Reklama

Połączył świeckość ze świętością

2019-02-06 11:47

Rozmawia Lidia Dudkiewicz
Niedziela Ogólnopolska 6/2019, str. 14-15

AKW

LIDIA DUDKIEWICZ: – „Udajcie się do św. Józefa Moscatiego i co on wam powie, czyńcie” – tak zakończył Ksiądz Doktor wstęp do biografii świętego lekarza z Neapolu...

KS. ROBERT SKRZYPCZAK: – Tymi słowami nawiązałem do sceny z Księgi Rodzaju i do historii biblijnego Józefa, który został sprzedany do Egiptu przez swoich braci. Jednak tam role się odwracają, Józef zostaje wywyższony, ponieważ doradza faraonowi, co robić, by uniknąć klęski głodu. Egipcjanie są odsyłani do Józefa przez faraona słowami: – Zróbcie wszystko, co wam powie. Te same słowa słyszymy w Kanie Galilejskiej – wypowiada je Maryja do sług zaniepokojonych brakiem wina na weselu. I właśnie te słowa są wyrazem pewnej intuicji, którą kontynuował swoim życiem św. Józef Moscati. Dzięki temu, że zaufał Jezusowi i poszedł za Nim, wyrósł ponad swoje ludzkie wymiary i stał się święty.

– Kim był Józef Moscati?

– To wielka postać. Myślę, że może pomóc wielu zapracowanym i zmęczonym ludziom, którzy mimo iż nie są duchownymi, chcą zawalczyć o sens i swoje powołanie w życiu codziennym – powołanie do bycia uczniami Jezusa Chrystusa. Moscati jako lekarz miał dar stawiania trafnych diagnoz, które wykraczały ponad talent czy intuicję. To był dar przewidywania rzeczy, np. w trakcie badania pacjenta czy operacji. Gdy przyjmował pacjentów, nieraz modlił się w sercu do Ducha Świętego. Jednak poza wszystkimi darami i cnotami świętości, które miał Moscati, kluczowym przesłaniem, które pozostawił nam do odkrycia, jest to, że aby być świętym, nie trzeba rezygnować z tego, co świeckie. Budował swoją świętość przez inwestowanie w swoje kompetencje, wykonywanie jak najlepiej swojego zawodu. Miał wrażliwość personalistyczną – stawianie dobra drugiego człowieka na pierwszym miejscu. Widział każdego pacjenta nie tylko jako istotę cielesną, która wymaga leczenia w konkretnej dziedzinie, ale zwracał uwagę również na sferę duchową. Często mówił do pacjentów: – Chcesz się wyleczyć? Idź do spowiedzi. Uczył swych studentów, że człowiek to nie tylko organizm, że ma on także duszę, o którą należy zadbać z podobną pieczołowitością. Podkreślał, że przy łóżku chorego dochodzi do spotkania trzech obecności – chorego, lekarza i Boga. Józef Moscati uczy nas, że to nie my żyjemy dla państwa czy Kościoła, ale odwrotnie: Bóg powołał do istnienia Kościół, państwo i inne instytucje, by służyły osobie ludzkiej. Bóg chce, żebyśmy dojrzewali w swoim człowieczeństwie i tak mogli doświadczyć sensu istnienia. To podejście Karol Wojtyła nazywał rewolucją personalistyczną.

– Czy odnotowano cuda za wstawiennictwem św. Józefa Moscatiego?

– Znamy cud, który dotyczył jego imiennika – Giuseppe Montefusco, chłopaka, robotnika, który zachorował na białaczkę. Matka chorego we śnie ujrzała lekarza w białym fartuchu. Pewnego razu, gdy znalazła się w kościele Gesu Nuovo w Neapolu, gdzie spoczywa św. Józef Moscati, zobaczyła jego obraz i skojarzyła, że to właśnie jego widziała w swoim śnie. Dowiedziała się, że Moscati został pochowany w opinii świętości, i zaczęła się modlić za jego wstawiennictwem o uzdrowienie syna. Chłopak został uzdrowiony z białaczki, cud zaś zakwalifikowano jako znak potwierdzający wolę kanonizacji. I pewnie tych cudów fizycznych jest więcej. Ale Józef Moscati działa przede wszystkim na poziomie duchowym. Dziś przed grobem świętego lekarza gromadzą się nieustannie modlący się ludzie. Stoi tam charakterystyczna figura z brązu, przedstawiająca go z wyciągniętą dłonią. Wytworzył się zwyczaj, że ludzie podchodzą i ściskają dłoń Moscatiego. To uściśnięcie dłoni ma wiele znaczeń – jest wyrazem podziękowania za wstawiennictwo, ale może też być pragnieniem wejścia w kontakt z człowiekiem, który naprawdę pokochał Boga i nie był kimś z zaświatów, lecz zwykłym lekarzem, kompetentnym profesorem. Leczył ludzi, wierząc, że Bogu bardziej niż na fizycznym uzdrowieniu człowieka zależy na uzdrowieniu ludzkiego serca i jego relacji ze Stworzycielem, na odbudowaniu relacji człowiek-Bóg.

– Kanonizacja dr. Moscatiego miała miejsce 25 października 1987 r. Wybór tej daty nie był przypadkowy...

– Jego kanonizacji dokonano pod koniec synodu biskupów poświęconego chrześcijanom świeckim w Kościele. Papież Jan Paweł II wyniósł Józefa Moscatiego na ołtarze jako przykład osoby, która świeckość oraz świętość w sposób doskonały połączyła. Dr Moscati był troskliwym lekarzem, który ofiarował swój talent i życie posłudze pacjentom i ubogim, leczył ich nieustannie. Można powiedzieć, że zaniedbał samego siebie, oddając swoje życie innym. Zrezygnował nawet z katedry profesorskiej, byle tylko nie opuścić chorych. Myślę, że jest to język Boga potwierdzający jedną z intuicji Soboru Watykańskiego II, że świętość nie jest przywilejem osób duchownych i konsekrowanych, ale jest pierwotnym powołaniem każdego ochrzczonego człowieka.

– Czy ks. Dolindo Ruotolo i Józef Moscati znali się osobiście?

– Do dzisiaj nie napotkałem żadnego śladu potwierdzającego, by znali się osobiście. Ani w pismach ks. Dolindo nie ma żadnego wspomnienia tego typu, ani u Józefa Moscatiego. Wiemy, że ich biografie przebiegały równolegle. Moscati był o 2 lata starszy od ks. Dolindo. Mieszkali w tej samej dzielnicy – dzielił ich tylko plac, na którym mieścił się kościół św. Klary, do którego codziennie o szóstej rano Moscati przychodził na Eucharystię. Po jednej stronie placu przebiegał mur oddzielający dzielnicę ubogich, w której przy Via Santa Chiara pod numerem 24 urodził się Dolindo Ruotolo. Po drugiej stronie placu mieszkała rodzina Moscatich. Skoro dzieliły ich tylko 2 lata, to możemy przypuszczać, że Dolindo Ruotolo z Józefem Moscatim nieraz spotykali się na placu – może wspólnie grali w piłkę? Podejrzewam też, że mogli się spotykać w szpitalu Zjednoczenia, dla nieuleczalnie chorych, gdzie Moscati był profesorem i ordynatorem III Sali Nieuleczalnie Chorych, a ks. Dolindo odwiedzał chorych. Kiedy Moscati zmarł, ks. Dolindo miał zaledwie 45 lat. I wiemy, że często chodził na grób doktora do kościoła Gesu Nuovo. Miał więc duchowy kontakt z Moscatim przez modlitwę.

– Z jakiej rodziny pochodził ten święty lekarz?

– Józef Moscati urodził się w arystokratycznej rodzinie, którą cechowały wielka hojność i szacunek do życia. Jego ojciec, Franciszek, był sędzią, który pochodził z małej miejscowości – Santa Lucia di Serino, w której potem Józef spędzał z rodziną wakacje, a w życiu dorosłym bardzo często wspominał dom rodzinny ojca, miejscowość, kapliczkę i ludzi. Właśnie tam uczył się wiary oraz prostej i szczerej relacji do Maryi, gdy wspólnie z rodzicami odmawiali Różaniec. W domu Moscatich szczególnym szacunkiem darzyło się Maryję z Góry Karmel –szczególnie czczoną w Kościele jako Opiekunkę chorych i konających, Matkę nadziei i dobrej śmierci. To chyba nie przypadek, w końcu Józef Moscati całe życie pracował, towarzyszył pacjentom przy śmierci... Pięknym epizodem jest moment, w którym Moscati zajął się Instytutem Anatomii, czyli miejscem, gdzie przeprowadza się autopsję ciał zmarłych. To było bardzo ponure miejsce, a nad wejściem do instytutu znajdował się napis, który obwieszczał, że do śmierci należy ostatnie zdanie. Józef nie tylko wyremontował to miejsce i nadał mu nieco naukowej żywotności oraz rzetelności, ale także powiesił tam spory krzyż i napis: „O, mors, ero mors tua” – O śmierci, będę twoją śmiercią!

– A jak umarł dr Moscati?

– Umarł jak żołnierz – na polu walki. Mnie samemu marzy się, by umrzeć w stule: podczas przepowiadania Ewangelii, odprawiania Mszy św. lub służenia ludziom w inny sposób. Tak właśnie umarł Moscati... Umarł, można powiedzieć, w kontekście paschalnym, bo całe jego życie było paschą, czyli przechodzeniem ze śmierci do życia i prowadzeniem innych ludzi w tym kierunku. Odszedł nagle, w Wielki Wtorek, 12 kwietnia 1927 r., w wieku zaledwie 47 lat, jak Maksymilian Kolbe. Rano uczestniczył we Mszy św., słyszał Ewangelię o zaparciu się św. Piotra i o zdradzie Judasza, czyli o pewnej duchowej walce, którą stoczyli Apostołowie przed śmiercią Jezusa. Poszedł do szpitala, po południu wrócił do domu, zjadł szybki posiłek, a potem przyjmował pacjentów w swoim gabinecie. W pewnym momencie zrobił sobie przerwę, usiadł na fotelu, aby złapać oddech... i chwilę później już nie żył. Jego serce się zatrzymało. Wydaje się, że to przeczuwał. W jego zapiskach znajdujemy wzmiankę o chorobie, która „czaiła się w nim”. On to czuł, ale nigdy nie miał czasu dla siebie, bo ciągle myślał o innych. Tamtego dnia, gdy wrócił do domu, by przyjmować pacjentów, powiedział służącej, że dzisiaj umrze. Oczywiście, nikt tego nie wziął na serio. W Wielki Czwartek odbył się pogrzeb Józefa Moscatiego, na którym biskup Neapolu Alessio Ascalesi wygłosił słynne zdanie: „Profesor nie należał do was, ale do Kościoła. Nie tylko ci, których uleczył na ciele, ale także wielu innych, którym ocalił duszę, dziś wyszło mu naprzeciw, gdy wstępował do nieba”. W księdze kondolencyjnej znalazł się taki wpis: „Nie chciałeś ani kwiatów, ani łez. Jednakże płaczemy, bo ten świat utracił świętego”.

– Prorocze słowa...

– Tak. W 1975 r. papież Paweł VI beatyfikował dr. Moscatiego, zaś 12 lat później Jan Paweł II zaliczył go do grona świętych. Przy tej okazji powiedział: „Postać Józefa Moscatiego potwierdza, że powołanie do świętości jest skierowane do wszystkich. Ten człowiek uczynił ze swego życia dzieło ewangeliczne”.

Reklama

Rozpadły się mury Jerycha

Małgorzata Cichoń
Edycja małopolska 22/2012

Wieliczka w budowie - miasto przygotowuje się do przyjęcia włoskiej ekipy piłkarskiej podczas Euro. A w wielickim klasztorze św. Franciszka z Asyżu, zamiast budować - burzą. Od 6 do 12 maja trwa tu modlitewne „Jerycho” przed październikową ewangelizacją Krakowa. Przez 7 dni i nocy wierni z Wieliczki, Krakowa i okolic adorują Najświętszy Sakrament, by padły …mury ludzkich serc

Kiedy mowa o ludzkich grzesznych twierdzach, to do ich zburzenia potrzeba naprawdę trąb jerychońskich o Bożej Mocy. Obalić i zburzyć przywiązanie do naszych codziennych, czasem prozaicznych nałogów czy upodobania w grzechu, zwłaszcza wygodnym i na pozór jakże niewinnym, jest wyzwaniem, któremu można sprostać tylko za Bożą sprawą. Potrzeba osobistego zaangażowania, potwierdzonego Bożym błogosławieństwem - przekonuje o. Błażej Sówka OFM, który od września ub.r. opiekuje się wielicką grupą modlitewną. Na burzeniu się zna, w końcu jest synem…budowlańca spod Zakliczyna.

Pełna mobilizacja

- Żeby pan wiedział, czym ja się teraz zajmuję! - mówi do kontrahenta jedna z liderek grupy modlitewnej, która zainicjowała wielickie „Jerycho”. Kobieta musi odwołać zawodowe spotkanie, bo w ostatnim czasie zaczęły się jej problemy z samochodem. Niektórzy ze współorganizatorów też mają tego typu trudności: - Zły się gniewa, że mu ludzi odbieramy - komentują pogodnie.
10 maja o godz. 18 we franciszkańskim klasztorze jak co dzień - Msza św. Podczas homilii prowincjał augustianów, o. Jan Biernat OSA, mówi przede wszystkim o obecności żywego Jezusa w Eucharystii, a także o wzajemnej miłości, jaka ma być znakiem rozpoznawczym chrześcijan. O. Jan jest opiekunem Wspólnoty „Charisma”, która spotyka się na co dzień w Nowym Prokocimiu, a dziś ma 24-godzinny dyżur podczas wielickiego „Jerycha”.
- To była mobilizacja - mówi Agnieszka, żona, mama trojga dzieci, z zawodu informatyk. Wspomina, jak jedna z liderek wielickiej grupy modlitewnej przyszła na spotkanie „Charismy”, zapraszając do włączenia się w „Jerycho”. - Potraktowaliśmy to jako zaproszenie od Boga i przygotowanie do ewangelizacji Krakowa, która ma być na jesieni. W naszej wspólnocie na pewno jest duży potencjał, grozi nam jednak „osiadanie na laurach”, jeśli brakuje odpowiednich wyzwań. Ale gdy są - rozwijamy skrzydła! Nie wiedziałam, co to jest „Jerycho”. Od razu sięgnęłam więc do Biblii.

Biblijne Jerycho

„Jerycho było silnie umocnione i zamknięte przed Izraelitami. Nikt nie wychodził ani nie wchodził. I rzekł Pan do Jozuego: «Spójrz, Ja daję w twoje ręce Jerycho wraz z jego królem i dzielnymi wojownikami. Wy wszyscy, uzbrojeni mężowie, będziecie okrążali miasto codziennie jeden raz. Uczynisz tak przez sześć dni. Siedmiu kapłanów niech niesie przed Arką siedem trąb z rogów baranich. Siódmego dnia okrążycie miasto siedmiokrotnie, a kapłani zagrają na trąbach. Gdy więc zabrzmi przeciągle róg barani i usłyszycie głos trąby, niech cały lud wzniesie gromki okrzyk wojenny, a mur miasta rozpadnie się na miejscu i lud wkroczy, każdy wprost przed siebie»” (Joz 6, 1-5).

Spotkać Boga

Tomasz, odpowiedzialny w „Charismie” za przekazywanie informacji, rozsyła mailem grafik. W ten sposób cała lista w ciągu 3-4 dni została skompletowana chętnymi do czuwania. Koordynator przyznaje: - To coś nowego! Pomysł łączący wiele wspólnot, ofiara z czasu, która pozwala na pomyślenie nie tylko w kategoriach własnych spraw. Zobaczymy, jaki wyda owoc...
Podczas adoracji późnym wieczorem śpiewamy: „Nasz Bóg jest potężny w mocy swej, panuje nad nami i z nieba rządzi On w miłości, mądrości swej”, a potem „W cieniu Twoich rąk, proszę ukryj mnie, gdy boję się, gdy wokół mrok, bądź światłem, bądź nadziei dniem, wszystkim o czym śnię, głosem w sercu mym, jak ręka, która trzyma mnie, (…) bądź jak skrzydła dwa, kiedy braknie sił”. Śpiewane z wiarą pieśni zagrzewają do duchowej walki, którą tak naprawdę prowadzi sam Bóg, nawracając nasze serca: - Uwierzyłam w żyjącego Chrystusa właśnie podczas adoracji uwielbienia. Patrzyłam na wiarę innych ludzi, czułam wielką radość i wręcz fizyczne, wewnętrzne ciepło w moim sercu - wspomina Maria, która przyjechała na wielickie czuwanie z Krakowa. - Uklękłam potem w domu i przyjęłam Pana Jezusa do serca, jako Pana i Zbawiciela. Moja wiara nie była już zależna od samopoczucia czy nastroju. Podjęłam decyzję, że wierzę, tak na serio. Dlatego ufam, że w czasie tej 7-dniowej adoracji, znajdzie się ktoś, kto po raz pierwszy uświadomi sobie, że właśnie spotkał żywego Boga.

Jak to się zaczęło..

Grupa modlitewna przy wielickim klasztorze spotyka się od 3 lat, a pod opieką o. Błażeja - od września 2011 r. Obecnie tworzy ją 17 osób, głównie małżeństwa, ale nie tylko. Zaczęto od modlitwy i od …wyremontowania salki, w której kiedyś był niezbyt ładnie pachnący „składzik”. Mężowie remontują, jednocześnie co wtorek wieczór grupa adoruje Najświętszy Sakrament lub czyta Słowo Boże (Lectio divina). Przypadkowe spotkanie z ks. Andrzejem z Bieszczad inspiruje do pomysłu modlitewnego „Jerycha”.
Dziś siedzimy w świeżo odmalowanym, przyjemnym pomieszczeniu, przy stole z kanapkami, owocami i słodyczami. To „bufet” przygotowany dla tych, którzy potrzebują się wzmocnić podczas czuwania, zwłaszcza w nocy. Mąż Anny podaje herbatę, Rafał przychodzi z jeszcze ciepłym ciastem od teściowej. Członkowie wielickiej wspólnoty mówią, że „Jerycho” jest bardzo pracochłonne, ale nawet przy małej liczbie osób można je zorganizować.
O. Błażej: - Chodziło nam o to, aby omodlić Wieliczkę. Nasz proboszcz poparł ten pomysł, a bp Grzegorz Ryś pobłogosławił - w czym pomogła Krystyna Sobczyk ze wspólnoty „Nowe Jeruzalem”, zaangażowana z ramienia Sekretariatu ds. Nowej Ewangelizacji w diakonię modlitwy wstawienniczej. Nie biorę się za coś, co nie ma „pleców” Pana Boga, a tu były - proboszcz chce, biskup błogosławi, Krysia mówi, by modlić się w intencji ewangelizacji Krakowa. Ogłosiłem w kościele, zrobiłem spotkania. Nagłośniono wydarzenie w dekanatach. Zrobiliśmy 120 plakatów, 6 tys. ulotek, które pocztą (komercyjnie) trafiły do domów. Wiele osób mi mówiło, że to się nie uda... Wstaję dwa razy w nocy, żeby sprawdzić, co się dzieje w kościele. Czasem na Mszy św. w zwykły dzień jest 10 osób, a tu w nocy czuwa 30-50.
Członkowie grupy modlitewnej z Wieliczki zapewniają, że nawet gdyby nikt inny nie przyszedł, oni by trwali na adoracji. Każdy z nich chodzi do pracy, a potem jest tu do północy. - Nie możemy się doczekać, by przyjść do kościoła - mówią. Także inni parafianie nie zawiedli. Rodzice dzieci pierwszokomunijnych od pierwszego dnia przychodzą, wracają. Niektórzy wstępują chociaż na pięć minut przed lub po pracy.
Dyżurują różne wielickie grupy oraz wspólnoty z Krakowa. Była np. Wspólnota Trudnych Małżeństw „Sychar”. Dawali świadectwo trwania w wierności przysiędze małżeńskiej, mimo że sami zostali opuszczeni przez współmałżonka. - Ściska mi serce, gdy z nimi rozmawiam. Podziwiam ich za to, że tak mocno ufają, pomimo cierpienia. Podeszli wzruszeni do prezbiterium rozradowali się. - dzieli się liderka grupy modlitewnej. - To „Jerycho” było przełamaniem wielu barier. Już na wstępie musiało runąć kilka murów - przyznaje o. Błażej. - W siódmym dniu, jak będzie huk, to znaczy, że u nas! - mówią wieliczanie zaangażowani w „Jerycho”.

Huk

Podczas Mszy św. kończącej 7-dniową adorację proboszcz tutejszej wspólnoty, o. Jacek Biegajło OFM, apeluje w homilii, by po tym wydarzeniu narodzić się na nowo, nie wracać do „błota” dawnych grzechów. Zachęca do dialogu w rodzinach, częstego i szczerego: „Porozmawiajmy”. Po Eucharystii na zewnątrz kościoła rusza procesja z Najświętszym Sakramentem, ze śpiewem Litanii Loretańskiej. Po jej zakończeniu z kościelnego chóru słychać pięknie brzmiącą trąbkę, a potem cały lud mocnym głosem podejmuje hymn „Te Deum”.
Po nabożeństwie niektórzy wracają do domów, inni jeszcze zostają, by ze wspólnotą „Nowe Jeruzalem” uwielbiać Boga aż do godz. 21. Modlitwa zmierza do przyjęcia Jezusa jako osobistego Pana i Zbawiciela. „Każdy język wyzna, że Tyś Bogiem jest, kolano każde zegnie się. Wciąż największe skarby czekają na tych, którzy dziś wybiorą Cię” - zachęcają słowa piosenki. Każdy, kto pragnie, może podejść po błogosławieństwo, by zacząć „nowe życie”. Wierni chętnie podchodzą do prezbiterium, a obecni w kościele kapłani nakładają na nich ręce. W oczach jednej z młodych kobiet dostrzegam łzy… Osoby w różnym wieku, śpiewając pieśni, w geście otwartości i uwielbienia podnoszą ręce. Wyglądają jak dzieci, które wyciągają dłonie do Ojca. Być może robią to pierwszy raz w życiu?
Adoracja dobiega końca. Zgromadzeni klęczą. O. Jacek idzie przez środek kościoła z Najświętszym Sakramentem, stając przed każdym, błogosławi. Rozpadają się niewidzialne mury w sercach, gdy wkracza pokorny Król, Chrystus-Sługa, ukryty w chlebie...
- Podstawą życia chrześcijanina jest osobiste spotkanie z Bogiem. Wtedy i Jezusa poznaję, i siebie poznaję: to jest droga do przemiany - podsumowuje jeden z uczestników wielickiego „Jerycha”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

W 2018 r. zginęło na świecie ponad 4,3 tys. chrześcijan

2019-04-24 17:43

kg (KAI/ABC) / Kolombo

W ubiegłym roku na świecie zginęło co najmniej 4305 chrześcijan a ponad 1,8 tys. świątyń zostało zniszczonych lub przynajmniej zaatakowanych. Dane powyższe przedstawił w rozmowie z madryckim dziennikiem „ABC” dyrektor krajowego oddziału papieskiego stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP) Jaime Menéndez Ros.

Twitter

Przypomniał, że papież Franciszek wspomniał niedawno, że obecne prześladowania wyznawców Chrystusa znacznie przewyższają rozmiary ich prześladowań z pierwszych trzech wieków istnienia nowej religii w Cesarstwie Rzymskim. Tendencje te potwierdza też najnowszy raport wspomnianego stowarzyszenia, przedstawiony pod koniec ub.r., z którego wynikało m.in., że ponad 327 mln chrześcijan żyje w krajach, w których dochodzi do prześladowań lub dyskryminacji na tle religijnym.

„Chrześcijaństwo jest nadal najbardziej prześladowaną religią na świecie. Wszyscy wiemy, że zagrożenie wolności religijnej jest czymś bardzo poważnym, stanowi bowiem barometr wobec innych praw podstawowych” – oświadczył Menéndez. Zauważył, że wolność religijna jest wprawdzie bardzo ceniona, ale zarazem coraz bardziej ograniczana w niektórych częściach świata. Dodał, że 61 proc. ludności świata żyje w krajach, których obywatele nie mogą w pełni swobodnie wyrażać swej wiary. Za większością przypadków łamania wolności religijnej stoją radykalizm islamski, państwa autorytarne i skrajne nacjonalizmy.

Nawiązując do wielkanocnych krwawych zamachów na Sri Lance dyrektor hiszpańskiej sekcji PKwP zaznaczył, że zajmuje ona „szczególne” miejsce na mapie ograniczania wolności religijnej. Przypomniał, że ponad 75 proc. mieszkańców tego wyspiarskiego kraju południowoazjatyckiego wyznaje buddyzm, „cieszący się tam przywilejami konstytucyjnymi”. Zwrócił uwagę, że ludzie z zewnątrz nie wiedzą, że tamtejszy buddyzm jest bardzo agresywny, odmienny od ogólnie znanego pokojowego wizerunku tej religii. Tymczasem na wyspie ma ona bardzo radykalne nastawienie i jej wyznawcy byli odpowiedzialni za akty przemocy w ostatnich 3 latach wobec hinduistów, stanowiących 13,2 proc. ludności i muzułmanów – 8,6 proc.

Również Narodowy Chrześcijański Alians Ewangeliczny Sri Lanki potwierdza, że ekstremiści buddyjscy prowadzą „akcje zastraszania” mniejszości religijnych. Takie organizacje jak Brygada Buddyjska czy „Sinha Lei” (Krew Lwa) od dawna szerzą swą ideę jednego „narodu syngaleskiego”. Alians odnotował dotychczas 89 ataków na chrześcijan w 2016 i 36 – do maja 2017. Wyznawcom Chrystusa, stanowiącym 9,1 proc. mieszkańców wyspy, odmawia się ponadto m.in. prawa do grzebania swych zmarłych na cmentarzach publicznych, ich świątynie są niszczone i zamykane, ekstremiści buddyjscy dopuszczali się też wobec nich aktów przemocy fizycznej oraz grozili im śmiercią.

Według najnowszych doniesień, do krwawych zamachów na trzy kościoły (dwa katolickie i jeden protestancki) i cztery luksusowe hotele w kilku miastach Sri Lanki na Wielkanoc przyznało się tzw. Państwo Islamskie (IS). Jeden z wiceministrów oświadczył, że zamachy były odwetem za marcowy atak na meczety w Christchurch w Nowej Zelandii, gdzie zginęło 50 osób. Zdaniem rządu, co potwierdził Premier Ranil Wickremesinghe, IS rzeczywiście mogło mieć powiązania z zamachami. Ostrzegł też, że na wyspie wciąż są bojownicy i materiały wybuchowe.

Ruwan Gunasekara, rzecznik policji Sri Lanki, podał, że było 9 terrorystów, w tym jedna kobieta - żona jednego z nich, przy czym 8 z nich już zidentyfikowano. Z kolei minister obrony narodowej Ruwan Wijewardene przyznał, że część z nich była wcześniej zatrzymywana za udział w bójkach, ale żaden z tych incydentów nie był aż tak poważny. Dodał, że większość zamachowców pochodziła z dobrze sytuowanych rodzin, była wykształcona i stabilna finansowo, a jeden z terrorystów studiował w Wielkiej Brytanii, potem być może też w Australii, po czym wrócił na Sri Lankę i tu zamieszkał.

Zamachy, w których zginęło ponad 320 osób, a przeszło 500 odniosło rany, były największymi atakami terrorystycznymi na wyspie od zakończenia w niej w 2009 roku 30-letniej wojny domowej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem