Tydzień 5.
10-16 grudnia 1918

W odpowiedzi na uchwały polskiego Sejmu Dzielnicowego Niemcy zorganizowali w Poznaniu w dniach 12-13 grudnia zjazd delegatów rad ludowych. Przedmiotem obrad były „nadzwyczajny ucisk niemczyzny w marchii wschodniej” i niebezpieczeństwo oderwania Wielkopolski od państwa niemieckiego. Zjazdowi towarzyszyły burzliwe demonstracje. Przez Poznań przemaszerowało 6 tys. niemieckich żołnierzy. Administracja pruska nie zgodziła się na postulowane przez Komisariat Naczelnej Rady Ludowej częściowe spolszczenie urzędów i szkół. Mimo polskich protestów zaczęły napływać do Wielkopolski oddziały Grenzschutzu, co oznaczało możliwość siłowego rozprawienia się z Polakami. Niejednokrotnie rozbrajały one polskie formacje wartownicze, przywracały niemiecką administrację, zmienioną wcześniej w pokojowy sposób, dokonywały napaści na aktywniejszych polskich działaczy.

15 grudnia w związku z napiętą sytuacją w Wielkopolsce rząd zerwał stosunki dyplomatyczne z Niemcami. Jednocześnie podjęto decyzję o konieczności wyboru polskich przedstawicieli z terenu zaboru pruskiego do Sejmu Ustawodawczego. Tego samego dnia w Warszawie miał miejsce wielki wiec narodowy z „licznymi delegacjami włościan, rzemieślników i robotników” z całego kraju. Uchwalono żądanie stworzenia nowego rządu narodowego składającego się z przedstawicieli wszystkich trzech zaborów. Po wiecu zebrani ruszyli pod Belweder, gdzie swoje żądania przekazali Józefowi Piłsudskiemu.

Również 15 grudnia polska Rada Narodowa Śląska Cieszyńskiego, która pod koniec października ogłosiła przejęcie władzy w Księstwie Cieszyńskim, powołała Tymczasowy Rząd Krajowy z Janem Michejdą na czele. 5 listopada Rada podpisała umowę ze swoim czeskim odpowiednikiem o podziale księstwa na polską i czeską strefę wpływów.

16 grudnia rozpoczął się w Warszawie zjazd Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy oraz Polskiej Partii Socjalistycznej – Lewica. Obie partie postanowiły się połączyć i utworzyć nową organizację – Komunistyczną Partię Robotniczą Polski (KPRP). Na zjeździe panowało powszechne przekonanie o zbliżającym się zwycięstwie rewolucji w Niemczech, a później w całej Europie. Stanowczo odrzucano niepodległość Polski jako sprzeczną z postulatem braku jakichkolwiek granic państwowych w ojczyźnie światowego proletariatu. Szczególnie gwałtownie atakowano tworzenie polskiej armii, w której widziano ramię imperializmu i nacjonalizmu polskiego. Ten radykalizm w sprawach narodowych powodował, że KPRP nie mógł liczyć na poparcie w społeczeństwie, które w swej ogromnej większości było niezwykle patriotyczne. Komunistom udało się uzyskać wpływy tylko w niektórych radach delegatów robotniczych, głównie w Zagłębiu Dąbrowskim.