Reklama

Wiara

GPS na życie

Jak być prawdziwie wolnym

Jesteśmy więźniami! Ilu z nas podpisałoby się pod takim stwierdzeniem? Zapewne niewielu. Możemy przecież chodzić po ulicach, podróżować gdzie chcemy, a w naszych domach nie ma krat w oknach. Jesteśmy zatem wolni! Czy jednak naprawdę?

Można być prawdziwie wolnym, przebywając w więziennej celi i jednocześnie bardzo zniewolonym, przemierzając kontynenty. Jak to możliwe? Prawdziwa wolność to nie tylko możliwość swobodnego przemieszczania się po ziemi lub robienie tego, na co mam ochotę.

Tak samo będąc zewnętrznie pozbawionym wolności, mogę zachować swoją godność i wolność. O mojej wewnętrznej wolności nie decyduje przecież wola zniewalającego czy tego, który mnie więzi. Nikt nie może mi wewnętrznej wolności odebrać. Nawet wówczas, gdy otoczenie robić będzie wszystko, by mnie poniżyć, zawsze mam przecież możliwość odpowiedzenia im miłością – a zatem pozostanę wolnym. Prawdziwa wolność to nade wszystko stan ducha. A zatem wszystko, co zniewala mojego ducha, zamyka mnie w niewidzialnej klatce.

Spróbujmy wspólnie przyglądnąć się temu, co dziś może uczynić mnie zniewolonym.

Reklama

Drugi człowiek

To może brzmieć dziwnie, ale relacje z drugim człowiekiem mogą odebrać wolność. Na wstępie należy dodać, że relacje są niezbędne dla prawidłowego rozwoju i są czymś absolutnie potrzebnym i dobrym. Problem jednak nie w relacjach, tylko w ich charakterze.

Ktoś powie, że przecież kolega czy przyjaciel nie może pozbawić mnie wolności. Tak sądzisz? A jak nazwiesz stan, w którym drugi człowiek nie szanuje twojego zdania, sumienia czy też poglądów? Drugi ma oczywiście prawo nie zgadzać się z twoim zdaniem i nawet nie akceptować twoich poglądów. Ale nie może żądać od ciebie ich zmiany za cenę przyjaźni czy znajomości. Co dzieje się wówczas, gdy wasza przyjaźń lub znajomość zależą od bezwarunkowego przyjęcia przez ciebie poglądów innych? Czy nadal jesteś wolny? Wyrzekając się własnych przekonań w imię źle rozumianej przyjaźni lub koleżeństwa, stajesz się zakładnikiem czyichś pomysłów.

Warto dodać, że poglądy można zmieniać. Ba, nawet należy to czynić wówczas, gdy sumienie i rozum podpowiadają, że dotychczasowe wybory i opinie były złe. Bardziej chodzi o sytuację, gdy te dwie władze i jeszcze Kościół mówi ci, że powinieneś postępować w określony sposób, a ty wyrzekasz się tego wszystkiego w imię „zachowania” relacji z drugim człowiekiem. Bądź zawsze wierny swojemu sumieniu i często prześwietlaj je przed Bogiem, a nie przed poglądami innych.

Reklama

Rzeczy materialne

Rzeczy materialne lub nawet niematerialne (idee, pomysły, marzenia) także mogą nas pozbawić wolności. Wielki uczony Kościoła św. Tomasz z Akwinu nauczał, że grzech ciężki jest odwróceniem się od dobra niezmiennego, którym jest Bóg, a zwróceniem się ku dobru zmiennemu, jakim jest stworzenie. Burzymy wówczas dany nam od Boga porządek naszego życia, czyli zamiast porządku rodzi się nieuporządkowanie. To nieuporządkowane zwrócenie się ku stworzeniom nazywa się pożądliwością. W tym momencie jakże inaczej brzmią słowa z Dekalogu, który nakazuje nam nie pożądać żadnej rzeczy.

Gdy odwracamy się od Boga, a zwracamy się ku rzeczom, wówczas popadamy w bardzo wyrafinowane zniewolenie. Tak naprawdę tylko Bóg chce naszej wolności. Mówi nam to na samym początku wskazań moralnych: „Ja jestem Pan Bóg, który cię wywiódł z domu niewoli”. Tak On przedstawia się tobie na początku Dekalogu. I pierwsze, do czego zaprasza, to wysiłek, by On był zawsze na pierwszym miejscu w życiu. Nie możemy mieć innych osób lub rzeczy ważniejszych od Niego. Dramat zaczyna się wówczas, gdy cześć Boską zaczynamy oddawać rzeczom. Powiesz, że to niemożliwe. A dlaczego? Kiedy jakiejś rzeczy pragniesz tak mocno, że zdobywasz ją, krzywdząc innych, lub gdy całe twoje życie kręci się tylko wokół Internetu, FB czy też ubrań. Co jest celem życia? Ubranie, ilość polubień czy też smartfon? Gdy zaczynasz żyć i pracować tylko po to, by mieć rzeczy, to czy nie stajesz się im poddany? W ten sposób stajesz się ich niewolnikiem. Nic ci nie mogą powiedzieć i dać, a tylko ciągle wymagają nowych modeli, lepszych aplikacji, większej liczby polubień. A gdy tego nie ma, to... stajesz się nieatrakcyjny. Zostajesz w tyle. Jesteś niepotrzebny. Rzeczy chcą, byś był im całkowicie podporządkowany, byś miał je coraz nowsze i modniejsze. Cały wysiłek życia idzie w zaspokajanie ich oczekiwań. Kim więc jesteś, jeśli nie niewolnikiem? Fakt, możesz chodzić gdzie chcesz, ale czy na pewno?

Ja sam

Ten punkt jest zapewne najlepszy. Jak to możliwe, że ja sam mogę siebie pozbawić wolności? Odpowiadając powiem, że to wbrew pozorom najłatwiejszy sposób zniewolenia. W innych przypadkach mamy do czynienia z jakimś zewnętrznym działaniem osoby lub rzeczy. Łatwiej nam zatem zorientować się, że ktoś lub coś działa przeciw mnie. A co zrobić, gdy tym działającym przeciw mnie jestem ja sam? W takich sytuacjach posługujemy się jedyną i niezawodną metodą. To kłamstwo. Za każdym razem, gdy dobrowolnie decydujesz się na kłamstwo w stosunku do siebie samego, stajesz się niewolnikiem kłamstwa, czyli nieprawdy o sobie. Tak dzieje się wówczas, gdy kłamiesz na swój temat wobec innych. Niezależnie czy chcesz swój obraz podreperować, czy pogorszyć u innych. Niezauważalnie stajesz się niewolnikiem wymyślonego obrazu samego siebie, który zaprezentowałeś innym. To nie jest prawda o tobie samym, tylko kłamstwo o osobie, która faktycznie nie istnieje. Ile to razy musiałeś uważać, aby mówić wobec innych rzeczy, które zamiast być prawdziwe, musiały nawiązywać do wcześniejszych fantazji na twój temat? Jak trzeba się pilnować, by koleje opowieści zgadzały się z poprzednim kłamstwem... Paradoksalnie wolnym jest wówczas nieprawdziwy obraz ciebie samego, a twoje prawdziwe „ja” zamknięte jest przez kłamstwo.

***

Celowo nie pisałem o narkotykach, alkoholu, dopalaczach czy lekach. To są bardzo jaskrawe i nagłośnione w mediach środki, które mogą odebrać wolność. Bardziej chodziło mi o to, by pokazać, jak działa mechanizm zniewolenia.

Najlepsze w tym wszystkim jest to: urodziliśmy się wolnymi i Bóg zrobi wszystko, byśmy tacy byli na wieki. Wystarczy Mu nie przeszkadzać i każdego dnia odpowiadać na Jego zaproszenie do wolności.

2018-06-19 11:34

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Błogosławiony kryzys? Jak wykorzystać czas pandemii

[ TEMATY ]

psychologia

©MurielleB - stock.adobe.com

Pandemia koronawirusa okazją do osobistego rozwoju? Prof. Tyler VanderWeele, epidemiolog z Uniwersytetu Harvarda uważa, że obecny kryzys możemy wykorzystać na naszą korzyść. „Warunki społeczne panujące w czasie pandemii mogą nam w tym wręcz pomóc” - wyjaśnia w wywiadzie dla Catholic Herald.

Według badań przeprowadzonych na tej amerykańskiej uczelni, człowiek do poprawnego rozwoju potrzebuje sprzyjających warunków w kilku dziedzinach. Jednymi z najważniejszych są zdrowie i zapewnione środki materialne. Jednak to właśnie one są najbardziej zagrożone w obecnym czasie pandemii.

Dlatego zdaniem naukowców należy skupić się na pozostałych: poczuciu sensu, poziomie zadowolenia z życia, spełnianiu ideału bycia dobrym człowiekiem i utrzymywaniu bliskich relacji społecznych. „Obecnie możemy pomagać tym, którzy są wokół nas, np. przez przynoszenie zakupów starszym sąsiadom czy próby dotarcia do tych, którzy psychicznie źle znoszą izolację. Te akty dobroci mogą wzmocnić nasze poczucie sensu i pomóc w kształtowaniu charakteru” - wyjaśnia prof. VanderWeele.

Koronawirus daje nam także niepowtarzalną okazję do wzmocnienia więzi społecznych. „Oczywiście istnieją poważne ograniczenia, które ograniczają wizyty, ale paradoksalnie mamy teraz więcej czasu, który możemy poświęcić domownikom, lub na rozmowę telefoniczną z przyjaciółmi. Tak więc ten czas ma potencjał żeby wzmocnić, a nie osłabić nasze więzi, np. przez próbę naprawy zerwanych relacji, gdzie istnieje potrzeba pojednania i przebaczenia” - uważa prof. VanderWeele.

Kryzys może być także okazją do refleksji nad tym, co najważniejsze w życiu i doprowadzić do przewartościowania, które w języku religijnym nazywamy nawróceniem. „Nie wyprowadzi nas to z pandemii, ale może okazać się bardzo pomocne w poprawie jakości naszego życia w jej trakcie i później. Warto więc wykorzystać ten czas” - uważa naukowiec.

Czas pandemii może także stać się okazją do przemyślenia priorytetów w skali społecznej. „Zdrowie i ekonomia są często w centrum uwagi rządów, ale być może kwestie relacji, szczęścia, wzmacniania charakteru również powinny wchodzić w grę w myśleniu o tym, jakie są nasze priorytety społeczne. Myślę, że kryzys taki jak ten stwarza prawdziwą okazję do głębokiego zastanowienia się nad tymi sprawami nie tylko w ujęciu jednostkowym, ale i społecznym” - wyjaśnia naukowiec.

CZYTAJ DALEJ

Abp Głódź: nie ustawajmy w trwaniu przy prawdzie

Nie ustawajmy w trwaniu przy prawdzie, służbie pamięci, modlitwie o opamiętanie, o zejście z drogi nienawiści, oskarżeń i pomówień - powiedział metropolita gdański abp Sławoj Leszek Głódź w czasie Mszy św. w sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu.

Liturgia zainaugurowała uroczystości związane z otwarciem Parku Pamięci Narodowej "Zachowali się jak trzeba". Miejsce ma upamiętnić tysiące Polaków, którzy w okresie II wojny światowej ratowali Żydów, narażając własne życie.

Mszę św. koncelebrował ordynariusz toruński bp Wiesław Śmigiel, biskup pomocniczy diecezji łomżyńskiej Tadeusz Bronakowski oraz przełożony Prowincji Warszawskiej Redemptorystów Janusz Sok.

W homilii abp Głódź powiedział za św. Janem Pawłem II, że "naród, który nie zna swojej przeszłości, umiera i nie buduje przyszłości". "Wciąż trzeba nadrabiać wielkie zaległości minionych lat, kiedy wielkie segmenty narodowej historii, wśród nich te, które były niezabliźnioną raną tysięcy polskich serc, były usuwane z pola społecznego widzenia, zakłamywane, fałszowane" - powiedział metropolita gdański. Jako przykład przywołał zbrodnię katyńską. Zaznaczył, że "trzeba upamiętniać je w przestrzeni ojczyzny, aby przypominały, edukowały, czasem ostrzegały.

Abp Gódź podkreślił, że Park Pamięci Narodowej "to wyraz hołdu, jaki winniśmy naszym przodkom, którzy przekazali nam nadzwyczaj cenną lekcję człowieczeństwa będzie się nazywał: +Zachowali się jak trzeba+". Zwrócił uwagę, że słowa 18-letniej Danuty Siedzikówny "Inki" urastają do rangi symbolu tamtego pokolenia żołnierzy Polski Podziemnej. "Tych, którzy po zakończeniu wojny kontynuowali zbrojną walkę. Nie chcieli Polski spod znaku sierpa i młota. Chcieli Ojczyzny spod znalu Białego Orła. Dziś tym określeniem +zachowali się jak trzeba+ ujmujemy czyny ludzi honoru, gotowych do ofiar w imię dobra, w imię prawdy, w imię miłości bliźniego i Ojczyzny" - powiedział metropolita gdański.

Zaznaczył, że "misterium nieprawości nie odniosło zwycięstwa". "Autorami takich zwycięstw wiary nad misterium nieprawości byli ci, których nazwiska znalazły się na postumentach w Parku Pamięci Narodowej. Żołnierze tej nigdy nie zorganizowanej armii skupionej pod sztandarem dobra, uporządkowanego sumienia, imperatywu +zachowania się jak trzeba+ w chwilach trudnych, niekiedy granicznych" - powiedział hierarcha.

Metropolita gdański podkreślił, że "w części Polski okupowanej przez Niemców przeciwstawili się oni zbrodniczemu planowi powziętemu w stosunku do wspólnoty żydowskiej, planowi całkowitej zagłady tego narodu wybranego przez Boga, z którego wyrastają korzenie wiary chrześcijańskiej".

"Symbolem martyrologii Polaków udzielającej pomocy Żydom jest los rodziny Ulmów z Markowej na Podkarpaciu" - dodał abp Gódź.

Podkreślił, że "mimo represji, mimo wyroków śmierci, pomoc niesiona Żydom nie ustawała". Zwrócił uwagę, że w miastach, miasteczkach, wsiach angażowało się w nią również duchowieństwo. "Księżą wydawali metryki chrzcielne, które ratowały życie. Domy zakonne przechowywały żydowskie dzieci" - powiedział duchowny.

Metropolita gdański zwrócił uwagę, że "każdego roku, mimo upływającego czasu, przybywa nowych świadectw takich postaw. Przybywa także nowych drzew w Jerozolimie sadzonych dla Polaków – Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata. Jest ich tam ponad 25 procent" - zauważył abp Głódź.

W ocenie arcybiskupa "wielu zamyka się na ten głos prawdy i nie chce go usłyszeć, przejąć się nim".

"Nie ustawajmy w trwaniu przy prawdzie, służbie pamięci, modlitwie o opamiętanie, o zejście z drogi nienawiści, oskarżeń, pomówień" - zaapelował abp Głódź.

Podziękował także wspólnocie ojców redemptorystów za "zebranie informacji o czynach naszych rodaków w służbie dobra, miłości, człowieczeństwa". "W tym dziele wielkie zasługi ma Radio Maryja. To w odpowiedzi na jego apel, ogłoszony jeszcze w 1997 roku, tysiące rodaków przekazało informacje o ludziach, którzy ratowali Żydów, +godnych córkach i synach naszej ojczyzny+" - zwrócił uwagę metropolita gdański.

Po Liturgii został uroczyście otwarty Park Pamięci Narodowej "Zachowali się jak trzeba". Miejsce upamiętnia tysiące Polaków, którzy w okresie II wojny światowej ratowali Żydów, narażając własne życie.

W Liturgii brali dział przedstawiciele najwyższych władz państwowych m.in. premier Mateusz Morawiecki, wiceprezes Rady Ministrów minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński oraz minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak, a także prezes PiS Jarosław Kaczyński. (PAP)

Autor: Magdalena Gronek

mgw/ aj/

CZYTAJ DALEJ

40 lat to historia wielu pokoleń - Apel Jasnogórski z udziałem bpa Jacka Kicińskiego

2020-08-09 21:30

Piotr Drzewiecki

Codziennie o godz. 21:00, wierni gromadzą się wokół Matki Bożej. Dziś Apel Jasnogórski przy Cudownym Obrazie prowadził bp pomocniczy Archidiecezji Wrocławskiej, Jacek Kiciński CMF, który pielgrzymuje w 40. Pieszej Pielgrzymce Wrocławskiej.

Po odśpiewaniu Bogurodzicy i trzykrotnego “Maryjo Królowo Polski”, nastąpiło rozważanie przygotowane przez ks. bpa Jacka.

W pierwszych słowach wyraził radość z obecności przy Matce, która słucha i rozumie. Nawiązując do pieszego pielgrzymowania, zaznaczył, że pątnicy, zmierzając do Maryi, chcieli budować wspólnotę wiary, ducha i jedności w różnorodności.

W dalszej części, biskup nawiązał do hasła pielgrzymki “Wielka tajemnica wiary”.

- To Eucharystia stanowi centrum naszego życia, powołania i posłania - powiedział.

Nie zabrakło także podziękowań dla Matki Bożej za 40 lat pielgrzymowania i za Jej opiekę.

- Jak co roku przynosimy nasze intencje. Zapisane są one w naszych sercach i pielgrzymich plecakach - zaznaczył biskup.

Bp Jacek Kiciński zawierzył Maryi całą Archidiecezję Wrocławską, ks. abpa Józefa Kupnego, biskupów wrocławskich, Metropolitalne Wyższe Seminarium Duchowne we Wrocławiu, Seminaria Zakonne, Domy Formacji zgromadzeń żeńskich.

Opiece Maryi zostały poddane małżeństwa i rodziny. W sposób szczególny te, które przeżywają kryzysy i zagrożone rozpadem. Nie zabrakło także modlitwy za młodzież rozeznajacą swoje powołanie. starszych, chorych, cierpiących, ubogich i bezdomnych.

Bp Kiciński prosił Maryję, aby uczyła nas wiary i budowania życia na prawdzie i miłości.

Rozważanie zakończyło się modlitwą św. Bernarda ku czci Matki Bożej.

40. Piesza Pielgrzymka Wrocławska dotrze jutro, 10 sierpnia na Jasną Górę. O godz. 12:00, rozpocznie się uroczysta Msza święta, a o godz. 14:00 koncert uwielbieniowy i dziękczynny za 40 lat pielgrzymowania.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję