Reklama

Bosko na wakacjach

2019-07-16 11:54

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 29/2019, str. 4-5

TER
To był wspaniały czas

Wakacje to czas wypoczynku, wyjazdów, podróży. Jednak nie wszystkie dzieci mają taką możliwość. Część z nich zostaje w swoim miejscu zamieszkania. Właśnie z myślą o nich przygotowywana jest oferta kolonii i półkolonii. Od lat taki wypoczynek organizowany jest w Oratorium Świętokrzyskim im. św. Jana Bosko w Kielcach przy parafii Świętego Krzyża

Odwiedzając Oratorium miałem nadzieję, że zobaczę ruch, usłyszę harmider, i radosny śmiech dzieci, zdziwiłem się że jest zupełnie cicho. Gdzie wszystkie dzieci? Gdzie opiekunowie? Na wyjeździe? Skończyły się zajęcia? Otóż nie, jak się okazało wszyscy byli na pierwszym piętrze budynku w kaplicy, na Mszy św. której przewodniczył ks. Krzysztof Pyzik, dyrektor Oratorium. Gdy tylko skończyła się Eucharystia, zaczęło się. Oratorium ożyło, a nawet, rzekłbym, rozpętała się burza radości. – Zaraz będą zawody z mydłem! – informowały wolontariuszki. – Co z tym mydłem? – pytały zaciekawione dzieci. – Ustawiamy się w trzech szeregach, każda grupa w jednym rządku. – Adaś zostaw to mydło, musi się namoczyć! No zostaw, to nie do mycia! W trzech kubłach pełnych wody pływały mydła. Gdy się namoczyły, na dany znak dzieci miały rzucać do siebie kostki mydła i łapać je w locie, jeśli upadło, rywalizacja została przerywana. Trzy, dwa, jeden, start… Mydła poszły w ruch. Dzieci dokonywały cudów zręczności, łapiąc mokre ślizgające się mydło, które uciekało z dłoni, i za nic nie chciało się zatrzymać. Krzyki, śmiech i doping wypełniły cały przykościelny plac. Emocje dochodziły do zenitu. – O tam upadło im mydło – wskazywali rywale. – Stop, koniec, liczymy, ile dzieci przechwyciło mydło – podliczało grono sędziowskie. Kolejna konkurencja. – Będziemy teraz rzucać do siebie jajkami! – OOO – i jęk zawodu napełnił cały plac. – To się nie uda! To niemożliwe! – Cisza, cisza!!! Niestety młodych sportowców nie dało się uciszyć, aż do czasu gdy jeden z opiekunów głośno oznajmił: – Chcę powiedzieć kilka słów! – na to wszystkie dzieci zgodnie odpowiedziały: – My słuchamy, a ty mów! I gdy zapanowała cisza, dzieci usłyszały, na czym polega kolejna konkurencja. Znowu krzyki, emocje, doping i jajka fruwające w powietrzu, i jak się można łatwo domyśleć, nie wszystkie dotarły do końca drużyny. Szybko zostały usunięte z rozgrzanego asfaltu. – A teraz, kolejna konkurencja!

Oratorium jest dla wszystkich

– Oratorium to jest przestrzeń dla dzieci i młodzieży, gdzie staramy się wychowywać dzieci w duchu chrześcijańskim zgodnie z nakazem św. Jana Bosko, zgodnie z jego charyzmatem – mówi ks. Krzysztof Pyzik, salezjanin, dyrektor Oratorium. Ks. Bosko starał się kształtować młodego człowieka, widząc w nim ogromny potencjał intelektualny, duchowy. Starał się dostrzegać w młodym człowieku te talenty, które on posiadał i starał się je rozwijać. Nasz święty patron kształtował dzieci integralnie. To znaczy skupiał się na kształtowaniu intelektualnym, duchowym, psychicznym fizycznym i emocjonalnym. Podchodził do młodego człowieka z otwartym sercem z miłością – podkreśla. Ks. Krzysztof opowiada o tym, jak dzieci kształtowane są w Oratorium. Jest czas na zwiedzanie, na zabawę, śpiew i taniec, jest także czas na indywidualne rozmowy, a przede wszystkim na modlitwę i Eucharystię, która jest najważniejszym momentem dnia.

Oratorium Świętokrzyskie jest otwarte dla wszystkich, nie tylko mieszkańców parafii Świętego Krzyża. Każdy młody człowiek z Kielc może uczestniczyć w zajęciach tu organizowanych nie tylko w czasie wakacji, ale przez cały rok. – Serdecznie zapraszamy do nas. Każde dziecko ma jakiś talent i każde dziecko jest cudem, potrzebuje tylko odpowiedniej atmosfery w której może rozkwitnąć – mówi ks. Krzysztof.

Reklama

* * *

Adaś Wesołowski
Na półkoloniach jestem już drugi raz. Nie jestem z tej parafii, należę do świetlicy przy ul. Górniczej w Kielcach. Jest bardzo fajne, tu dużo się dzieje, jest wiele wyjazdów, super zabaw. Ale nie tylko bawimy się i nie tylko zwiedzamy, również się modlimy. Mam tu kilku kolegów, z którymi rozmawiam na różne tematy. Będę za nimi tęskinił, gdy półkolonie się skończą. Powinny być zdecydowanie dłuższe.

Juliusz Górecki
Te półkolonie są wspaniałe. W pierwszym dniu byliśmy zapoznawani co się będzie działo, przez cały czas trwania półkolonii i zostaliśmy podzieleni na grupy. W tych grupach wymyśliliśmy regulaminy jakie będą obowiązywać przez cały czas trwania półkolonii.
Następnego dnia była pierwsza wycieczka do Centrum Leonarda da Vinci w Podzamczu Chęcińskim. Byliśmy tam praktycznie przez cały dzień, było tam bardzo dużo atrakcji. Następnego dnia pojechaliśmy do parku trampolinowego, przed naszą wycieczką mieliśmy warsztaty i podzieliliśmy się na trzy grupy: taneczną, „śpiewowi” i grupę udzielającą pierwszej pomocy. Ja już umiem udzielać pierwszej pomocy. Mam tutaj dwóch przyjaciół, jednego znam z przedszkola, i tu właśnie się z nim spotkałem, nawet nie myślałem, że go jeszcze kiedyś zobaczę. Drugi – to kolega ze szkoły podstawowej. Jest tu także taki Artur z bratem z Ameryki i z nimi się poznałem. Bardzo fajni chłopcy, pierwszy raz rozmawiałem z chłopakiem z innego kraju , no nie licząc mojego brata z Niemiec.

Maja Kletowska
Nie należę do parafii św. Krzyża, ale jestem z Kielc i co piątek przychodzę tu na próby scholi. Na półkoloniach jestem już czwarty raz. Lubię tutaj spędzać czas. Chodzimy w ciekawe miejsca, są organizowane wyścigi, zabawy, zwiedzamy muzea. Na pewno lepiej jest spędzać czas z koleżankami niż samemu w domu.

Żaneta Sobierajska – wychowawca
Dzieci są u nas z dwóch placówek, jedna jest stąd przy ul. 1 Maja, a inne z ul. Górniczej, lecz są także dzieci z terenu Kielc. Każde dziecko może się zapisać na półkolonie, z tym że dla dzieci z Oratorium cena za pobyt jest trochę niższa. Dzieci są w wieku od 6 do 14 lat. Zajęcia prowadzone są od 9 do 14. W tym roku mamy dwa turnusy półkolonii, jeden na początku wakacji drugi na końcu. Na tym turnusie mieliśmy trzy dni „wyjściowe” i dwa dni na miejscu. Pierwszy dzień był po to, by się zintegrować. Mieliśmy też dzień magii i iluzji przygotowany przez kolegę jednej z naszych animatorek, który akurat znalazł się w Kielcach, chociaż na co dzień mieszka prawie 600 km stąd. Zechciał do nas przyjść jako wolontariusz. Po pokazie dzieci były pod olbrzymim wrażeniem, opiekunowie również.

Wioletta Wesołowska – wychowawca
W Oratorium Świętokrzyskim kierujemy się mottem, które zostawił nam św. Jan Bosko, że wychowanie jest sprawą serca. Staramy się zrozumieć każde dziecko i mieć z nim bardzo dobry kontakt. Często przychodzą do nas dzieci, a także rodzice ze swoimi problemami. Staramy się ich wspierać jak możemy i podpowiadać rozwiązania związane z wychowaniem dzieci. Dużą uwagę przykładamy do tego, aby codziennie towarzyszyła nam modlitwa. Dzieci chętnie się modlą i coraz więcej dzieci przychodzi na modlitwy. Każdy dzień rozpoczynamy modlitwą, mamy oczywiście modlitwę przed posiłkiem, po posiłku i na koniec ok. godziny 14 też się modlimy, oraz „słówko” – to taka pozostałość po św. Janie Bosko, który zawsze mówił takie „słówko wieczorne” do młodzieży, do swoich chłopców w oratorium w Turynie. „Słówko” zazwyczaj dotyczy wychowania, przyjaźni, posłuszeństwa rodzicom. Mamy grupę wykwalifikowanych wychowawców, pomaga nam również alumn Mateusz Papież. Dzieci naprawdę czują się tutaj wspaniale, i jak same się zwierzały, żałują, że te półkolonie się tak szybko kończą.

Tagi:
salezjanie oratorium półkolonie

Reklama

Służę młodym jako salezjanin koadiutor

2019-06-04 13:09

Bogdan Nowak
Edycja szczecińsko-kamieńska 23/2019, str. 6-7

Z bratem zakonnym Stefanem Sieradzem, koadiutorem salezjaninem w parafii św. Jana Bosko w Szczecinie, rozmawia Bogdan Nowak

Bogdan Nowak
Salezjańska świątynia przy ulicy Witkiewicza w Szczecinie

Stefana Sieradza zastaję wśród młodych w oratorium parafii salezjańskiej otoczonej wieżowcami na wprost stadionu „Pogoni” w Szczecinie. Jedyny zakonnik w tym domu w świeckim ubraniu bardzo pogodnego usposobienia za chwilę odrywa się od młodych i wspomina dzieje swego powołania.

– Urodziłem się i wychowałem w parafii prowadzonej przez salezjanów ks. Jana Bosko, których szczególnym zadaniem jest służba młodzieży, zwłaszcza ubogiej i zagrożonej – mówi. – To właśnie księża rodzinnej wspólnoty parafialnej w Czaplinku mieli na mnie największy wpływ na moje powołanie zakonne, dzięki optymistycznemu życiu i twórczego wypełniania wolnego czasu młodemu pokoleniu. Nasza zachodniopomorska parafia jest dumna z licznych powołań kapłańskich i zakonnych, które powiększyłem w 1979 r., wstępując do salezjanów.

* * *

BOGDAN NOWAK: – Jaka była droga salezjańska Brata?

BR. STEFAN SIERADZ: – U salezjanów są dwie możliwości realizowania się w tym dziele misyjnym stworzonym przez świętego naszego założyciela ks. Jana Bosko: można być kapłanem albo koadiutorem, czyli współbratem laikiem. Ja odczułem chęć – pod wpływem Ducha Świętego – bycia bratem zakonnym. Zawsze modliłem się, że chcę iść w drugiej linii życia zakonnego – tak jak na wojskowym froncie – czyli w tak potrzebnej braterskiej służbie. Pierwszą linię tego salezjańskiego zgromadzenia tworzą księża, czyli szafarze sakramentów. My koadiutorzy wspieramy kapłanów. Jedni bez drugich nie mogą istnieć. Ich apostolaty wzajemnie uzupełniają się.
Najpierw odbyłem w Czerwińsku roczny nowicjat. Potem skierowano mnie do Wyższego Seminarium Duchownego w Lądzie nad Wartą, gdzie przez trzy lata poznawałem budującą formację salezjańską, uczęszczając na wykłady z filozofii. Wreszcie znalazłem się w pierwszej mojej parafii salezjańskiej w Swobnicy, gdzie pomagałem zakonnemu ekonomowi.

– Połowę swego salezjańskiego życia spędził Brat w Zambii w służbie najuboższej młodzieży…

– Miłość do takiej posługi wszczepiła mi siostra salezjanka w Czaplinku, ukazując w katechezie duchowe bogactwo misji w Afryce, dlatego po ślubach wieczystych, będąc już siedem lat koadiutorem, napisałem prośbę do swego przełożonego, by mnie wysłał na zakonną placówkę do ubogiej Zambii. Otrzymałem na to zgodę i tam realizowało się moje dalsze powołanie, w duchu obywatelskiego i katolickiego wychowywania młodzieży, jak tego zawsze życzył nam św. ks. Jan Bosko. Salezjanie przybyli do Zambii w 1982 r., a pierwszymi misjonarzami byli właśnie Polacy. Chimese jest podmiejską ubogą dzielnicą 42-tysięcznej Mansy, która niewiele różni się od warunków życia w afrykańskim buszu. Wokół przeważnie domy powstałe z cegieł suszonych na słońcu i kryte trawą bez prądu i wody, zamieszkałe przede wszystkim przez młodych Murzynów. Tutaj zbudowaliśmy wspólnie z Zambijczykami Centrum Młodzieżowe. Do południa młodzi edukują się w szkole budowlanej i komputerowej. Natomiast przedszkole, szkołę podstawową i gimnazjum prowadzą siostry salezjanki oraz parafia. My, salezjanie, głównie wypełniamy twórczo dla setek dziewcząt i chłopców czas popołudniowy. Tutaj uprawiają sport, taniec, śpiew i wszelkie inne, nieraz ukryte, talenty. Później swoimi osiągnięciami sportowo-kulturalnymi prezentują się na różnych uroczystościach w mieście i nie tylko. Nawet swoimi programami muzyczno-modlitewnymi jeżdżą po okolicznych wsiach, ewangelizując innych, czyli przybliżając do Chrystusa. W Centrum Młodzieżowym organizowane są również rekolekcje i kursy biblijne. Moja salezjańska służba była rozmaita, bo trzeba było być dla nich pomocnym przyjacielem we wszystkim, a więc byłem kierowcą (do szpitala nawet trzeba było jechać z chorym 200 km), sanitariuszem, naprawiaczem wszelkich urządzeń, organizatorem zabaw i modlitw… Zambię nęka dokuczliwa malaria.

– Mimo że Brat od 2012 r. jest w potrzebnej pomocniczej służbie w Szczecinie, to jednak ciągle pamięta o młodzieży zambijskiej...

– Najbardziej jestem dumny z faktu, że dzięki salezjańskiemu programowi „Adopcja na odległość” udało się mi doprowadzić chłopca aż do święceń kapłańskich. A było to tak: Poznałem pewną samotną Zambijkę i jej trzech synów, która mieszkała na wsi, a przeprowadziła się z nimi do Chimese. Jej dzieci przez dwa lata nie chodziły do szkoły podstawowej, bo nie miała na to pieniędzy. Gdy się o tym dowiedziałem, udało się mi pozyskać odpowiednie środki, dzięki którym mogli kontynuować naukę i nadrobić zaległości. Jeden z nich nawet dostał się do liceum, a potem spełnił swoje marzenie o kapłaństwie, wstępując do diecezjalnego seminarium duchownego. Od pięciu lat jest szczęśliwym księdzem, a nawet proboszczem. Przez tydzień był w Polsce, gdzie towarzyszyłem mu w tej podróży po Ojczyźnie św. Jana Pawła II.

– Salezjanin laik, czyli koadiutor, składa trzy śluby…

– Jak każdy zakonnik, zarówno księża i koadiutorzy w naszym zgromadzeniu salezjańskim, składa trzy śluby: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Jesteśmy zatem osobami konsekrowanymi dla dobra młodzieży, której oddajemy się w całości. Koadiutor poprzez wspomniane śluby rezygnuje z prawa do wolnych wyborów i decyzji, prawa do legalnej własności, czyli dóbr doczesnych oraz z prawa do założenia rodziny. Salezjanin laik trwa we wspólnocie z innymi salezjanami, przeżywając tak samo posłannictwo w służbie młodzieży, opierając swoje życie na Chrystusie Dobrym Pasterzu i systemie wychowawczym przygotowanym przez św. ks. Jana Bosko. Wprawdzie jestem – jak wspomniałem – na drugiej linii salezjańskiego frontu wychowawczego młodzieży, to jednak wszystko cokolwiek robię, nawet z pewnego dystansu, choćby będąc portierem szkoły czy pomocnikiem kościelnego, robię to z bezinteresowną miłością do młodzieży. Dzięki naszej braterskiej pomocy księża bezpośrednio kształtując młode charaktery, są wdzięczni za takie nasze duchowe i fizyczne wsparcie. Najlepiej charyzmat koadiutorów wyjaśnia sam nasz Założyciel: „Ja potrzebuję pomocników. Są rzeczy, których ani księża, ani klerycy nie są w stanie zrobić. Dlatego wy je zrobicie… Potrzebuję kogoś w każdym domu, komu mógłbym powierzyć sprawy, które wymagają najwyższego zaufania: pieniądze, rachunki, reprezentowanie nas na zewnątrz. Zależy mi na tym, aby działały dobrze kuchnia, portiernia i aby nic się nie marnowało. Potrzebuję kogoś, komu powierzę te właśnie trudne sprawy. To właśnie jest wasze zadanie, zadanie koadiutorów..., którym powierza się wielką odpowiedzialność”.

* * *

Stefan Sieradz jest posłuszny wskazaniom świętego wychowawcy młodzieży z Turynu, który zachęca formować ją na szlachetnych obywateli i dobrych katolików, chronić młodych przed złem oraz pozytywnie kształcić ją w szkolnictwie zawodowym i w różnych grupach naukowo-szkolnych. Wielokrotnie podkreśla, iż pierwszymi i najważniejszymi nauczycielami dzieci są ich rodzice. Nikt w tym procesie nie jest w stanie zastąpić wychowawczej roli matki i ojca. Wszyscy inni, w tym Kościół, może tylko to rodzicielskie zadanie wspierać. Dlatego naturalna rodzina jest największym skarbem w życiu każdego, do której zawsze będzie wracał, także pamięcią, gdy sam będzie już starcem.

Niewątpliwie jest wdzięczny swoim rodzicom, którzy aktywnym chrześcijańskim życiem wzbudzili salezjańskie powołanie w Stefanie, ofiarowując go zakonowi.

Sędziwa matka Stefana jest zapewne dumna, że jej jedyny syn cieszy się szczęściem służebnym w koadiutorskiej wspólnocie, która wprawdzie liczebnie maleje na polskiej ziemi, ale zapotrzebowanie na nią jest ciągle niemałe.

Gdy żegnam brata Sieradza, prosi mnie z uśmiechem o modlitwę, by nigdy nie utracił wiary, bo – jak mądrze twierdzi – bez Chrystusowej wiary człowiek wewnętrznie jest pusty.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prof. Nalaskowski wraca do pracy akademickiej

2019-09-18 18:53

UMK, maj / Toruń (KAI)

Rektor UMK w Toruniu, prof. dr hab. Andrzej Tretyn, spotkał się dziś z zawieszonym w swych obowiązkach prof. dr. hab. Aleksandrem Nalaskowskim. Rektor przywrócił prof. Nalaskowskiego do pracy akademickiej, polecając mu jednocześnie większą roztropność w formułowaniu tekstów publicystycznych.

Praca własna / Wikipedia
prof. dr hab. Aleksander Nalaskowski

Rektor prof. dr hab. Andrzej Tretyn spotkał się w środę 18 września 2019 roku z prof. dr. hab. Aleksandrem Nalaskowskim - czytamy w komunikacie na stronie Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Rozmowa koncentrowała się na kwestiach dotyczących dobra Uniwersytetu i jego pracowników. Prof. dr hab. Aleksander Nalaskowski wyraził poparcie dla odwołania, złożonego przez swojego pełnomocnika, od decyzji z dnia 11 września 2019 roku o zawieszeniu w obowiązkach nauczyciela akademickiego na trzy miesiące.

Rektor podjął decyzję o uwzględnieniu odwołania, jednocześnie polecając prof. Nalaskowskiemu większą roztropność w formułowaniu swoich tekstów publicystycznych.

Postępowanie wyjaśniające w sprawie będzie kontynuowane.

Przypomnijmy, że 11 września br. prof. Aleksander Nalaskowski został przez rektora zawieszony na 3 miesiące w obowiązkach nauczycela akademickiego za felieton zatytułowany „Wędrowni gwałciciele”, który ukazał się w tygodniku „Sieci” 26 sierpnia br. Tekst wyraża ostre, krytyczne opinie o działaniach środowisk LGBT+.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowy sekretarz generalny COMECE: promować godność człowieka w instytucjach UE

2019-09-19 19:43

pb (KAI/vaticannews.va) / Bruksela

Promowanie godności człowieka we wszystkich obszarach kompetencji instytucji europejskich - tak swe zadanie definiuje nowy sekretarz generalny Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej (COMECE) ks. Manuel Barrios Prieto. Jego kadencja potrwa cztery lata. Swój urząd objął on 1 września, zastępując francuskiego dominikanina o. Oliviera Poquillona.

Vatican News
Ks. Manuel Barrios Prieto

Zadaniem COMECE jest wnoszenie głosu Kościoła do prac instytucji europejskich w dialogu z nimi. Chodzi o to, wskazuje ks. Barros, by poszanowanie godności osoby ludzkiej było obecne „we wszystkim, co się robi na szczeblu europejskim”. Przedstawianie „katolickiej perspektywy” wymaga dialogu z instytucjami europejskimi, starając się o to, by „wartości stanowiące istotę, duszę Europy były zachowane w tak trudnym momencie dla Europy”, naznaczonym „tyloma kryzysami”: instytucjonalnym, migracyjnym, gospodarczym. - Do tych wyzwań odnosimy się w naszej pracy - stwierdził sekretarz generalny COMECE.

Przypomniał, że „projekt europejski zrodził się jako projekt pokoju, dobrobytu, sprawiedliwości, wolności”, do którego Kościół „zawsze, od początku chciał wnieść swój wkład”. - Staramy się to robić jak najlepiej w COMECE poprzez szczery, otwarty, przejrzysty dialog z instytucjami - zaznaczył hiszpański duchowny.

Odnosząc się do brexitu, przytoczył wyrażone już wcześniej stanowisko COMECE, że „w pierwszym rzędzie należy uszanować” wolę Brytyjczyków, wyrażoną w referendum, gdyż „projekt europejski jest głęboko związany z demokracją”. Jednocześnie Komisja dała wyraz swemu żalowi z powodu chęci wyjścia Wielkiej Brytanii z UE, oświadczając, że po brexicie „wszyscy będziemy ubożsi, nie tylko ekonomicznie”. - Trzeba będzie zrobić wszystko, aby relacje z Wielką Brytanią po zakończeniu tego procesu polegały na współpracy i zrozumieniu - podkreślił ks. Barros. Dodał, że trzeba też znaleźć „będące do przyjęcia dla wszystkich” rozwiązanie problemu granicy Wielkiej Brytanii z Irlandią.

Ks. Manuel Barrios Prieto urodził się 1962 r. w Madrycie. Dzieciństwo i młodość spędził w Rzymie, ucząc się w szkole angielskiej. Wstąpił do rzymskiego seminarium duchownego i w 1988 r. przyjął święcenia kapłańskie. Obronił doktorat z teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Od 2011 r. był dyrektorem Sekretariatu ds. Ekumenizmu i Dialogu Międzyreligijnego konferencji episkopatu Hiszpanii. Przez 20 lat był też proboszczem parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Madrycie, a ponadto delegatem biskupim ds. duszpasterstwa rodzina w archidiecezji madryckiej (2002-2011), dziekanem dekanatu Barajas (2003-2012) i wykładowcą teologii w Wyższym Instytucie Nauk o Religii św. Augustyna (2000-2011) i na Kościelnym Uniwersytecie św. Damazego (2001-2010).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem