Reklama

Niedziela w Warszawie

Magnificat, więcej niż schola

Śpiewem ubogacają liturgię, kolędują, występują na szkolnych akademiach. A dla seniorów zrobili biało-czerwone różańce

Niedziela warszawska 50/2018, str. VII

[ TEMATY ]

śpiew

Archiwum parafii

Schola Magnificat po złożeniu przyrzeczeń. U góry ks. proboszcz Jerzy Sieńkowski (z lewej) i ks. Jan Roztocki. Z prawej z gitarą s. Anna Piętak

W niedzielę Chrystusa Króla w parafii Matki Bożej Królowej Polski w Jabłonnie odbyła się wyjątkowa uroczystość. Grupa 25 dzieci odnowiła przyrzeczenia, w których zobowiązała się śpiewem i całym swoim życie wielbić Pana Boga. Kolejne 20 dzieci przyrzeczenia złożyło po raz pierwszy. Dzięki temu po ślubowaniu dziewczynki mogły nałożyć jasnoniebieskie peleryny, chłopcy otrzymali peleryny granatowe.

Okazuje się, że chętnych, aby mieć taki strój było więcej. – Po przyrzeczeniach dowiedziałam się, że wśród dzieci rozeszła się plotka, że w scholi Magnificat nie ma już miejsca – mówi „Niedzieli” zaskoczona s. Anna Piętak, która z dwoma innymi dominikankami Matki Bożej Różańcowej prowadzi scholę w Jabłonnie.

Działać, działać, działać

Magnificat powstała niecałe półtora roku temu. Czym w tym czasie stała się schola dla parafii? – Elementem życia duszpasterskiego – mówi z powagą ks. proboszcz Jerzy Sieńkowski. – Schola ubogaca śpiewem Liturgię, ale przede wszystkim te dzieci wchodzą w żywą relację z Panem Bogiem. Potem niosą to do swoich domów i szkół – opowiada ks. Sieńkowski i podkreśla. – W dzisiejszych czasach taki rodzaj ewangelizacji jest bardzo ważny i potrzebny.

Reklama

O prowadzenie scholi ks. Sieńkowski poprosił dominikanki. Siostry do dzisiaj pamiętają słowa kapłana. – Powiedział: „Działać, działać i jeszcze raz działać! A jak są jakieś sprawy czy problemy to proszę przychodzić do mnie” – wspomina s. Anna i dodaje, że schola zawsze może liczyć na wsparcie kapłana w zakupie śpiewników, materiałów na stroje, biletów np. do kina, itd.

Rozmowa proboszcza z siostrami odbyła się wiosną 2017r. We wrześniu rozpoczęły się pierwsze próby scholi dziecięcej. A niecałe sześć tygodni później miał miejsce pierwszy występ z okazji 100-lecia objawień Matki Bożej Fatimskiej. Potem wszystko potoczyło się szybko. Magnificat przygotowała jasełka, kolędowała po Jabłonnie, występowała w szkole i domu opieki „Złota Jesień”. Dzieci zrobiły też ozdoby świąteczne razem z grupą bielanek.

Integracja

Realizowanych projektów było tyle, że dominikanki musiały robić scholi dodatkowe próby i spotkania. Dla większości dzieci nie było problemem pogodzenie nauki śpiewu z nauką w szkole. Jednak dla rodziców stało się to już dużym wyzwaniem. Musieli znaleźć czas i zorganizować się, żeby swoje pociechy zwieźć na występ oraz na coraz większą ilość prób.

– Jesteśmy bardzo wdzięczne rodzicom, że zawsze możemy liczyć na ich pomoc – podkreśla s. Anna. To ona wysyła rodzicom sms z informacjami o spotkaniach. – Teraz już wiem, że oni odpisują tylko wtedy, jak z ważnych powodów nie mogą przywieźć dzieci. Ale za pierwszym razem byłam mocno zaniepokojona czy ktoś będzie na spotkaniu, ponieważ rodzice nie odpisali na moją wiadomość – wspomina z uśmiechem.

Zaangażowanie rodziców w dzieła podejmowane przez Magnificat dobrze rozumie p. Jadwiga. Sama jest mamą dwóch córek, które uczęszczają do scholi i bielanek. – Spotkania te wpływają na zmianę ich myślenia. Córki uczą się patrzenia na życie przez obowiązki. Uczą się także innego podejścia do wiary oraz wrażliwości na drugiego człowieka – mówi „Niedzieli” p. Jadwiga.

Rodzice nie tylko przywożą dzieci na spotkania. Angażują się także jako opiekunowie podczas wyjazdów do kina, teatru oraz na pielgrzymkę śladami św. Jana Pawła II.

Ten ostatni wyjazd był nagrodą za akademię na 100-lecie odzyskania niepodległości. Schola przygotowała występ słowno-muzyczny o św. Papieżu Polaku. Pokazywany był on m.in. w szkole podstawowej, do której chodzą śpiewający w Magnificat.

Reakcja uczniów na występ zaskoczyła nauczycieli. – W szkole często jest tak, że nawet coś błahego staje się powodem do śmiechu. Tymczasem widownia włączyła się w śpiewanie niektórych utworów – opowiada s. Anna i zdradza, że w jej gitarze pękła struna tuż przed jedną z pieśni. – Dzieci nigdy wcześniej nie śpiewały a cappella. Mimo to utwór wykonały znakomicie – mówi z dumą.

Łzy wzruszenia i łzy radości

Na dzieciach z Magnificat największe wrażenie zrobiła natomiast wizyta w domu pomocy „Złota Jesień”. Wcześniej niewielu z nich wiedziało, że takie miejsca w ogóle są. Po pierwszym występie seniorzy płakali z radości, a młodzi ze wzruszenia. Dzieci same podjęły też decyzję, że dom pomocy będą odwiedzać częściej. I byli m.in. z: jasełkami, kolędami, animacją. W maju na nabożeństwie majowym, a w listopadzie z występem słowno-muzycznym oraz biało-czerwonymi różańcami.

– Schola wniosła do parafii nowy impuls. Widać go w naszym kościele, rodzinach, szkole i wśród ludzi, dla których występują, i z którymi się spotykają – podsumowuje ks. Jerzy Sieńkowski.

2018-12-12 07:49

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Śpiewająco do Błażowej

Młodzi śpiewacy przygotowują się do Międzynarodowego Spotkania Młodych Archidiecezji Przemyskiej w Błażowej.

Podczas styczniowej edycji warsztatów został przygotowany repertuar pieśni na Spotkanie Młodych Archidiecezji Przemyskiej w Błażowej. Zajęcia odbywały się w Bursie Szkolnej dla Dziewcząt przy ul. Chopina 1. Warsztaty prowadziła dr Monika Brewczak, dyrygent Diakonii Muzycznej Archidiecezji Przemyskiej. Zajęcia muzyczne obejmowały m.in. oficjalny hymn Spotkania zatytułowany Uklęknij i wstań (można go odsłuchać na FB Diakonia Muzyczna). Słowa hymnu napisała Maria Elżbieta Szulikowska, zaś muzykę skomponowała Monika Brewczak. Warto przypomnieć, że to już czwarty hymn stworzony na SMAP przez twórczy duet pań – Maria Szulikowska i Monika Brewczak. Pierwszy pt. Czyste serce został przygotowany na Spotkanie w Brzozowie (2015), drugi pt. Cieszmy się na tzw. mały SMAP w Przemyślu i ŚDM w Archidiecezji Przemyskiej w 2016 roku (przetłumaczony na język angielski śpiewany był przez młodych z 13 krajów świata) oraz Idźcie i głoście – SMAP Ustrzyki Dolne 2017.

CZYTAJ DALEJ

Ten wybór jest oczywisty!

2020-02-11 08:56

Niedziela Ogólnopolska 7/2020, str. IV

[ TEMATY ]

homilia

adobe.stock.pl

Pobożność i bezbożność – za tymi słowami ukrywają się fundamentalny wybór i przepastnie różne postrzeganie rzeczywistości. Człowiek pobożny łatwo znajduje Boga we wszystkim i Jemu chce służyć, bezbożny zaś z pasją szuka głównie samorealizacji... Pobożny szerokim łukiem omija wszystko, co uchybia ufnej i serdecznej relacji z Bogiem. Bezbożni zaś – „wyzwoleni” od więzi z Bogiem – siebie czynią miarą wszystkich rzeczy, butnie stanowią prawa, które urągają Dekalogowi – Prawu Bożemu. A może to na jedno wychodzi? Tylko do czasu można wszystko relatywizować, a zepsucie moralne stawiać na równi z wiernością sumieniu. Po Auschwitz przychodzi czas Norymbergi...

Słowo Boże wzywa nas dziś do postawienia sobie weryfikujących pytań: jestem pobożny czy bezbożny? W czym się chętnie ćwiczę i co doskonalę: pobożność czy bezbożność? Czy we wszystkim szukam Boga i Nim się rozkoszuję, czy raczej zadowalam się nadętym ego i doczesnością? To powinno być jasne, że o przepis na życie udane i szczęśliwe trzeba pytać Stwórcę. (Byle gadżet opatrzony jest instrukcją, a człowiek, arcydzieło Boga – nie?) On mówi ci, człowiecze, jasno, że „położył przed tobą ogień i wodę, po co zechcesz, wyciągniesz rękę. Przed ludźmi życie i śmierć, co ci się spodoba, to będzie ci dane”. Co za wybór! I jaka przepastna różnica! Jest się nad czym zadumać.

W Ewangelii intrygują zdania: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić”. I: „Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”. Jak i czym Jezus wypełnia Prawo i Proroków? Co rozstrzyga o „większej sprawiedliwości”? Otóż bez jasnego światła słońca nie dałoby się żyć. Ono wydobywa piękno i dobroć wszystkich stworzeń. Bez niego wszystko byłoby ciemnością, czarną nocą. Gdy brak światła, przestajemy widzieć i wiedzieć, jakie coś jest i czemu służy...

Podobnie rzecz się ma z Prawem, Dekalogiem. Jego zasadność, dobroć i piękno jawią się nam, gdy czytamy je w „kluczu” Bożej miłości. To miłość Ojca i Syna najpełniej objawiona w Jezusie sprawia, że wszystko jest w niej skąpane, także Dziesięć przykazań. Jezus nie przyszedł, by cokolwiek w nich znieść, osłabić. Przeciwnie – za sprawą wypełniającej je miłości przykazania zobowiązują jeszcze mocniej i bardziej subtelnie. I tak wchodzimy już w przestrzeń „większej sprawiedliwości” i do „królestwa niebieskiego”. Tu są miłość, zaufanie, pokój i radość. Jak w raju. W miłości przykazania nie uwierają. Kosztują, ale nie kłócą się z rozumem i sercem.

CZYTAJ DALEJ

Abp Zani: trzeba połączyć głowę, serce oraz ręce

2020-02-16 20:32

[ TEMATY ]

edukacja

Joanna Adamik | Archidiecezja Krakowska

Abp Angelo Vincenzo Zani

„Zdaniem Papieża Franciszka edukować oznacza inwestować w przyszłość ludzkości, a tutaj potrzebna jest otwarość na nadzieję połączona z odwagą i hojnością” - uważa sekretarz Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej. Abp Angelo Vincenzo Zani odniósł się do słów Papieża wypowiedzianych do uczestników seminarium „Edukacja: pakt globalny”, które odbyło się ostatnio w Watykanie.

Włoski duchowny przypomniał, że słowo „globalny” dotyczy wszystkich wymiarów edukacji. Dlatego odbyło się do tej pory wiele spotkań poświęconych takim tematom jak: prawa, demokracja, ekologia, edukacja i zaangażowanie społeczne, a wkrótce odbędzie się także spotkanie poświęcone współpracy międzynarodowej. Podstawowym dzisiejszym problemem jest to, jak edukacja angażuje się w przekazywanie wartości kulturowych oraz etycznych przyszłym pokoleniom.

"Papież podkreśla szczególnie potrzebę połączenia głowy, serca i rąk. Nauczanie nie polega jedynie na przekazywaniu abstrakcyjnej wiedzy, ale na przekazie wiedzy, która zdolna jest dotknąć także wrażliwości, zmysłów, uczuciowości osoby i następnie prowadzi do konkretnych decyzji – podkreślił w wywiadzie dla Radia Watykańskiego abp Zani.

- Dlatego Franciszek przypomina często, że serce musi czuć to, co się myśli i robi oraz, że działanie powinno być tego konsekwencją. W tej dziedzinie coś pękło i dzisiaj został zerwany dialog pomiędzy rodziną, szkołą i społeczeństwem, przechodzącym swoje przekształcenia. Brakuje właśnie punktu jednoczącego, który zebrałby razem pojęcie edukacji, pojęcie osoby i relacji międzyludzkich oraz pomógłby przygotować młodych do bycia twórcami dobra wspólnego.“

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję