Reklama

Piotr Iwicki
Muzyk, publicysta

Deska ratunkowa fonografii

2019-02-20 11:32

Piotr Iwicki
Niedziela Ogólnopolska 8/2019, str. 49

Przy spadku sprzedaży płyt kompaktowych systematyczny wzrost sprzedaży krążków winylowych, ot starej poczciwej czarnej płyty, wydaje się czymś bardzo symptomatycznym. Refleksja może być jedna: można przypuszczać, że muzyka w swej wersji dostarczanej do konsumenta podąża dwutorowo. Cyfrowo i spiralą drobnorowkową.

Sprawę dosyć ciekawie ujął Jack White w rozmowie z BBC – stwierdził, że przyszłość to muzyczne pliki cyfrowe oraz płyta winylowa. I trudno się z tym nie zgodzić, dynamika bowiem wzrostu sprzedaży czarnych krążków w Polsce to kilkadziesiąt procent rocznie! Ta dynamika waha się od 30 do 70 proc. rok w rok! Polacy pokochali ten rodzaj nośnika muzyki. Z jednej strony, płyty w takiej wersji – z racji rozmiaru obwoluty – są również nośnikiem artystycznego piękna zaklętego w grafice. Z drugiej zaś – jakość dźwięku na winylu jest lepsza niż na CD, choć oczywiście płyta ta nie jest tak trwała. Tak jak wiek temu również teraz podlega banalnej rzeczy: porysowaniu. Jednak wraz z rosnącą ofertą i dostępnością gramofonów zainteresowanie takim krążkiem rośnie. Tym bardziej że wiodące firmy załączają do czarnej płyty kod, za pośrednictwem którego otrzymujemy dostęp do serwerów i możność ściągnięcia tego samego albumu w wersji cyfrowej. W ten sposób w samochodzie czy wprost z telefonu słuchamy sobie zaklętej w bity wersji tego samego, co pięknie kręci nam się w domu na gramofonowym talerzu. Znamienne jest też to, jak szybko nasz rodzimy rynek zareagował na popyt. Aby kupić czarną płytę, nie trzeba iść do specjalistycznego sklepu. Popularne winyle, albumy ikoniczne dla muzyki światowej i naszej rodzimej leżą na półkach w supermarketach, gdzieś obok kawy czy płynu do naczyń. I co najważniejsze – te płyty są znakomite jakościowo. Nie ma w nich nic z hipermarketowej taryfy ulgowej. Co więcej, w tych samych sklepach co jakiś czas pojawiają się gramofony w niezwykle atrakcyjnej cenie. Oczywiście nie są to sprzęty z górnej półki, nawet ze średniej, jednak są one na tyle dobre, że można słuchać ulubionej muzyki bez obawy o zniszczenie krążka.

Oczywiście tam, gdzie działa magiczna ręka rynku, oferta idzie tropem popytu. Dzięki temu obok klasycznych hitów, płyt wpisanych w kanon rocka, popu, jazzu czy (rzadziej) muzyki poważnej, dostajemy analogowe inkarnacje nowych albumów (w tym również polskich), dzięki czemu możemy wybierać: wersja cyfrowa, płyta CD czy czarny krążek. No właśnie, ale czy na pewno czarny? Wydawcy prześcigają się w pomysłowości, dostarczając nam płyty winylowe przezroczyste, kolorowe, w ciapki czy jak choćby muzyka z serialu „07 zgłoś się” (GAD Records) pochlapane „krwią”. Co tu ukrywać, w limitowanych seriach stają się rarytasem, przedmiotem westchnień miłośników takich sztuczek.

Reklama

Nie kryję, nigdy się nie rozstałem z klasycznym gramofonem. Teraz sukcesywnie sięgam po nowości i zatapiam się w pewnym subtelnym rytuale wyciągania, wycierania, układania na talerzu, opuszczania ramienia. Misterium sztuki? Jest w tym coś szczególnego, sądzę, że tym czymś są skupienie i zaangażowanie niezbędne do „włączenia” ulubionej muzyki. Jest też konieczność co mniej więcej 20 minut przełożenia samej płyty.

Tego, że zaistniała pewna moda na winylowe krążki, dodawać nie trzeba. U mnie wielką radość wywołuje szerokość polskiej oferty w katalogu. Znakomity album Mietka Szcześniaka z piosenkami do tekstów ks. Jana Twardowskiego to perełka w katalogu polskich winyli. Podobnie jak „Piano.pl” Doroty Miśkiewicz, nagrane z plejadą gwiazd polskiej jazzowej pianistyki, oraz wznowienie legendarnej płyty z początku lat 60. XX wieku zespołu jazzowego Zygmunta Wicharego. Albumem światowego formatu jest krążek Adama Makowicza, który gdy rozpoczynał pracę nad krążkiem „Swinging Ivories” (Polskie Radio), podobnie jak Szcześniak zagwarantował sobie, że album ukaże się również w wersji winylowej. Bez wątpienia czarne płyty to naturalne środowisko dla muzyki z obrzeży rocka, jazzu i czegoś, co określa się mianem prog rocka, stąd wznowienia płyt SBB („Przebudzenie”z 1976 r.; koncertowe „Hofors” dokumentujące trasę koncertową w Szwecji z 1975, w wersji limitowanej do 250 sztuk – przezroczystej nakrapianej) to strzały w dziesiątkę. Podobnie jak „Alone Together” zespołu Quidam i „Breaking Habits” tria luminarzy naszego artrocka: Meller/Gołyźniak/Duda. Reasumując – prosimy o więcej.

Reklama

Niedzielna Msza święta w sobotę

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 10/2004

Nie tak dawno w czasie lekcji jeden z licealistów zapytał mnie w intrygującej go sprawie. „Proszę księdza, Kościół uczy, że jeżeli z ważnych powodów nie możemy iść do kościoła w niedzielę (np. idziemy na zabawę karnawałową trwającą do białego rana, lub będziemy musieli w niedzielę pracować) to powinniśmy to uczynić w sobotę wieczorem.

Bożena Sztajner/Niedziela

Takie uczestnictwo nie będzie pociągało konsekwencji grzechu. Niestety, coraz częściej słyszę, iż niektórzy moi znajomi, dla wygody, by mieć niedzielę tylko dla siebie, idą w sobotę, a nie w niedzielę na Mszę św. Czy jest to postawa słuszna, prawidłowa? W Piśmie Świętym czytamy, jak to Pan Bóg polecił świętować siódmy dzień, a nie szósty. Wyznaczył niedzielę na świętowanie, a nie sobotę wieczorem. Czy więc regularne uczestniczenie w niedzielnej Mszy św. w sobotę wieczorem nie jest nadużyciem?”

Otóż tytułem wstępu przypomnę, iż obowiązek uczestniczenia we Mszy św. wiąże katolika w sumieniu. Dobrowolne zaniedbanie uczestniczenia we Mszy św. w niedzielę jest grzechem śmiertelnym i powoduje zerwanie kontaktu z Bogiem. Wracając do kwestii dnia, którego powinniśmy świętować, zgodnie z poleceniem Boga Izraelici zobowiązani byli do świętowania szabatu czyli siódmego dnia, dnia Bożego odpoczynku po dokonanym dziele stworzenia. Jednak po Zmartwychwstaniu Chrystusa, które miało miejsce w pierwszym dniu tygodnia (w niedzielę), rozpoczął się nowy etap w historii zbawienia. Etap ten jest czasem nowego stworzenia. I właśnie ten dzień nowego stworzenia, bo zostało ono zapoczątkowane Zmartwychwstaniem i umocnione zesłaniem Ducha Świętego też w niedzielę, obchodzimy jako najważniejsze święto każdego tygodnia. Świętujemy niedzielę, jako pierwszy dzień tygodnia. Wyraźnie słyszymy to w II Modlitwie Eucharystycznej, w której kapłan wypowiada słowa: „Dlatego stajemy przed Tobą i zjednoczeni z całym Kościołem uroczyście obchodzimy pierwszy dzień tygodnia, w którym Jezus Chrystus Zmartwychwstał i zesłał na Apostołów Ducha Świętego”.

Kościół o sposobie spełnienia obowiązku uczestniczenia we Mszy św. wypowiada się w kanonie 1248 Kodeksu Prawa Kanonicznego w następujący sposób: „Nakazowi uczestniczenia we Mszy św. czyni zadość ten, kto bierze w niej udział, gdziekolwiek jest odprawiana w obrządku katolickim, bądź w sam dzień świąteczny, bądź też wieczorem dnia poprzedzającego”. Jak widać, kanon ten nic nie mówi na temat przyczyn naszej decyzji co do dnia uczestniczenia we Mszy św. Termin, w którym udamy się na Mszę św. - w sobotę wieczorem (lub inny dzień poprzedzający święto) czy też w sam dzień świąteczny - zależy tylko od nas. Tak więc z formalnego punktu widzenia wszystko jest w porządku. Każdy jednak medal ma dwie strony. Stąd warto w tym miejscu przypomnieć, na czym polega zadanie świętowania. Otóż do istoty chrześcijańskiego świętowania należy uczestniczenie w liturgicznym spotkaniu, które wielbi Pana, rozważa Jego słowa i umacnia się wzajemnym świadectwem wiary. Kościół od samego początku prosił swoje dzieci, aby pilnowały niedzielnej Eucharystii. Już około 108 r. pisał św. Ignacy z Antiochii: „Niechaj nikt nie błądzi. Ten, kto nie jest wewnątrz sanktuarium, sam pozbawia się Chleba Bożego.

Jeśli modlitwa wspólna dwóch zwykłych ludzi ma moc tak wielką, o ileż potężniejsza jest modlitwa biskupa i całego Kościoła! Kto nie przychodzi na zgromadzenie, ten już popadł w pychę i sam siebie osądził” (List do Efezjan 5,2-3). A dwie strony dalej dodaje św. Ignacy następujący argument: „Gdy się bowiem często schodzicie, słabną siły szatana i zgubna moc jego kruszy się jednością waszej wiary” (13,1).

Stąd jeśli z czystego wygodnictwa pomijamy Mszę św. w sam dzień świąteczny, nasze świętowanie stałoby się niepełne. To jest podstawowa racja, dla której winniśmy dążyć do zachowania niedzielnej Mszy św. Warto zobaczyć dla jakich powodów ludzie najczęściej rezygnują w ogóle z Mszy św. w niedzielę, przychodząc na nią w sobotę wieczorem. Wygodne wylegiwanie się w łóżku, oglądanie telewizji, wycieczka, goście, widowisko sportowe - to są dla nich w niedzielny dzień ważniejsze rzeczy, aniżeli uczestniczenie we Mszy św. Oczywiście, - zauważmy - że w takim przypadku nie mówimy o grzechu (bo przecież można przyjść na Mszę św. w sobotę). Pojawia się natomiast coś, co można nazwać apelem do naszego serca, do naszego sumienia, by nie wybierać tego, co łatwiejsze, ale to, co stosowne, co buduje wiarę naszą i wiarę całej wspólnoty. W przeciwnym razie można pokusić się o stwierdzenie, że wybierając to, co łatwiejsze, czyli sobotnią Liturgię, jakby w sposób pośredni dajemy dowód, iż uczestnictwo w Ofierze Chrystusa jest dla nas jakimś ciężarem, obowiązkiem, a nie radosnym spotkaniem przy stole na wspólnej uczcie.

Kiedy przeżywamy okres Wielkiego Postu, czas nawracania się, pracy nad sobą, podejmowania dobrych postanowień celem przybliżenia się do Boga i pogłębienia swej wiary, miłości, może warto byłoby podjąć trud podjęcia decyzji o prawdziwym świętowaniu niedzieli w połączeniu z uczestnictwem właśnie tego dnia w Eucharystii. Może będzie mnie to kosztować godzinę mniej snu, ale to przecież wszystko ad maiorem Dei gloriam - na większą chawałę Boga.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Misjonarz Afryki

2019-09-15 18:02

Ks. Wojciech Kania

W rodzinnej miejscowości kardynała Adama Kozłowieckiego SJ zmarłego w 2007 r. odbyły się XII dni poświęcone jego działalności jako wybitnego misjonarza.

Ks. Wojciech Kania

Huta Komorowska, to niewielka miejscowość na podkarpaciu, gdzie rodzina Kozłowieckich posiadała swój majątek. Każdego roku we wrześniu odbywają się tam Dni Kardynała Adama Kozłowieckiego. Również w tym roku 15 września, w parku pałacowym miały miejsce uroczystości upamiętniające życie i działalność niezwykłego misjonarza Afryki. Obchody XII Dni Kardynała Adama Kozłowieckiego rozpoczęła Msza św., której przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz. Koncelebrowali bp pomocniczy senior Edward Frankowski oraz liczne grono kapłanów. Bp Nitkiewicz przypomniał na początku Eucharystii, że tegoroczne Dni Kardynała Adama Kozłowieckiego zbiegają się z 80. rocznicą wybuchu II wojny światowej, która dla młodziutkiego wówczas jezuity stała się Golgotą.

Zobacz zdjęcia: Misjonarz Afryki

– Niemieccy zbrodniarze zdarli z niego habit i nałożyli obozowy pasiak. Bili, głodzili, poniżali, jak innych polskich biskupów i księży Nie zdołano mu tylko zabrać miłości do Boga, do współwięźniów, nawet do prześladowców. Ta miłość ocaliła jego duszę i człowieczeństwo, a myślę, że uratowała również wielu innych. Pomimo kajdan, które nosił dla Chrystusa, był na wzór ukrzyżowanego Zbawiciela prawdziwie wolny i taki pozostał jako misjonarz i kardynał, bo tylko miłość daje prawdziwą wolność. Jedynie człowiek złączony dogłębnie z Bogiem zdolny jest do takiej miłości. Weźmy sobie do serca świadectwo kardynała Kozłowieckiego – powiedział biskup.

Homilię do zebranych wygłosił o. Kazimierz Szymczycha SVD, sekretarz Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. Kaznodzieja wskazał na wypełnianie przez kard. Kozłowieckiego powołania misyjnego poprzez trzy etapy: pokorę, umiejętność słuchania, służbę. – To kar. Adam, po wyzwoleniu z obozu w Dachau, z pokorą i na własną prośbę, wyjechał na misję jezuicką do Północnej Rodezji. Organizował dom zakonny i szkolnictwo katolickie. Przyjął święcenia biskupie z pokorą i po czterech latach został promowany na pierwszego arcybiskupa metropolitę Lusaki. To w duchu słuchania, dzielenia doświadczeń swoim misjonarstwem, kard. Adam brał udział w obradach Soboru Watykańskiego II, a także w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie. Całe życie zakonno-misyjne kard. Adama było służbą. Najpierw jako misjonarz, później jako misyjny hierarcha – podkreślił kaznodzieja.

Kolejna cześć spotkania miała miejsce w Szkole Podstawowej nr 1 w Majdanie Królewskim, gdzie krótką cześć artystyczną przygotowały dzieci i młodzież. Następnie wystąpienie miał o. Czesław Henryk Tomaszewski SJ, który wygłosił wykład „Misje dziś”. Na początku prelegent podzielił się osobistymi doświadczeniami z misji, a następnie przedstawił działalność misyjną prowincji Jezuitów w Afryce. Podkreślił, że obecnie najważniejszym problemem do rozwiązania na Czarnym Kontynencie pozostaje ubóstwo wśród dzieci i dostęp do edukacji.

Ostatnim punktem obchodów Dni Kardynała Adama Kozłowieckiego był koncert w parku pałacowym w Hucie Komorowskiej, podczas którego wystąpili: Joanna Dudkowska, Dariusz Malejonek i Maleo Reggae Rockers, JOSHUA AARON oraz ZESPÓŁ MIQEDEM Z IZRAELA.

Organizatorem Dni Księdza Kardynała Adama Kozłowieckiego jest Zarząd Fundacji im. Księdza Kardynała Adama Kozłowieckiego SJ „Serce bez granic”.

Ks. kard. Adam Kozłowiecki urodził się l kwietnia 1911 r. w Hucie Komorowskiej k. Kolbuszowej. Był więźniem obozów koncentracyjnych w Auschwitz i Dachau, jezuitą, misjonarzem, pierwszym arcybiskupem metropolitą Lusaki w Zambii. Zmarł w wieku 96 lat we wrześniu 2007 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem