Reklama

Piotr Iwicki
Muzyk, publicysta

Deska ratunkowa fonografii

Przy spadku sprzedaży płyt kompaktowych systematyczny wzrost sprzedaży krążków winylowych, ot starej poczciwej czarnej płyty, wydaje się czymś bardzo symptomatycznym. Refleksja może być jedna: można przypuszczać, że muzyka w swej wersji dostarczanej do konsumenta podąża dwutorowo. Cyfrowo i spiralą drobnorowkową.

Sprawę dosyć ciekawie ujął Jack White w rozmowie z BBC – stwierdził, że przyszłość to muzyczne pliki cyfrowe oraz płyta winylowa. I trudno się z tym nie zgodzić, dynamika bowiem wzrostu sprzedaży czarnych krążków w Polsce to kilkadziesiąt procent rocznie! Ta dynamika waha się od 30 do 70 proc. rok w rok! Polacy pokochali ten rodzaj nośnika muzyki. Z jednej strony, płyty w takiej wersji – z racji rozmiaru obwoluty – są również nośnikiem artystycznego piękna zaklętego w grafice. Z drugiej zaś – jakość dźwięku na winylu jest lepsza niż na CD, choć oczywiście płyta ta nie jest tak trwała. Tak jak wiek temu również teraz podlega banalnej rzeczy: porysowaniu. Jednak wraz z rosnącą ofertą i dostępnością gramofonów zainteresowanie takim krążkiem rośnie. Tym bardziej że wiodące firmy załączają do czarnej płyty kod, za pośrednictwem którego otrzymujemy dostęp do serwerów i możność ściągnięcia tego samego albumu w wersji cyfrowej. W ten sposób w samochodzie czy wprost z telefonu słuchamy sobie zaklętej w bity wersji tego samego, co pięknie kręci nam się w domu na gramofonowym talerzu. Znamienne jest też to, jak szybko nasz rodzimy rynek zareagował na popyt. Aby kupić czarną płytę, nie trzeba iść do specjalistycznego sklepu. Popularne winyle, albumy ikoniczne dla muzyki światowej i naszej rodzimej leżą na półkach w supermarketach, gdzieś obok kawy czy płynu do naczyń. I co najważniejsze – te płyty są znakomite jakościowo. Nie ma w nich nic z hipermarketowej taryfy ulgowej. Co więcej, w tych samych sklepach co jakiś czas pojawiają się gramofony w niezwykle atrakcyjnej cenie. Oczywiście nie są to sprzęty z górnej półki, nawet ze średniej, jednak są one na tyle dobre, że można słuchać ulubionej muzyki bez obawy o zniszczenie krążka.

Oczywiście tam, gdzie działa magiczna ręka rynku, oferta idzie tropem popytu. Dzięki temu obok klasycznych hitów, płyt wpisanych w kanon rocka, popu, jazzu czy (rzadziej) muzyki poważnej, dostajemy analogowe inkarnacje nowych albumów (w tym również polskich), dzięki czemu możemy wybierać: wersja cyfrowa, płyta CD czy czarny krążek. No właśnie, ale czy na pewno czarny? Wydawcy prześcigają się w pomysłowości, dostarczając nam płyty winylowe przezroczyste, kolorowe, w ciapki czy jak choćby muzyka z serialu „07 zgłoś się” (GAD Records) pochlapane „krwią”. Co tu ukrywać, w limitowanych seriach stają się rarytasem, przedmiotem westchnień miłośników takich sztuczek.

Reklama

Nie kryję, nigdy się nie rozstałem z klasycznym gramofonem. Teraz sukcesywnie sięgam po nowości i zatapiam się w pewnym subtelnym rytuale wyciągania, wycierania, układania na talerzu, opuszczania ramienia. Misterium sztuki? Jest w tym coś szczególnego, sądzę, że tym czymś są skupienie i zaangażowanie niezbędne do „włączenia” ulubionej muzyki. Jest też konieczność co mniej więcej 20 minut przełożenia samej płyty.

Tego, że zaistniała pewna moda na winylowe krążki, dodawać nie trzeba. U mnie wielką radość wywołuje szerokość polskiej oferty w katalogu. Znakomity album Mietka Szcześniaka z piosenkami do tekstów ks. Jana Twardowskiego to perełka w katalogu polskich winyli. Podobnie jak „Piano.pl” Doroty Miśkiewicz, nagrane z plejadą gwiazd polskiej jazzowej pianistyki, oraz wznowienie legendarnej płyty z początku lat 60. XX wieku zespołu jazzowego Zygmunta Wicharego. Albumem światowego formatu jest krążek Adama Makowicza, który gdy rozpoczynał pracę nad krążkiem „Swinging Ivories” (Polskie Radio), podobnie jak Szcześniak zagwarantował sobie, że album ukaże się również w wersji winylowej. Bez wątpienia czarne płyty to naturalne środowisko dla muzyki z obrzeży rocka, jazzu i czegoś, co określa się mianem prog rocka, stąd wznowienia płyt SBB („Przebudzenie”z 1976 r.; koncertowe „Hofors” dokumentujące trasę koncertową w Szwecji z 1975, w wersji limitowanej do 250 sztuk – przezroczystej nakrapianej) to strzały w dziesiątkę. Podobnie jak „Alone Together” zespołu Quidam i „Breaking Habits” tria luminarzy naszego artrocka: Meller/Gołyźniak/Duda. Reasumując – prosimy o więcej.

2019-02-20 11:32

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Warszawa: Uroczystości pogrzebowe Bernarda Ładysza

Nabożeństwo żałobne Bernarda Ładysza miało miejsce w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie. Po Mszy świętej nastąpiło odprowadzenie zmarłego na Cmentarz Wojskowy na Powązkach, gdzie spoczął w Alei Zasłużonych.

Mszy świętej pogrzebowej przewodniczył biskup polowy WP gen. bryg. Józef Guzdek. W uroczystościach brali udział m.in.: żona Leokadia Rymkiewicz-Ładysz, synowie Aleksander Czajkowski-Ładysz i Zbigniew Ładysz, wiceminister kultury Magdalena Gawin, prof. Ryszard Cieśla z Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina.

Bernard Ładysz urodził się 24 lipca 1922 r. w Wilnie. Tam, jako kilkunastoletni chłopiec, rozpoczął naukę śpiewu. Miał 17 lat, kiedy wybuchła II wojna światowa. Jako sierżant Armii Krajowej Ziemi Wileńskiej został uwięziony w Kałudze nad Oką w Związku Sowieckim, gdzie przebywał w latach 194-46.

Po wojnie drugim miastem Bernarda Ładysza stała się Warszawa. Właściwe studia wokalne podjął w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina (obecnie UMFC), pod kierunkiem prof. Wacława Filipowicza. Karierę artystyczną rozpoczął w 1946 roku w Reprezentacyjnym Zespole Wojska Polskiego.

Duże znaczenie dla kariery Bernarda Ładysza miało zdobycie pierwszej nagrody na konkursie śpiewaczym we włoskim Vercelli w 1956 roku. Zgodnie z regulaminem tego konkursu laureat mógł zadebiutować w mediolańskiej La Scali. Bernard Ładysz nie zdecydował się jednak na ten krok - zaangażował się natomiast do występów w Teatro Massimo w Palermo. W 1959 roku włoski dyrygent Tullio Serafin, który realizował w Londynie nagranie "Łucji z Lammermoor", powierzył polskiemu artyście partię w tym nagraniu, które powstało przy udziale światowej sławy artystów - m.in. Marii Callas, Piera Cappuccillego, Ferruccia Tagliaviniego.

Od 1972 roku Ładysz związany był z Teatrem Wielkim w Warszawie. Tam wcielił się m.in. w tytułową rolę Borysa Godunowa w operze Modesta Musorgskiego. Śpiewał też partie Zygmunta Augusta w "Buncie żaków" Tadeusza Szeligowskiego czy Priama w "Odprawie posłów greckich" Witolda Rudzińskiego. Jego kreacje wokalne nie ograniczały się tylko do tych występów. Brał też udział w nagraniach oper dla Polskiego Radia, występował na festiwalach muzyki współczesnej "Warszawska Jesień", uczestniczył w światowych prawykonaniach utworów współczesnych kompozytorów, m.in. Krzysztofa Pendereckiego.

Występował też w filmach, m.in. w "Ziemi obiecanej" w reżyserii Andrzeja Wajdy, "Znachorze" w reżyserii Jerzego Hoffmana) w musicalach, m.in. w roli Tewiego w "Skrzypku na dachu" Josepha Steina i Jerry'ego Bocka oraz na estradzie piosenkarskiej. Współpracował z Teatrem Syrena w Warszawie.

Artysta zmarł 25 lipca. (PAP)

Autor: Olga Łozińska

oloz/ pat/

Zobacz zdjęcia: Pogrzeb Bernarda Ładysza
CZYTAJ DALEJ

ONZ wzywa do szybkiego otwarcia szkół po kryzysie związanym z koronawirusem

2020-08-05 19:47

[ TEMATY ]

szkoła

ONZ

koronawirus

Adobe.Stock

Organizacja Narodów Zjednoczonych wydała przewodnik, który ma przyczynić się do jak najszybszego ponownego otwarcia szkół po kontroli na koronawirusa. Ma on pomóc rządom poszczególnych krajów w realizacji planów oświatowych – oznajmił sekretarz generalny ONZ Antonio Guterres 4 sierpnia w Nowym Jorku.

Według niego pandemia doprowadziła do największego w historii załamania się system oświatowego. W ponad 160 krajach zamknięto wszystkie placówki oświatowe, co oznaczało przerwanie nauki przez miliard uczniów. „Obecnie stoimy w obliczu katastrofy pokoleniowej, która może zmarnować niewyobrażalny potencjał ludzki, osłabić dziesięciolecia postępu i pogłębić głęboko zakorzenione nierówności” – ostrzegł sekretarz generalny ONZ.

Oświadczył, że dziś najważniejszą sprawą jest uznanie edukacji za priorytet polityki przez poszczególne państwa. Przekonywał, że decyzje, które teraz będą podejmowały rządy i ich partnerzy, „będą miały trwały wpływ na miliony młodych ludzi i perspektywy rozwoju krajów w nadchodzących dziesięcioleciach”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję