Reklama

Wiara

5 maja - narodziny dla nieba

Kulawy święty młodych

Niedziela Ogólnopolska 18/2019, str. 16-18

[ TEMATY ]

święty

Włodzimierz Rędzioch

Nunzia Sulpriz

Nunzia Sulpriz

Podczas synodu biskupów poświęconego młodym papież Franciszek kanonizował siedmiu błogosławionych, m.in. Pawła VI i abp. Óscara Romera oraz włoskiego młodzieńca Nunzia Sulprizia. Przez to wydarzenie, które miało miejsce 14 października 2018 r., Ojciec Święty chciał wskazać młodemu pokoleniu przykład świętości przeżywanej w dzieciństwie i młodości. Franciszek mówił o chłopcu z Neapolu jako o „młodym, odważnym, pokornym świętym, który wiedział, jak spotkać Jezusa w cierpieniu, w milczeniu i ofiarowaniu siebie samego”. Szczególnie uderzył mnie fakt, że Nunzio Sulprizio został kanonizowany wraz z papieżem Pawłem VI, który beatyfikował go 55 lat wcześniej – w 1963 r., podczas Soboru Watykańskiego II. Paweł VI wypowiedział wówczas o nowym błogosławionym następujące słowa: „Nunzio Sulprizio powie wam, młodzi ludzie, jak wasz wiek został przez niego oświecony i uświęcony. Opowie wam, jak nie należy uważać młodości za wiek nieokiełznanych pasji, nieuniknionych upadków, niezwyciężonych kryzysów, dekadenckich pesymizmów, szkodliwych egoizmów; powie wam raczej, że bycie młodym jest łaską, jest szczęściem. (...) Powie wam, że wasz wiek, jak żaden inny, nadaje się do wielkich ideałów, do hojnego heroizmu, do wymagających myśli i działań. On nauczy was, jak wy, młodzi ludzie, możecie odrodzić w sobie świat, w którym Opatrzność wzywa was do życia, i jak to od was zależy, czy poświęcicie się zbawieniu społeczeństwa, które potrzebuje silnych i nieustraszonych dusz”. Papież przypomniał także słowa św. Filipa Nereusza: „Szczęśliwi jesteście wy, młodzi, macie tyle czasu na czynienie dobra!”. Kim był święty, którego Franciszek chciał wynieść na ołtarze jako przykład dla młodzieży z całego świata? Aby przybliżyć czytelnikom „Niedzieli” jego postać, udałem się do Neapolu, gdzie w kościele św. Dominika Soriano (San Domenico Soriano) przechowywane jest ciało św. Nunzia i co roku 5 maja świętuje się tam rocznicę narodzin świętego dla nieba. Przeprowadziłem tam wywiad z księdzem proboszczem Antoniem Salvatorem Paonem, postulatorem w procesie kanonizacyjnym włoskiego młodzieńca.
Włodzimierz Rędzioch

Reklama

* * *

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Kim był młody człowiek kanonizowany przez papieża Franciszka w 2018 r. podczas synodu poświęconego młodym?

KS. ANTONIO SALVATORE PAONE: – Nunzio Sulprizio urodził się 13 kwietnia 1817 r. w Pescosansonesco, małej wiosce w Abruzji, w prowincji Pescara. Jego rodzicami byli Rosa i Domenico Sulprizio, żarliwi chrześcijanie. Wkrótce zaczął się dla niego okres cierpienia – w ciągu kilku lat stracił oboje rodziców i został powierzony opiece babci, która również zmarła, gdy miał ok. 12 lat. Powierzono go wówczas opiece wuja, kowala. W kuźni Nunzio stał się prawdziwym niewolnikiem – ciężko pracował całe dnie bez jedzenia i był bardzo źle traktowany. Nie mógł nawet chodzić do kościoła.

– W jaki sposób ten osierocony chłopiec, który żył w skrajnym ubóstwie, odkrył wiarę?

– Jego prawdziwym nauczycielem życia i wiary była babcia – to ona nauczyła go, że w tabernakulum żyje Syn Boży, a Jego towarzystwo łagodzi cierpienia serca. Młody Nunzio zaczął praktykę adoracji eucharystycznej i chociaż był mały i wątły, spędzał długie godziny, klęcząc przed tabernakulum.

– Jak Nunzio z odległego miasta w Abruzji trafił do Neapolu?

– Gdy Nunzio pracował u wuja jak niewolnik, ciężko zachorował. Duży pęcherz na kostce lewej stopy był objawem gruźlicy kości, która nieuchronnie doprowadziła do śmierci chłopca. Pomimo bólu, który doskwierał Nunziowi, dopiero po długim czasie wujek pozwolił, by zawieziono go do szpitala w mieście L’Aquila, gdzie zdiagnozowano chorobę, wówczas nieuleczalną. Po powrocie do pracy w kuźni znowu był maltretowany i tylko dzięki dobroci znajomego udało się go wysłać do Neapolu i powierzyć opiece wujowi ze strony ojca. Nunzio został przygarnięty przez pułkownika Felicego Wochingera, oficera armii Burbonów, który stał się dla niego prawdziwym ojcem. Gdy tylko przybył do Neapolu, poprosił o pozwolenie na przyjęcie I Komunii św. i w końcu je uzyskał. W szpitalu, gdzie przebywał przez 21 miesięcy, miał w obecności kapelana szpitala pierwszą ekstazę. Częste spotkania ze Zmartwychwstałym w sakramencie Eucharystii, wytrwała modlitwa, której mógł się w końcu poświęcić, mistyczne dary proroctwa i czytania serc, którymi dobry Bóg go obdarzył, ukazywały za postacią chorego godnego obywatela niebiańskiego Jeruzalem.

– Czy to prawda, że ten młody człowiek został natychmiast uznany za osobę niezwykłą?

– Lud neapolitański, obdarzony niekwestionowanym instynktem rozpoznawania świętości, garnął się do młodzieńca, którego nazwał „o ciuncariell sant” (kulawy święty), proszono go o modlitwy i przepowiednie. Czynili to również kapłani, tacy jak ks. Gaetano Errico (dziś święty), brat Modestino od Jezusa i Marii (dziś błogosławiony) i wielu innych. Ale choroba rozwijała się i doprowadziła do jego śmierci 5 maja 1836 r. Nunzio zmarł, mówiąc: „Patrzcie, jak piękna jest Madonna!”.

– Czyli możemy powiedzieć, że Nunzio umierał w chwale świętości?

– Tak, to prawda. Gdy tylko rozeszła się wieść o śmierci, do jego mieszkania przybywali ludzie z całego miasta – uznawali go za świętego, dlatego chcieli otrzymać jego relikwie i wyprosić łaski za jego pośrednictwem.

– Czy ludzie rzeczywiście otrzymywali łaski za pośrednictwem Nunzia?

– Już w okresie krótkiego życia Nunzia miało miejsce wiele niezwykłych wydarzeń za jego wstawiennictwem. Podczas długiej hospitalizacji jego sąsiadem w pokoju był niejaki Nicolo La Rosa, który umierał na raka gardła. Gdy jednej nocy skarżył się na silne bóle, Nunzio bez wahania zbliżył się do jego łóżka, by pocieszyć chorego i ponownie zaaplikować mu lek na gardło. Powiedział wtedy: „Zobaczysz, że poczujesz się teraz lepiej”. Następnego dnia lekarze stwierdzili, że rak gardła Nicolo całkowicie zniknął, nie pozostawiwszy śladu. Wielokrotnie ujawniały się u Nunzia inne dary, takie jak umiejętność czytania w sercach tych, których spotkał, a w ten sposób mógł towarzyszyć wielu duszom w drodze do spowiedzi; ale także dar przewidywania przyszłych wydarzeń. Były również inne cudowne znaki, takie jak piękny zapach wyczuwany w jego pokoju, a nawet na bandażach, którymi owijał chore stopy.

– Jak doszło do procesu beatyfikacyjnego młodzieńca?

– Podczas polowania dama królowej spadła z konia – zdiagnozowano u niej tak poważne złamania, że groziło to amputacją. Jeden z pułkowników, powiadomiony o tym fakcie, pojechał do rannej kobiety i przyłożył do jej złamanego kolana bandaż używany przez Nunzia do opatrywania ran; w ciągu zaledwie kilku minut nie było śladu po złamaniu. Król Neapolu, z wdzięczności, poprosił o otwarcie procesu kanonicznego młodzieńca i osobiście wyasygnował na to sumę 1000 dukatów. 14 lipca 1859 r. papież Pius IX ogłosił Nunzia „czcigodnym Sługą Bożym”. W 1891 r. papież Leon XIII zatwierdził dekret o heroiczności jego cnót i wkazywał go młodym jako wzór do naśladowania – nazwał Nunzia nowym Luigim Gonzagą. Następnie proces się zatrzymał i dopiero Aurelio Marena, biskup pomocniczy Neapolu, nowy postulator, poprowadził go na nowo. Uznano również dwa cuda za wstawiennictwem Nunzia, bo w tamtym czasie przepisy wymagały dwóch cudów. 1 grudnia 1963 r. papież Paweł VI mógł wreszcie ogłosić młodego Nunzia Sulprizia błogosławionym.

– Ksiądz natomiast był postulatorem w procesie kanonizacyjnym...

– Tak, do kanonizacji potrzebny był już tylko jeden cud. Dotyczył on cudownego odzyskania zdrowia przez Pasqualego Bucciego, ofiary poważnego wypadku drogowego, który miał miejsce w Taranto w 2004 r. Bucci został przewieziony do szpitala – był w śpiączce z krwiakiem i uszkodzeniami mózgu oraz rozległymi uszkodzeniami kości. Jego rodzice zaczęli się modlić w miejscowej parafii pw. bł. Nunzia Sulprizia, matka młodzieńca poprosiła o relikwie bł. Nunzia z kościoła pw. św. Dominika Soriano w Neapolu. Gdy tylko otrzymała relikwię, weszła na oddział intensywnej terapii i umieściła ją na ciele chłopaka – natychmiast rozpoczął się niezwykły i nieoczekiwany proces gojenia ran, aż do całkowitego wyzdrowienia. To uzdrowienie było analizowane w procesie kanonizacyjnym. Na konsystorzu 19 lipca 2018 r. Papież ustalił, że bł. Nunzio Sulprizio zostanie kanonizowany 14 października 2018 r. na Placu św. Piotra w Rzymie.

– Na czym polega aktualność świętości Nunzia Sulprizia?

– Świętość Nunzia Sulprizia wykracza daleko poza cuda, które przypisano jego wstawiennictwu. Jest autentycznym „zwiastunem” Chrystusa, czyli prawdziwym ambasadorem radości, która rodzi się w sercu tych, którzy spotykają Jezusa.

– Ale po ludzku rzecz biorąc, życie św. Nunzia wydaje nam się historią nieszczęśnika...

– To prawda, ale niczemu i nikomu nie udało się wygasić w sercu św. Nunzia autentycznej radości, którą dawało mu spotkanie z Jezusem obecnym w Świętej Eucharystii; niczemu i nikomu nie udało się wyrwać Jezusa z serca Nunzia. Nie sprawiły tego nawet przemoc fizyczna wuja, który bił go młotkiem i głodził, ani okropne bóle spowodowane gruźlicą kości, która doprowadziła go do śmierci. Św. Nunzio to nowy posłaniec, którego Bóg posyła w naszych czasach młodym ludziom, aby pomóc im odrodzić się do nowego życia i zachęcić ich do prawdziwej radości, która pochodzi ze spotkania z Jezusem! Właśnie jego młody wiek sprawia, że ten przykład świętości może być bliski światu młodych, który tak bardzo potrzebuje zachęty i wzorów do naśladowania.

2019-04-30 09:13

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Święty Jan Chryzostom

Jan z Antiochii, nazywany Chryzostomem, czyli „Złotoustym”, z racji swej wymowy, jest nadal żywy, również ze względu na swoje dzieła. Anonimowy kopista napisał, że jego dzieła „przemierzają cały świat jak świetliste błyskawice”. Pozwalają również nam, podobnie jak wierzącym jego czasów, których okresowo opuszczał z powodu skazania na wygnanie, żyć treścią jego ksiąg mimo jego nieobecności. On sam sugerował to z wygnania w jednym z listów (por. Do Olimpiady, List 8, 45).

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma.
W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej.
Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską.
Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397).
Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary.
Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan).
Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach.
Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.

CZYTAJ DALEJ

A gdybyś obudził się tylko z tym, za co wieczorem podziękowałeś Bogu?

2022-12-06 21:40

Marzena Cyfert

Eucharystii ku czci św. Mikołaja przewodniczył o. Michał Lukoszek, paulin, wikariusz generalny Zakonu Paulinów

Eucharystii ku czci św. Mikołaja przewodniczył o. Michał Lukoszek, paulin, wikariusz generalny Zakonu Paulinów

Swoje patronalne święto przeżywa dzisiaj parafia św. Mikołaja we Wrocławiu. Uroczystej Eucharystii przewodniczył i słowo Boże wygłosił o. Michał Lukoszek, paulin, wikariusz generalny Zakonu Paulinów.

W homilii o. Lukoszek przypomniał życiorys św. Mikołaja, podkreślając jego zamiłowanie do czynienia dobra i bardzo dużą wrażliwość na ludzką biedę. Zauważył, że św. Mikołaj był niezwykłym człowiekiem, o czym świadczy fakt, że po tylu latach od jego śmierci jest znany i wspominany na całym świecie. – Jego szczególnym darem i charyzmatem były dobroć i dobre uczynki, ale spełniane w ukryciu – tak, żeby tylko Bóg je widział. Można powiedzieć, że każdy święty odkrywa przed nami jakiś aspekt tajemnicy samego Boga i w ten sposób do nas przemawia. Św. Mikołaj odkrył, jak bardzo Bóg go kocha i jak bardzo dobry jest dla niego samego. Dlatego odpowiedział Bogu swoją miłością – mówił o. Lukoszek, podkreślając, że miłość do Boga jest bardzo konkretna. Ona namacalnie ujawnia się przez miłość do drugiego człowieka.

CZYTAJ DALEJ

"Essa" zwycięzcą plebiscytu na Młodzieżowe Słowo Roku 2022

2022-12-07 09:21

[ TEMATY ]

młodzież

Adobe.Stock

"Essa" została Młodzieżowym Słowem Roku 2022. "+Essa+ jest jak młodzież – różnorodna i niepoddająca się szablonowym definicjom, ale za to spontaniczna i ekstatycznie emocjonalna" – mówi PAP prof. Anna Wileczek, przewodnicząca jury plebiscytu.

Plebiscyt Młodzieżowe Słowo Roku 2022 został rozstrzygnięty. "Decyzją głosujących internautów ten tytuł przypadł tegorocznemu faworytowi – słowu +essa+. Zostało ono w ten sposób wyróżnione spośród 20 finałowych słów, które przeszły do II etapu konkursu" – wskazała w rozmowie z PAP prof. Anna Wileczek z Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach i Obserwatorium Języka i Kultury Młodzieży UJK, przewodnicząca jury plebiscytu Młodzieżowe Słowo Roku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję