w twoim życiu?

- Bardzo potrzebne i jestem wdzięczny najpierw Panu Bogu, a potem tym innym, których spotkałem. Wiele mnie nauczyli i to było bardzo cenne. Dziękuję im, że mogłem tego doświadczyć. To było wspaniałe doświadczenie.

- Czy to może być wskazówką dla tych młodych, którzy dziś poszukują swojej drogi i chcieliby jeszcze czegoś spróbować zanim podejmą ostateczną decyzję?

- Zdecydowanie tak. Myślę, że warto rozwijać swoje pasje, talenty i też iść za tym, co w jakiś sposób odkrywamy w swoim życiu i czego pragniemy. Pan Bóg też często w tym jest. Często podsuwa takie pragnienia. Jeśli to są rzeczy, które nas prowadzą do dobrego, to trzeba za tym iść. Na pewno trzeba rozwijać talent i szukać szczęścia, ale polecam to robić z Panem Bogiem.

- Masz poczucie, że spełniasz Wolę Bożą na co dzień?

- Jestem przekonany, że spełniam Wolę Bożą. To mnie trzyma tak głęboko jak kotwica. Mimo różnych uczuć każdego dnia, bo przecież uczucia się zmieniają, mam szczęście i pokój, że bez względu na to, co będzie się działo na morzu, jaka burza przyjdzie, to ta kotwica jest zakotwiczona. To jest mega ważne w momencie wybierania swojej drogi życiowej, żeby zakotwiczyć i wybrać drogę swojego powołania.

- Jak się Ciebie słucha, można stwierdzić, że jesteś szczęśliwym człowiekiem. Skoro się tak spełniasz, to nigdy nie było kryzysów?

- Szczęście to też kryzysy. Uczucia są różne. Miałem kryzysy. Myślę, że będę miał jeszcze nie jeden i nie dwa w swoim życiu, ale w seminarium, jak miałem kryzysy, to po nich siłą rzeczy stawałem bardziej w prawdzie o rzeczywistości o mnie i stawałem w realnym świecie, stawałem się mocniejszy. Szczęście nie wyklucza się z kryzysem.

- Czasem grasz na gitarze i pojawiasz się na scenie. Czy jest coś w diakonie Macieju Czaczyku z tego Maćka, który wygrywał „Must be the music”?

- Na pewno jest sporo rzeczy w tym Maćku Czaczyku, bo to tak naprawdę ten sam Maciek Czaczyk, chociaż niedługo kompletnie duchowo zmieni się moje życie, bo Chrystus przejmie stery oficjalnie, ale moje cechy charakteru, moje życie i patrzenie na wiele spraw ciągle wymaga nawrócenia, ale też cennych rzeczy nie zabrał mi Pan Bóg, a myślę, że jeszcze je pomnożył i rozwinął. Takie mam przeświadczenie.

- Jakie, Twoim zdaniem, są dziś motywacje kandydatów na księży?

- Wydaje mi się, że mogą być bardzo różne. Ale po to jest seminarium, aby rozeznać. Seminarium to nie jest „szkoła na księdza” ale czas rozeznawania. Niektórzy stwierdzają, że to nie jest ta droga i odchodzą. I o to chodzi. Lepiej być dobrym mężem i ojcem niż złym księdzem.

- Jak postrzegani są dziś kapłani w obliczu prób dyskredytowania Kościoła i tworzenia wizerunku Kościoła będącego w kryzysie?

- To nie jest raczej pytanie do mnie ale do jakichś sondażowni. Ja wiem, kim powinien być kapłan i jakim chcę być kapłanem. Każdy z nas ma być alter Christus, drugim Chrystusem. Można powiedzieć, że kryzys wizerunkowy był w Kościele od początku. O Jezusie współcześni też źle mówili, że żarłok i pijak, że siada przy stole z celnikami i grzesznikami. Patrząc na historię Kościoła można rzec, że gdy nas za bardzo chwalą to nie jest dobrze, bo to znak, że ulegamy panu tego świata. Kościół ma nie tyle dbać o wizerunek, ale o świętość swoich członków. A wszelki grzech widzimy jako ranę na ciele Chrystusa i nie możemy obok niej przechodzić obojętnie.

- Widzisz młodych ludzi na co dzień, którzy szukają swojej drogi życiowej. Czy są zagubieni, boją się odkryć swoją drogę? Jak patrzysz na nich?

- Patrzę na nich trochę jak na swoich młodszych kolegów i koleżanki. Widzę w nich też siebie. Wydaje mi się, że świetnie ich rozumiem. Szczególnym darem dla mnie była rodzina i rodzice. Dziś to często jest źródłem problemu, że rodziny się sypią. W tych relacjach. I ciężko to potem czymkolwiek uzupełnić. Coś, co jest fundamentalnym brakiem. Widzę, że są zagubieni. Widzę, że szukają szczęścia i nadziei w życiu. Szukają miłości. Myślę, że to się nigdy nie wyczerpie. Każdy szuka tego samego. Ktokolwiek będzie chciał spotkać się ze mną i rozmawiać na ten temat, to będę dzielił się swoim życiem. Jeżeli komuś to pomoże, to chwała Bogu.

- Co Maciej Czaczyk powie komuś, kto coś usłyszy w swoim sercu, ale boi się pójść za tym głosem dalej?

- Co ja mogę powiedzieć? Nie bój się. Mogę nawet zaśpiewać. (tu Maciej Czaczyk śpiewa) Nie bój się, chodźmy tam. To mój pierwszy singiel i jest blisko ze mną. Moja pioseneczka. Nie bój się, że ktoś ci powie, że coś, że ktoś będzie o tobie gadał. To zawsze będzie. Po prostu rób to, co Pan Bóg w sercu ci podsuwa i do przodu.

- Dziękuję za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jak zdobyć szkaplerz?

2015-07-07 11:52

Agnieszka Konik-Korn
Niedziela Ogólnopolska 28/2015, str. 30

Piotr Marcińczak

Z tym pytaniem zwróciłam się do przeora klasztoru Karmelitów Bosych w Czernej, gdzie mieści się sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej.

– Najłatwiej zdobyć szkaplerz, wstępując do zakonu – uśmiecha się o. Leszek Stańczewski OCD. – Wówczas dostaje się go „za darmo”, jako część stroju karmelity czy karmelitanki. Ale każdy, kto nie ma powołania do życia zakonnego, może otrzymać szkaplerz „w wersji light” – dwa kawałki brązowego płótna połączone tasiemką, które musi nałożyć kapłan – tłumaczy zakonnik. Sam szkaplerz można nabyć gdziekolwiek, choćby w księgarni w Czernej. Tu, w sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej, każdego roku w pierwszą sobotę po wspomnieniu Matki Bożej z Góry Karmel (16 lipca) odbywa się ogólnopolskie spotkanie Rodziny Szkaplerznej.

Znak zbawienia

Historia szkaplerza sięga XII i XIII wieku i łączy się z górą Karmel w Palestynie, gdzie pustelnicy – bracia Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel żyli według reguły nadanej im przez patriarchę Jerozolimy – Alberta. Po upadku Królestwa Jerozolimskiego część z nich uciekła do Europy, aby schronić się przed muzułmanami. W Europie jednak bracia, chcąc żyć według swojej reguły, spotkali się z niechęcią kleru i innych zakonów. Napotkali tak wielki opór, że groziło im rozwiązanie. Wówczas generał zakonu – Szymon Stock modlił się gorąco do Matki Bożej, prosząc o ratunek. I właśnie w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r. objawiła mu się Maryja, która podając mu szkaplerz, powiedziała: „Umiłowany synu! Przyjmij szkaplerz twojego zakonu. Przywilej dla ciebie i karmelitów. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania. Kto w nim umrze, nie dozna ognia piekielnego”.

– Szymon Stock przyjął szkaplerz jako dar i polecił, by odtąd nosili go wszyscy karmelici – wyjaśnia o. Stańczewski. – Ten szkaplerz nie jest dla nas tylko zwykłą szatą zakonną – traktujemy go jako dar Matki Bożej. Codziennie, gdy zakładamy i zdejmujemy szkaplerz, całujemy go. Inne zakony również noszą szkaplerze, ale nasz, karmelitański, ma szczególne znaczenie. To jakby szata Matki Bożej, z którą Maryja utożsamia się jak ze swoim wizerunkiem i wiąże z tym znakiem szczególne obietnice i zobowiązania.

Jak św. Jan

Szkaplerz to pewien znak, zobowiązanie do modlitwy i do apostolstwa. – To przede wszystkim zobowiązanie do tego, by wziąć Matkę Bożą do siebie, tak jak to uczynił św. Jan Apostoł pod krzyżem – wyjaśnia o. Leszek. – Przyjęcie szkaplerza jest wzięciem Maryi do swojego serca, do życia w codzienności, aby była w nim zawsze obecna jako Matka i Siostra. Szkaplerz to nie amulet, który automatycznie nas od czegoś uwalnia, ale to przypomnienie, byśmy pamiętali, że zmierzamy do nieba.

Ci, którzy przyjmują szkaplerz, zobowiązują się do codziennej maryjnej modlitwy. – „Pod Twoją obronę” – to najbardziej zalecana modlitwa dla tych, którzy noszą szkaplerz – mówi Ojciec Przeor. – To jest taki punkt wyjścia do regularnej rozmowy z Bogiem, do której zachęca św. Paweł, mówiąc: „Módlcie się nieustannie”.

Oprócz tego zaleca się, aby noszący szkaplerz raz w tygodniu odprawili jakiś akt pobożności maryjnej, np. odmówili Różaniec lub Litanię do Matki Bożej. A raz w roku, w miarę możliwości, można wziąć udział w nowennie odprawianej w większości klasztorów karmelitańskich przed 16 lipca.

Chroni i ocala

Z przyjęciem szkaplerza wiążą się szczególne obietnice. Maryja obiecuje, że kto pobożnie nosi szkaplerz, nie zazna ognia piekielnego, a w pierwszą sobotę po swojej śmierci zostanie wybawiony z czyśćca. Matka Boża zapewnia także o swojej pomocy i opiece w życiu doczesnym.

O tej pomocy przekonało się wielu czcicieli Matki Bożej. O. Stańczewski opowiada historię polskiego żołnierza, który w czasie II wojny światowej zgubił szkaplerz. Gdy po bitwie żołnierze zajęli niemieckie okopy, ów człowiek poszedł szukać zguby. Szkaplerza szukał też jego towarzysz – znalazł go i zabrał, aby odnieść koledze. Okazało się, że w tym czasie w okopach wybuchła bomba zegarowa. Zginęli wszyscy z wyjątkiem tych dwóch, którzy opuścili okopy w poszukiwaniu szkaplerza. Inna historia wiąże się z pożarem w Truskolasach, w archidiecezji częstochowskiej, gdzie znajduje się dom Sióstr Karmelitanek Bosych. Jak pisze w książce: „Dar mojej Matki” o. Jan Ewangelista Krawczyk OCD: „Siostra Genowefa rzuciła duży Szkaplerz święty ze swojego habitu w półtorametrową przestrzeń dzielącą płonący dom od domu, który miał się zaraz zapalić, mówiąc: «Maryjo, ratuj!». Ogień powoli wygasł i dalej się już nie przeniósł, ku zdumieniu ludzi”.

Co robić, by nosić szkaplerz? – dopytuję. – Przyjąć go z ręki kapłana, nosić zawsze i wszędzie i naśladować Maryję – wyjaśnia o. Leszek i dodaje: – Potrzeba również pokuty, pokory, walki o czystość i ufnej modlitwy, do czego zobowiązujemy się, przyjmując szkaplerz, a więc Matkę Bożą, do swojego życia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Raport ONZ wskazuje na ciągły wzrost liczby głodujących na świecie

2019-07-17 19:37

(KAI/VaticanNews) / Rzym

Najnowszy raport ONZ na temat bezpieczeństwa żywnościowego wskazuje, że 820 mln ludzi na całym świecie cierpi z powodu niedożywienia. Podkreślono, że choć wspólnota międzynarodowa stawia sobie ambitne cele, zakładając, że do roku 2030 plaga głodu całkowicie zniknie, to jednak statystyki pokazują, że tendencja jest wręcz odwrotna. Od trzech lat ludzi niedożywionych stale przybywa.

billycm/pixabay.com

Ofiarą głodu najczęściej padają dzieci. Co siódme rodzi się ze zbyt niską wagą. Wśród dzieci do 5. roku życia niemal 150 mln cierpi na chroniczne niedożywienie, a 50 mln – na ostry stan niedożywienia. Stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy Organizacji Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) ks. Fernando Chica Arellano podkreśla, że dane te wskazują na poważne zaniedbania wspólnoty międzynarodowej. Liczby te, a przede wszystkim ludzie, którzy kryją się za nimi, muszą nas skłonić do działania – dodał kapłan.

"Ten raport mówi nam, że ludzkość nie spełniła swych obowiązków względem naszych najuboższych braci. Głód nadal rośnie. W tym kontekście widzimy, jak trudnym wyzwaniem jest realizacja jednego z celów zrównoważonego rozwoju, który zakłada likwidację głodu do 2030 r. Trzeba robić w tym celu dużo więcej" – stwierdził w rozmowie z Radiem Watykańskim ks. Arellano. Zwrócił uwagę na bardzo niepokojące dane: 513 mln głodnych w Azji, 256 mln w Afryce, 42 mln w Ameryce Łacińskiej.

"Ale raport pokazuje nie tylko okrucieństwo głodu. Wskazuje też inny aspekt problemu: otyłość. Otyłych jest 13 proc. dorosłych, 672 mln osób. A zatem problemem jest nie tylko niedożywienie, ale również złe odżywianie. Wspólnota międzynarodowa musi robić więcej. Brak jednak woli politycznej, aby zlikwidować przyczyny głodu, które zależą od człowieka: konflikty, kryzys gospodarczy i zmiany klimatyczne. To są trzy główne czynniki, które powodują tę klęskę" – oświadczył stały obserwator watykański przy FAO.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem