Reklama

GPS na życie

Jak być prawdziwie wolnym

2018-06-19 11:34

Ks. Adrian Put
Niedziela Ogólnopolska 25/2018, str. 50-53

©ImagoPhoto - stock.adobe.com

Jesteśmy więźniami! Ilu z nas podpisałoby się pod takim stwierdzeniem? Zapewne niewielu. Możemy przecież chodzić po ulicach, podróżować gdzie chcemy, a w naszych domach nie ma krat w oknach. Jesteśmy zatem wolni! Czy jednak naprawdę?

Można być prawdziwie wolnym, przebywając w więziennej celi i jednocześnie bardzo zniewolonym, przemierzając kontynenty. Jak to możliwe? Prawdziwa wolność to nie tylko możliwość swobodnego przemieszczania się po ziemi lub robienie tego, na co mam ochotę.

Tak samo będąc zewnętrznie pozbawionym wolności, mogę zachować swoją godność i wolność. O mojej wewnętrznej wolności nie decyduje przecież wola zniewalającego czy tego, który mnie więzi. Nikt nie może mi wewnętrznej wolności odebrać. Nawet wówczas, gdy otoczenie robić będzie wszystko, by mnie poniżyć, zawsze mam przecież możliwość odpowiedzenia im miłością – a zatem pozostanę wolnym. Prawdziwa wolność to nade wszystko stan ducha. A zatem wszystko, co zniewala mojego ducha, zamyka mnie w niewidzialnej klatce.

Spróbujmy wspólnie przyglądnąć się temu, co dziś może uczynić mnie zniewolonym.

Reklama

Drugi człowiek

To może brzmieć dziwnie, ale relacje z drugim człowiekiem mogą odebrać wolność. Na wstępie należy dodać, że relacje są niezbędne dla prawidłowego rozwoju i są czymś absolutnie potrzebnym i dobrym. Problem jednak nie w relacjach, tylko w ich charakterze.

Ktoś powie, że przecież kolega czy przyjaciel nie może pozbawić mnie wolności. Tak sądzisz? A jak nazwiesz stan, w którym drugi człowiek nie szanuje twojego zdania, sumienia czy też poglądów? Drugi ma oczywiście prawo nie zgadzać się z twoim zdaniem i nawet nie akceptować twoich poglądów. Ale nie może żądać od ciebie ich zmiany za cenę przyjaźni czy znajomości. Co dzieje się wówczas, gdy wasza przyjaźń lub znajomość zależą od bezwarunkowego przyjęcia przez ciebie poglądów innych? Czy nadal jesteś wolny? Wyrzekając się własnych przekonań w imię źle rozumianej przyjaźni lub koleżeństwa, stajesz się zakładnikiem czyichś pomysłów.

Warto dodać, że poglądy można zmieniać. Ba, nawet należy to czynić wówczas, gdy sumienie i rozum podpowiadają, że dotychczasowe wybory i opinie były złe. Bardziej chodzi o sytuację, gdy te dwie władze i jeszcze Kościół mówi ci, że powinieneś postępować w określony sposób, a ty wyrzekasz się tego wszystkiego w imię „zachowania” relacji z drugim człowiekiem. Bądź zawsze wierny swojemu sumieniu i często prześwietlaj je przed Bogiem, a nie przed poglądami innych.

Rzeczy materialne

Rzeczy materialne lub nawet niematerialne (idee, pomysły, marzenia) także mogą nas pozbawić wolności. Wielki uczony Kościoła św. Tomasz z Akwinu nauczał, że grzech ciężki jest odwróceniem się od dobra niezmiennego, którym jest Bóg, a zwróceniem się ku dobru zmiennemu, jakim jest stworzenie. Burzymy wówczas dany nam od Boga porządek naszego życia, czyli zamiast porządku rodzi się nieuporządkowanie. To nieuporządkowane zwrócenie się ku stworzeniom nazywa się pożądliwością. W tym momencie jakże inaczej brzmią słowa z Dekalogu, który nakazuje nam nie pożądać żadnej rzeczy.

Gdy odwracamy się od Boga, a zwracamy się ku rzeczom, wówczas popadamy w bardzo wyrafinowane zniewolenie. Tak naprawdę tylko Bóg chce naszej wolności. Mówi nam to na samym początku wskazań moralnych: „Ja jestem Pan Bóg, który cię wywiódł z domu niewoli”. Tak On przedstawia się tobie na początku Dekalogu. I pierwsze, do czego zaprasza, to wysiłek, by On był zawsze na pierwszym miejscu w życiu. Nie możemy mieć innych osób lub rzeczy ważniejszych od Niego. Dramat zaczyna się wówczas, gdy cześć Boską zaczynamy oddawać rzeczom. Powiesz, że to niemożliwe. A dlaczego? Kiedy jakiejś rzeczy pragniesz tak mocno, że zdobywasz ją, krzywdząc innych, lub gdy całe twoje życie kręci się tylko wokół Internetu, FB czy też ubrań. Co jest celem życia? Ubranie, ilość polubień czy też smartfon? Gdy zaczynasz żyć i pracować tylko po to, by mieć rzeczy, to czy nie stajesz się im poddany? W ten sposób stajesz się ich niewolnikiem. Nic ci nie mogą powiedzieć i dać, a tylko ciągle wymagają nowych modeli, lepszych aplikacji, większej liczby polubień. A gdy tego nie ma, to... stajesz się nieatrakcyjny. Zostajesz w tyle. Jesteś niepotrzebny. Rzeczy chcą, byś był im całkowicie podporządkowany, byś miał je coraz nowsze i modniejsze. Cały wysiłek życia idzie w zaspokajanie ich oczekiwań. Kim więc jesteś, jeśli nie niewolnikiem? Fakt, możesz chodzić gdzie chcesz, ale czy na pewno?

Ja sam

Ten punkt jest zapewne najlepszy. Jak to możliwe, że ja sam mogę siebie pozbawić wolności? Odpowiadając powiem, że to wbrew pozorom najłatwiejszy sposób zniewolenia. W innych przypadkach mamy do czynienia z jakimś zewnętrznym działaniem osoby lub rzeczy. Łatwiej nam zatem zorientować się, że ktoś lub coś działa przeciw mnie. A co zrobić, gdy tym działającym przeciw mnie jestem ja sam? W takich sytuacjach posługujemy się jedyną i niezawodną metodą. To kłamstwo. Za każdym razem, gdy dobrowolnie decydujesz się na kłamstwo w stosunku do siebie samego, stajesz się niewolnikiem kłamstwa, czyli nieprawdy o sobie. Tak dzieje się wówczas, gdy kłamiesz na swój temat wobec innych. Niezależnie czy chcesz swój obraz podreperować, czy pogorszyć u innych. Niezauważalnie stajesz się niewolnikiem wymyślonego obrazu samego siebie, który zaprezentowałeś innym. To nie jest prawda o tobie samym, tylko kłamstwo o osobie, która faktycznie nie istnieje. Ile to razy musiałeś uważać, aby mówić wobec innych rzeczy, które zamiast być prawdziwe, musiały nawiązywać do wcześniejszych fantazji na twój temat? Jak trzeba się pilnować, by koleje opowieści zgadzały się z poprzednim kłamstwem... Paradoksalnie wolnym jest wówczas nieprawdziwy obraz ciebie samego, a twoje prawdziwe „ja” zamknięte jest przez kłamstwo.

***

Celowo nie pisałem o narkotykach, alkoholu, dopalaczach czy lekach. To są bardzo jaskrawe i nagłośnione w mediach środki, które mogą odebrać wolność. Bardziej chodziło mi o to, by pokazać, jak działa mechanizm zniewolenia.

Najlepsze w tym wszystkim jest to: urodziliśmy się wolnymi i Bóg zrobi wszystko, byśmy tacy byli na wieki. Wystarczy Mu nie przeszkadzać i każdego dnia odpowiadać na Jego zaproszenie do wolności.

Tagi:
psychologia

Moje wyzwanie na wiosnę

2019-04-03 10:07

Beata Kociołek
Niedziela Ogólnopolska 14/2019, str. 50-53

©hurca.com - stock.adobe.com

Wiosna, coraz dłuższe dni, nareszcie więcej słońca. Człowieka aż nosi, żeby coś zmienić w szarej codzienności. Może nowy akcent w garderobie? Może zwyczajnie pomalować pokój albo choćby tylko jedną ścianę? A może podjąć wyzwanie i... zmonetyzować pasję, zmienić pracę, przeczytać książkę, która od Wigilii czeka na lepszy moment w mojej czasoprzestrzeni? Dobrze zatroszczyć się o siebie. Przednówek bywa trudny dla organizmu. Trochę odpoczynku, okraszonego ruchem na świeżym powietrzu i urozmaicona dieta z większą ilością warzyw i owoców nie tylko sprzyja zdrowiu, ale pozytywnie wpływa na kondycję fizyczną. Jednocześ-
nie, co przecież nie jest bez znaczenia w perspektywie zbliżających się wakacji, poprawia sylwetkę. O tak, tu i teraz! – To jest moja trampolina do zmian. Jak ja dobrze znam ten stan ciała i ducha.

Czas na zmiany!

Chciałoby się powiedzieć: ahoj przygodo! To jest właśnie ten czas! To jest mój czas!
Jakoś tak się składa, że po etapie euforii przychodzi tzw. real, który bezkompromisowo ściąga w dół. Pamięć wyświetla co najmniej kilkanaście osobistych casusów, kiedy z planów i marzeń nic nie wyszło. Obawa, że tym razem też się nie uda, urasta do rangi kluczowego elementu mojego genotypu. Stąd już blisko na bezdroża obwiniania siebie i innych, frustracji i niebezpiecznego braku nadziei. Sztandarowe hasło podstępnie uśmiercające potrzebę jakichkolwiek zmian – „miało być inaczej, a wyszło jak zwykle”, słychać w sklepie, w tramwaju czy nawet podczas spotkania w gronie znajomych.

Moje możliwości

Statystycznie zdecydowana większość osób ma poważny problem z poczuciem własnej sprawczości, określanego często jako siła przebicia. Lepiej jest z poczuciem własnej wartości, które potwierdzamy kolejnymi dyplomami, certyfikatami, dobrą opinią życzliwych nam ludzi na temat naszych dokonań. Tam, gdzie trzeba skupić się bardziej na osobistych zasobach (talentach, umiejętnościach, doświadczeniu) i określić stopień pewności siebie, wyniki na skali od 1 do 10 topnieją w oczach. Niska (de facto wychłodzona) samoocena, nie zachęca do podejmowania wyzwań ani tych małych, codziennych, ani tym bardziej tych wielkich. Cóż, przy takim status quo trudno czynić sobie ziemię poddaną (Rdz 1, 28). Czekanie na Bożą multiplikację w naszym życiu także wymaga choćby niewielkiego zaangażowania z naszej strony, osobistego wkładu jak w perykopach o rozmnożeniu chlebów (J 6, 1-15).

Św. Augustyn zachęca, aby "pracować tak, jakby wszystko zależało ode mnie, ale ufać tak, jakby wszystko zależało od Boga"

Zatem bądźmy nieskazitelni jak gołębie, ale roztropni jak węże (Mt 10,16). W trudnej sytuacji nie zawsze trzeba się wycofać. Można także stanąć z otwartą przyłbicą i w akcie niemałej odwagi zadać sobie pytanie: czego mnie uczy ta sytuacja? O mnie, o świecie, o ludziach? Prawda nas wyzwala (J 8, 30-32), uwalnia nas od schematów, lęków, bezproduktywnego gadulstwa, życia mrzonkami – gdyby to, to by tamto. Dlatego tak ważne jest, aby udzielić sobie szczerych odpowiedzi. W ten sposób możemy stworzyć nową przestrzeń do pięknego życia zgodnego z osobistymi potrzebami, prawdziwymi wartościami, rozwijając talenty i dary, jakie w konkretnym celu otrzymaliśmy od Boga.

Mój cel

Ważne jest sprecyzowanie celu, do jakiego chcę dążyć. Czyli uświadomienie sobie, że dziś jestem w punkcie A i chcę dojść do punktu B. Świadomie wyznaczony cel jest kluczowym punktem odniesienia do mojego tu i teraz.

Określenie tych dwóch punktów czasoprzestrzeni bardzo porządkuje myślenie i może zdeterminować nasze działanie. Wyzwala z gdybania, urealnia, ale też uczy planować działania. Jeśli chcę zdać maturę, to czas najwyższy przysiąść fałdów, bo maj za pasem. Ale jeśli nie mam takiego celu, to napominania nauczycieli czy troska lub rodzicielska artyleria są skazane na porażkę.

Dobrze jest zapisać na kartce swój cel i myśląc o nim intensywnie, dołączać do niego tzw. cele szczegółowe, czyli poszczególne elementy mojego planu działania (strategii – nie bójmy się trudnych słów), jak wyobrażam sobie moją podróż z punktu A do punktu B. Co klasyfikuję jako moje silne strony, które będą wsparciem na mojej drodze, a gdzie wiem, że mogę polec lub polegnę, jeśli pójdę bez niezbędnego wsparcia. Wartość takiej mapy jest nie do przecenienia dla każdego życiowego podróżnika.

Sprawy ważne, pilne, nieistotne, złodzieje czasu

I jak to w życiu bywa – nie bierzmy za dużo na raz. Są sprawy ważne, ważniejsze i najważniejsze, ale jest też całe mnóstwo spraw nieistotnych. Pomocna w odnalezieniu się w tym gąszczu będzie macierz Eisenhowera.
› Sprawy ważne i pilne
to takie, które są naglące, „na wczoraj” – ZRÓB TERAZ! czyli w pierwszej kolejności, najlepiej osobiście.
› Sprawy ważne, ale niepilne
to takie, które są związane z planowaniem, poszukiwaniem nowych rozwiązań – ZAPLANUJ! wyznacz dzień, godzinę np. na spotkanie.
› Sprawy nieważne, ale pilne
czyli takie, które są istotne dla mojego funkcjonowania, np. opłacenie rachunków za media, bo bez prądu nawet komputera nie włączę do pracy – ODDELEGUJ! Najlepiej znajdź kogoś, kto pomoże ci w ich zrealizowaniu, co cię znacząco odciąży.
› Sprawy nieważne i niepilne
określane mianem pożeraczy czasu, bo rozpraszają naszą uwagę, podstępnie kradną minuty i godziny tak cenne w mojej podróży z punktu A do punktu B – ZAPOMNIJ! Odpuść sobie albo przynajmniej zasadniczo ogranicz np. przewijanie info na Fb, telefoniczne gadulstwo.

Moja motywacja

Motivus oznacza „ruchomy”. Stąd motywacja określana jest jako stan gotowości do podjęcia określonego działania. Najbardziej pożądana jest motywacja wewnętrzna, czyli moja osobista dyspozycja, która może mnie pobudzić, zainspirować i zdopingować do zmiany. Czyli osiągnięcia wyznaczonego celu. Chcę i zrobię!

Zatem pierwsze ważne pytanie, jakie warto sobie zadać, dotyczy mojej własnej motywacji do zmiany. Jaka ona faktycznie jest? Co mnie motywuje do działania (czyli co mnie inspiruje, zachęca, dopinguje)? Dlaczego ta zmiana (cel) jest dla mnie ważna? Jak wpisuje się w moje wartości? Co mnie pobudza do działania? Jakie są „za” i „przeciw” zmianie?

Zwykle czuję jakiś brak, który przeżywam mniej lub bardziej dotkliwie. Może widzę wielką przepaść pomiędzy dotychczasowymi moimi działaniami a moimi wartościami, do realizacji których chcę dążyć w życiu? Wszystko jest ważne, bo dostarcza wiele informacji o mnie. A może ja wcale nie chcę tej zmiany? Jest mi dobrze albo nie lubię zmian. Może podejmuję je, bo jest taki wiosenny trend, bo ktoś tego ode mnie oczekuje i nie wypada odmówić? A może nie umiem odmawiać i nad zmianą tej mojej postawy chcę pracować, zamiast aplikować na kolejne studia?

Technika pomodoro

Na zakończenie proste narzędzie służące do zarządzania swoim czasem. Może okazać się bardzo skutecznym rozwiązaniem dla wielu osób, które stając face to face wobec listy spraw, czują się bezradne. Odwlekając, zostawiają zadania na ostatnią chwilę, co sprzyja wzrostowi frustracji i koło się kręci. Tymczasem trzeba przerwać ten schemat i ZACZĄĆ!

Pomidorowa technika (nazwa pochodzi od czasomierza w kształcie pomidora) jest prosta. Działamy w blokach 30-minutowych: 25 minut pracy w skupieniu i 5 minut przerwy. Po czterech takich cyklach, potrzebujemy dłuższej przerwy ok. 15-, 30-minutowej. Ważne, aby w trakcie pracy minimalizować rozpraszacze z zewnątrz. Szczególnie wskazane jest wyciszenie telefonu. Równie istotne jest efektywne wykorzystanie przerw. Służą one odpoczynkowi organizmu po pracy wykonanej w dużym skupieniu. Dlatego poleca się przewentylowanie pomieszczenia, w którym pracujemy, oderwanie oczu od monitora i spojrzenie w dal, najlepiej na zieleń za oknem, aby oczy odpoczęły. Podczas dłuższych przerw regeneracyjnych, zamiast „przewijania” portali społecznościowych, niezastąpiona jest dobra kawa, herbata czy szklanka wody, drobna przekąska lub lunch i ruch na świeżym powietrzu, najlepiej spacer.

Doświadczeni ludzie mówią, że zmiany są wpisane w nasze życie, a kryzysy mają kluczowe znaczenie dla rozwoju ludzkości. Żeby to zobaczyć, potrzebna jest jednak zmiana dotychczasowej perspektywy na to, co się dzieje w moim życiu. Czasem trzeba coś stracić, aby coś zyskać. Pogodzić się ze stratą i otworzyć na zmianę. Zawsze mogę odkrywać jeszcze głębszy sens tego, co robię, dla kogo robię to, co robię, i z jakich powodów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ksiądz uniewinniony, media milczą

2019-06-04 13:08

Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 23/2019, str. 16-17

Pod koniec stycznia 2019 r. światowe media nagłośniły sprawę ustąpienia z urzędu szefa biura Kongregacji Nauki Wiary – ks. Hermanna Geisslera po wysunięciu wobec niego przez byłą zakonnicę zarzutów o molestowanie

Włodzimierz Rędzioch
Ks. Hermann Geissler został uniewinniony od zarzucanego mu czynu przez Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej. Media, które nagłaśniały fałszywe oskarżenia, teraz milczą

Oskarżenie to wysunęła Doris Wagner-Reisinger, twierdząc, że do próby jej seksualnego wykorzystania doszło w 2009 r. w Rzymie przy okazji spowiedzi. Dla mediów była to bardzo „atrakcyjna” wiadomość, bo chodziło o księdza, którego do Watykanu sprowadził sam kard. Joseph Ratzinger. Hermann Geissler urodził się w Austrii niedaleko Innsbrucka w 1965 r. Gdy odkrył w sobie powołanie do kapłaństwa, wstąpił do wspólnoty życia konsekrowanego „Das Werk” (Familia Spiritualis Opus). Przełożeni wkrótce docenili tego bardzo uzdolnionego i wszechstronnie wykształconego młodego kapłana – pracę w Kongregacji Nauki Wiary, u boku jej prefekta kard. Ratzingera, rozpoczął, gdy miał zaledwie 27 lat, i pracował w tej dykasterii aż do momentu wybuchu skandalu.

Dla mnie sprawa ks. Geisslera miała też inny, bardziej osobisty wymiar – agencje podawały informacje o zarzutach pod jego adresem z wykonanym przeze mnie zdjęciem ściągniętym bez mojego pozwolenia z internetu. Był to portret ks. Geisslera na tle obrazu z wizerunkiem kard. Ratzingera. Zrobiłem mu to zdjęcie, gdy udzielił mi wywiadu o swoim dawnym szefie, czyli kard. Ratzingerze (https://www.niedziela.pl/artykul/130330/nd/Pokora-i-zawierzenie-Panu-Bogu). W ten sposób łączono, niejako namacalnie, postać księdza, który miał się dopuścić nadużyć, z osobą Papieża emeryta.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Częstochowa: Modlitwa w intencji rodzin przed marszem równości

2019-06-15 21:28

Akcja Katolicka

W imieniu Podmiotów zaangażowanych w modlitwę różnicową w intencji polskich rodzin, zapraszam serdecznie Parlamentarzystów, Radnych Miasta Częstochowy, członków ruchów stowarzyszeń, bractw, osoby niezrzeszone na spotkanie modlitewne, które odbędzie się 16 czerwca 2019 r. o godz. 13:00, w Alei Henryka Sienkiewicza, w Częstochowie, przy pomniku Nieznanego Żołnierza.

Bożena Sztajner/Niedziela

Rozważając tajemnice różańca, zawierzymy ponownie nasze rodziny Matce Bożej Królowej Polski.

Dr Artur Dąbrowski, prezes Akcji Katolickiej Archidiecezji Częstochowskiej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem