Reklama

lekarz, który wybrał życie

Polacy, jesteście przyszłością świata!

2019-01-08 11:58

Z dr. Robertem Walleyem rozmawia Małgorzata Cichoń
Niedziela Ogólnopolska 2/2019, str. 14-16

Archiwum dr. Roberta Walleya
Współczesny świat pozbawia wartości nienarodzone dziecko – proponuje nie tylko aborcję, ale także uśmiercanie dziecka krótko po urodzeniu, jeśli nie będzie doskonałe – ostrzega dr Robert Walley

Polacy, jesteście przyszłością świata! Tak mówi do nas dr Robert Walley, ginekolog i położnik, laureat papieskiego odznaczenia „Pro Ecclesia et Pontifice”, mąż Susan, ojciec siedmiorga dzieci i dziadek czternaściorga wnucząt. Przed laty musiał wyjechać z Wielkiej Brytanii, bo nie chciał przeprowadzać aborcji. W Kanadzie powołał do istnienia międzynarodową organizację MaterCare International, wspierającą matki w krajach rozwijających się i wcielającą w życie nauczanie św. Jana Pawła II

MAŁGORZATA CICHOŃ: – Jak Pan jako świadek tak wielu ludzkich narodzin patrzy na tajemnicę przyjścia na świat Boga-Człowieka?

DR ROBERT WALLEY: – To niezwykłe w historii ludzkiej wydarzenie sprzed ponad 2 tysięcy lat: wcielenie Chrystusa. Bóg postanowił je zrealizować, prosząc o pomoc młodą kobietę. Ta obdarzona wolną wolą istota powiedziała: „Tak” i tym samym stała się współpracownicą w dziele zbawienia ludzkości. Dlatego jeśli zastanawiamy się nad tajemnicą Bożego Narodzenia, powinniśmy się także pochylić nad tajemnicą macierzyństwa. W pewnym sensie to również Dzień Matek. One mają udział w tej godności, która była dana Maryi. Bo Bóg postanowił, że każdy człowiek będzie przychodził na świat jako dziecko, wcześniej będzie wzrastał w łonie swojej mamy. Maryja nosiła i żywiła nienarodzonego Jezusa – Boga w swoim łonie przez ok. 266 dni, o ile nie był wcześniakiem. Wszystkie matki w ten sam sposób noszą i żywią własne dzieci. Towarzyszą im do końca – również wtedy, gdy ich pociechy cierpią. Dlatego to bardzo ważne, by te kobiety otrzymywały wszelką pomoc, wsparcie i zrozumienie.

– I otrzymują?

– Matki często są pomijane, jeśli chodzi o kwestie dotyczące kobiet. Jest np. wiele kart praw kobiet, ale nie było karty praw matek, dopóki jako organizacja MaterCare International nie opublikowaliśmy takiego dokumentu. Mówi on o tym, czego matki potrzebują i do czego mają prawo.

– Jeden z Pańskich wnuków nosi imię „Piękny”. Czym na nie „zasłużył”?

– 18 miesięcy temu mój syn, Jan Paweł, i jego żona Michelle, zostali rodzicami trzeciego dziecka. Urodziło się z zespołem Downa. Chłopiec ma na imię Zayn, co oznacza „piękny”. Bo on właśnie taki jest. I nie mówię tego z powodów sentymentalnych! To dziecko wzbudza w innych niezwykłą miłość. W ciągu mojej kariery zawodowej pomagałem przyjść na świat także dzieciom z zespołem Downa, choć muszę przyznać, że choroba wnuka była dla nas zaskoczeniem. Naszą pierwszą reakcją było westchnienie zawodu... Ale zdając sobie sprawę z tego, co przed chwilą powiedzieliśmy, żałowaliśmy i przeprosiliśmy za to Boga. Nasz syn nosi imię Jan Paweł na cześć „Papieża Uśmiechu”, co było pomysłem mojej żony. Z kolei imię „Piękny” wyraża zachwyt, który tata okazał swojemu dziecku.

– Chrystus, przychodząc na świat jako człowiek, pokazał, jak wielką wartość mamy dla Boga, i zsolidaryzował się z naszym losem...

– ...A współczesny świat pozbawia wartości nienarodzone dziecko. Ponadto chce perfekcjonizmu. Proponuje nie tylko aborcję dziecka, ale także jego uśmiercanie krótko po urodzeniu, jeśli niemowlę nie będzie doskonałe.

– Przyjechał Pan do Polski na zaproszenie prof. Bogdana Chazana. Nad jakim projektem obecnie współpracujecie?

– Będziemy współorganizować w czerwcu 2019 r. konferencję w Rzeszowie i kolejną – we wrześniu – w Rzymie. Przygotowujemy te wydarzenia, bo jako lekarze, zwłaszcza ginekolodzy i położnicy, chcemy wspólnie się uczyć, rozmawiać, poznawać. Doświadczamy bowiem w świecie prześladowań, jeśli chodzi o wolność sumienia. Gdy odmówimy wykonania aborcji, musimy wskazać kogoś, kto to zrobi, a więc współpracować przy tym haniebnym czynie. W Kanadzie, USA, Wielkiej Brytanii czy Australii katolickie szpitale, o ile jeszcze istnieją, muszą iść na kompromisy. Albo będą wykonywać aborcje, albo stracą oddziały położnicze. Sporo wielkich szpitali w Australii czy Kanadzie zostało utworzonych przed laty przez katolickie zakony, które przede wszystkim chciały dbać o matki i dzieci. Potem placówki te były przejmowane przez rządy i świeckie uczelnie. Dziś wykorzystuje się presję finansową. Są wywierane naciski prawne na to, by lekarze byli obecni przy eutanazji. To jest przeciwne etyce i praktyce lekarskiej! Ponadto następuje redukcja tradycyjnej relacji między lekarzem a pacjentem do czysto technicznej, zapisanej w umowie kontraktowej. Podczas konferencji chcemy nie tylko rozmawiać, ale i zastanawiać się, co każdy z nas – lekarzy, dziennikarzy, członków Kościoła – może zrobić...

– W latach 70. ubiegłego wieku musiał Pan opuścić rodzinny kraj, bo jako lekarz nie chciał wykonywać aborcji.

– Wyboru dokonałem dawno temu, ale był to dopiero początek tego, co teraz jest na porządku dziennym. Chciałem pracować w Anglii. Dano mi trzy opcje. Pierwsza brzmiała: „Jeśli masz coś przeciwko aborcji, będąc katolikiem, może zapomnisz o swych przekonaniach?”. Powiedziałem, że nie zrobię tego, bo mam sumienie. Zaproponowano mi więc, bym zmienił specjalizację. Odpowiedziałem, że już 6 lat się do niej przygotowuję, i odmówiłem. Trzecią opcją było opuszczenie narodowej służby zdrowia i kraju. I to zrobiłem. Nigdy więcej nie zobaczyłem mojego ojca, a żona widziała swojego tylko dwa razy. Straciliśmy przyjaciół, kontakty z krewnymi. W tamtych czasach nie było łatwo podróżować z Anglii do Kanady, a nawet telefonować. To było wielkie poświęcenie, ale tak zdecydowaliśmy wspólnie z żoną.

– Potem pojawiły się wyzwania, które nie miałyby miejsca, gdyby pozostał Pan w angielskiej służbie zdrowia...

– W 1985 r. Jan Paweł II powołał Papieską Komisję ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia, która trzy lata później została podniesiona do rangi papieskiej rady. Byłem do niej zaproszony przez Ojca Świętego jako konsultant na okres 5 lat, które przedłużyły się do 15. Jednym z wyzwań było wspieranie innych kolegów lekarzy. Tak powstała MaterCare International. Wiedzieliśmy, że potrzebujemy specjalnej organizacji, by wzajemnie się mobilizować, ale także – zgodnie z tym, czego chciał Jan Paweł II – być głosem lekarzy specjalistów w Kościele. Papież Polak podczas spotkania w 2001 r. powiedział do nas, że nie powinniśmy być osamotnieni w naszej walce, ale cały Kościół powinien nas w tym wspierać. Inaczej nikt nie będzie bezpieczny – nienarodzone dziecko, ciężko chory... Jeśli teraz lekarze mają asystować przy eutanazji, to w przyszłości będą zmuszeni „pomagać” w „przekazywaniu” organów do transplantacji.

– Założona przez Pana organizacja jest oparciem moralnym nie tylko dla lekarzy i położnych pragnących pracować w zgodzie ze swym sumieniem, ale przede wszystkim dla matek i dzieci w krajach rozwijających się. Dlaczego właśnie w Afryce skoncentrowaliście działania?

– Wiedzieliśmy, że musimy być praktyczni, a nie tylko ze sobą rozmawiać. Wiadomo o tragedii wielkiej liczby matek, które umierają w Afryce Subsaharyjskiej na skutek komplikacji okołoporodowych. Pojechałem do Nigerii w 1991 r. i od tego czasu dostarczamy pomoc medyczną kobietom w ciąży, mieszkankom obszarów wiejskich, oddalonych od szpitali i klinik. Dotarliśmy też do Ghany i innych subsaharyjskich krajów. W 2005 r. zostaliśmy zaproszeni przez kenijskiego biskupa, by wzmocnić pomoc dla matek na terenie wikariatu apostolskiego Isiolo. Odwiedziłem to miejsce i zobaczyłem, że nie było tam żadnej pomocy medycznej dla kobiet w ciąży. Stąd ich największa umieralność w czasie porodu – w skali nie tylko Afryki, ale i całego świata. Rozpoczęliśmy projekt „Isiolo”. Trzy miesiące po tym, jak poznałem miejscowego biskupa, został on zamordowany... Zdecydowaliśmy się jednak kontynuować ten projekt, pod opieką kolejnego hierarchy.

– Szpital położniczy w Isiolo nosi imię św. Jana Pawła II. Także tam wcielacie w życie nauczanie zawarte w jego encyklice „Evangelium vitae”?

– Dokładnie w tym dniu, kiedy Ojciec Święty został kanonizowany w Rzymie, trwała Msza św. w Kenii. W momencie, gdy usłyszeliśmy przez radio, że dokonała się kanonizacja, ogłosiliśmy, że to będzie pierwszy szpital na świecie noszący imię już świętego Papieża. Spotykałem się z Janem Pawłem II wielokrotnie. Byłem świadkiem, że swojemu rozmówcy okazywał absolutną uwagę, zainteresowanie, a także szacunek i miłość. Wyzwaniem dla naszej organizacji jest wprowadzać w życie nauczanie encykliki „Evangelium vitae”. Papież Polak nam to nakazał, wierząc, że inni nam pomogą. Dlatego dziś prosimy o pomoc cały Kościół, biskupów, stowarzyszenia, wspólnoty, matki i ojców, by dodali odwagi nam, a także miejscowym lekarzom.

– W Afryce działają jednak także inne organizacje, które zamiast wspierać opiekę nad matkami proponują... sterylizację albo pigułkę aborcyjną.

– Jako MaterCare International pomagamy w Isiolo rocznie przy 1500 porodach, wspieramy zwłaszcza matki z wiosek. Nigdy nie zamykamy drzwi przed kobietami. 3 mln dolarów zainwestowaliśmy w różnego rodzaju projekty. Tymczasem sama Kanada wydaje 650 mln na seksedukację, aborcję i programy kontroli urodzeń w Afryce. Teraz próbuje się dostarczyć tamtejszym kobietom pigułkę aborcyjną. Czy to zredukuje ich umieralność? Raczej zwiększy. Bo jeśli chce się zmniejszyć umieralność afrykańskich matek, powinno się im zapewnić taką samą pomoc jak kobietom w Warszawie: dobrą opiekę w ciąży (zwłaszcza w trzech ostatnich miesiącach) i po porodzie, odpowiednio wyposażone i czyste sale porodowe, dostęp do transfuzji krwi itd. Na Czarnym Lądzie trzeba też zadbać o dożywianie kobiet i dzieci oraz przeciwdziałanie malarii. Aborcja i kontrola urodzeń nikogo nie uratują, a jedynie wyeliminują macierzyństwo. To manipulowanie ludźmi, tak samo dzieje się w bogatym świecie zachodnim.

– Zakładamy, że nasi czytelnicy są za życiem każdego poczętego dziecka, ale co możemy zrobić, by wyrazić tę postawę czynem i pozytywnie oddziaływać na innych?

– Powinniśmy słuchać tego, co jest też mottem MaterCare International. To pierwsze słowa Maryi odnoszące się do Jezusa: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2, 5). Wy, Polacy, macie szczególne zadanie i misję w świecie: jesteście jego przyszłością! Niedawno obchodziliście setną rocznicę odzyskania niepodległości. Zrozumiałem, jak uparci są Polacy. Ocaleliście jako naród. Nie poddaliście się totalitaryzmom. Także w Kanadzie jesteście atakowani za postawę pro-life. Media – BBC czy kanadyjskie stacje – uważają, że powinniście myśleć jak Francuzi, Niemcy czy Hiszpanie. Irlandia, która była bastionem dobra i postawy pro-life, upadła. Może nie walczyli wystarczająco, nie widzieli czarnych chmur na horyzoncie, których Polska musi być bardzo świadoma, np. presji ze strony władz Unii Europejskiej... Jan Paweł II często powtarzał: „Nie lękajcie się!”. Dodam od siebie: Zaprzyjaźnijcie się z waszymi lekarzami, pielęgniarkami. Kochajcie ich, wspierajcie, dodawajcie im odwagi. Popierajcie ich. Może Kościół powinien mocniej przemówić w tej sprawie? Gdy idziemy na Mszę św., przepraszamy za zło, które popełniliśmy, ale i za to, że zaniedbaliśmy dobro. Bo i w ten sposób można popełnić grzech. Będziecie krytykowani, np. w mediach, ale mimo to nie bójcie się mówić prawdy. Św. Jan Paweł II wyraźnie przecież powiedział: „Jeśli chcesz pokoju, broń życia”.

Tagi:
lekarz

Ogólnopolska Pielgrzymka Służby Zdrowia trwa na Jasnej Górze

2019-05-26 13:18

BPJG

95. Ogólnopolska Pielgrzymka Służby Zdrowia trwa na Jasnej Górze w dniach 25-26 maja. Na głównej Mszy św. w niedzielę obecni są dyrektorzy i pracownicy szpitali, przychodni, hospicjów, zakładów opieki zdrowotnej, domów pomocy społecznej, lekarze, pielęgniarze i pielęgniarki, laboranci, położne, farmaceuci, fizykoterapeuci, ratownicy medyczni, pracownicy administracji i służb pomocniczych oraz kapelani szpitalni – w sumie ok. 5 tys. osób. Na pielgrzymce obecni są: minister zdrowia Łukasz Szumowski oraz marszałek Senatu Stanisław Karczewski, z zawodu lekarz.

Screena

Z pielgrzymami modli się bp Romuald Kamiński, przewodniczący Zespołu KEP ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia, „Jesteśmy w trakcie 95. Pielgrzymki Służby Zdrowia na Jasną Górę, już sama ta liczba mówi, że od dawien dawna bardzo poważnie traktowano spotkanie na Jasnej Górze tej grupy – nie można powiedzieć zawodowej, bo jak sama nazwa mówi, to są ludzie, którzy rozumieją swoje powołanie jako powołanie w pełni służebne. I przyjeżdżają przynajmniej raz do roku, a wielu przyjeżdża częściej, ponieważ mają świadomość wyjątkowości swego powołania i potrzeby umacniania, ponieważ służą ludziom w sytuacji wyjątkowej, kiedy człowiek jest słaby, potrzebujący, wymagający delikatności, wymagający, żeby ktoś się nim zajął, żeby wlał nadzieję. Każdy z nas wie, co to znaczy być chorym, i dlatego nie trzeba tutaj nikomu tłumaczyć, jak ważna jest ta osoba, która w tym momencie przy nas stanie. To jest grupa specjalna, ponieważ dotyka całego społeczeństwa, bo któż nie potrzebuje ich pomocy?”

„Jest z nami cała Polska, od Bałtyku aż po Karpat szczyt, z różnych diecezji, małe czy większe delegacje z duszpasterzami, pielęgniarki, położne, rehabilitanci, lekarze, ratownicy, różne zawody medyczne – mówi ks. Arkadiusz Zawistowski, krajowy duszpasterz Służby Zdrowia - Po co przyjechaliśmy? Do domu Matki, bo potrzebny nam jest Jej płaszcz łaski, chcemy się Jej zawierzyć i chcemy duchowo się wzmocnić do tej codziennej, szarej służby drugiemu człowiekowi, choremu, cierpiącemu”.

„Przybywamy w Dzień Matki, to szczególny dzień, bo jesteśmy u Matki, u Maryi, która pokazuje nam, w jaki sposób mamy podchodzić do człowieka, jak mamy człowieka kochać, jak mamy mu służyć, jak mamy przyjmować życie, nawet w trudnej sytuacji - mówi Elżbieta Kortyczko, prezes Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich - My jako ludzie jesteśmy słabi, dlatego potrzebujemy wsparcia duchowego, potrzebujemy Jezusa, potrzebujemy Maryi, i zawierzamy całą Służbę Zdrowia na tej pielgrzymce tutaj, na Jasnej Górze”.

Obecna na pielgrzymce Nela Łabińska, wiceprezes katolickiego Stowarzyszenia Pielęgniarek i Położnych, pracująca w zawodzie pielęgniarskim 40 lat, przy okazji rozmowy chce „bardzo serdecznie podziękować moim koleżankom w powołaniu i w zawodzie, pielęgniarkom i położnym, a także wszystkim tym, którzy pochylają się nie tyle nad łóżkiem, ile przed chorym”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dyrektor ISKK: wyraźnie rośnie grupa młodzieży deklarującej się jako niewierząca

2019-06-07 09:29

lk / Warszawa (KAI)

Dzisiejsza młodzież względem tej z końca minionego stulecia jest znacznie mniej religijna. Wyraźnie rośnie grupa, która deklaruje się jako niewierząca i niepraktykująca. Stanowi ona już niemal 1/3 całej młodzieży – zauważa ks. dr Wojciech Sadłoń, dyrektor Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego, komentując dla KAI najnowsze wyniki badań religijności polskiej młodzieży, opracowane przez CBOS.

Martinan/Fotolia.com

Polska młodzież jest coraz mniej religijna. Jako głęboko wierzący i wierzący łącznie określiło się w 2018 r. 63% uczniów ostatnich klas szkół ponadgimnazjalnych, podczas gdy w 2008 r. było ich 81%. Coraz mniej młodych chodzi też na religię – w 2018 r. zadeklarowało to 70%, a jeszcze w 2010 - 93% - wynika z badania CBOS zrealizowanego w ramach projektu „Młodzież”.

Najnowsze badanie zostało przeprowadzone jesienią ub. roku na ogólnopolskiej losowej próbie 80 dziennych szkół ponadgimnazjalnych różnego typu (liceów, techników i zasadniczych szkół zawodowych). Szkoły, a w nich klasy, były losowane do badania. Próba objęła 1609 uczniów ostatnich klas tychże szkół.

Poniżej komentarz ks. dr Wojciecha Sadłonia:

Kolejne młode pokolenie Polaków podlega głębokim przemianom pod względem religijnym. Generalnie rysuje się wyrazisty trend, że dzisiejsza młodzież względem tej z końca minionego stulecia jest znacznie mniej religijna. Wyraźnie rośnie grupa młodzieży, która deklaruje się jako niewierząca i niepraktykująca i stanowi ona grupę już niemal 1/3 całej młodzieży. Największemu osłabieniu podlegają przede wszystkim praktyki religijne. W 1996 r. 62% młodzieży deklarowało, że chodzi co tydzień do kościoła, obecnie jest to 35%. Ponad połowa młodzieży w największych miastach w ogóle nie praktykuje swojej wiary.

Badania CBOS w tym względzie potwierdzają wyniki wielu innych badań, w tym również ISKK zapoczątkowane w 1988 r. Przemiany religijne wpisują się również częściowo w rosnący indywidualizm polskiej młodzieży. Dzisiejsza młodzież w odróżnieniu do wcześniejszego pokolenia bardziej ceni sobie miłość i przyjaźń, mniej zaś życie rodzinne. Znacznie częściej również biorą pod uwagę wyjazd za granicę w poszukiwaniu pracy.

Z drugiej strony, z badań CBOS wynika, że mimo powiększającej się grupy młodzieży niereligijnej, nie zmniejsza się grupa młodzieży najbardziej religijnej. Potwierdza to proces obserwowany również w innych badaniach, który można by nazwać polaryzacją religijną młodzieży. Polega ona na tym, że zmniejsza się grupa osób o średnich wskaźnikach religijności, rośnie zaś grupa osób niereligijnych przy utrzymywaniu się grupy o najwyższej religijności.

W deklarowanym uczestnictwie w lekcjach religii widać wyraźnie cezurę roku 2010. Do tego momentu rosło uczestnictwo w lekcjach religii do ponad 90% i od tego momentu obserwujemy wyraźne zmniejszanie się uczestnictwa w lekcjach religii, które wynosi obecnie 70%. W największych miastach już mniejszość (44%) młodzieży deklaruje udział w lekcjach religii.

Stosunek do lekcji religii zawiera w sobie nie tylko religijność, ale również nastawienie do Kościoła jako instytucji mającej swoją rolę społeczną. Rok 2010 jest momentem, od którego wyraźnie rośnie negatywne nastawienie do Kościoła. Wiąże się to z głębokimi procesami społecznymi oraz słabnącą rolą Kościoła w integrowaniu ogółu polskiego społeczeństwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Słowo Biskupa Świdnickiego w związku z tragiczną śmiercią śp. Kristiny

2019-06-16 15:44

Bp Ignacy Dec

Drodzy diecezjanie,
wszyscy jesteśmy poruszeni i wstrząśnięci tragiczną śmiercią śp. Kristiny należącej do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Mrowinach. Jako wspólnota diecezjalna przekazujemy wyrazy współczucia pogrążonej w bólu najbliższej rodzinie. Zapewniam o swojej modlitwie w intencji śp. Kristiny i Jej bliskich.

Ks. Sławomir Marek

Bardzo proszę, by we wszystkich kościołach diecezji w najbliższą niedzielę w ramach modlitwy wiernych włączyć intencję za śp. Kristinę i Jej rodzinę.

Niech Bóg, Źródło życia i nadziei udzieli pogrążonym w żałobie siły i pociechy w tym trudnym czasie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem