Pojęcie polskiej szkoły plakatu było używane wobec grupy artystów plakacistów, z których wielu uzyskało międzynarodowy rozgłos, a którzy tworzyli w latach 50. i 60. XX wieku plakaty o tematyce społecznej, ale przede wszystkim kulturalnej – zapowiadające filmy, przedstawienia teatralne i wystawy. Autorzy książki-albumu „Oto sztuka polskiego plakatu” nie skupiają się tylko na fenomenie (bo z nim z pewnością mamy do czynienia), ale przedstawiają dzieje polskiej tradycji graficznej prowadzącej do wspomnianej szkoły. Wiodą od narodzin grafiki artystycznej w XVII wieku, przez eksperymenty warsztatowe XIX wieku, po przemiany modernistyczne. Samą szkołę poprzedzała ceniona w świecie grafika artystyczna i użytkowa okresu międzywojennego, a jej echem były twórczość okresu solidarnościowego przełomu i w końcu młody poetycki plakat przełomu XX i XXI wieku oraz ostatnich lat. W książce Lecha Majewskiego, Doroty Folgi-Januszewskiej i Marii Kurpik pokazanych jest ponad 1,7 tys. reprodukcji prac. To lektura fascynująca, pozwalająca prześledzić przemiany w tej polskiej specjalności.