Reklama

Szlakiem wiary, historii, ludzi

2019-09-17 14:31

Anna Skopińska
Edycja łódzka 38/2019, str. 1, 6-7

Archiwum
Młodzi z Czerwonogradu podczas procesji bł. Jakuba Strzemię

Historia, modlitwa, spotkania. Z ludźmi, także tymi świętymi, z czasem, który nam tak drogi, z tymi wielkimi i zwykłymi, z serdecznością mieszkańców i chłodem wielkiej polityki, wreszcie z wiarą, która dla nas taka zwyczajna i pewna, a której wielu musiało bronić. Zakończona w nocy z piątku na sobotę (13-14 września) pielgrzymka do Lwowa i na południowe Kresy to niezwykła, pełna wzruszeń, odkryć i zaskoczeń wyprawa na Ukrainę. Przygotowana przez proboszcza parafii pw. Najświętszego Zbawiciela w Łodzi – spontanicznie, bez przewodników czy turystycznych biur. I poprowadzona przez ks. Mikołaja Leskiva z Czerwonogradu, z jego świadectwem wiary, wrażliwością, opowieściami o ludziach. Była czasem, który pewnie każdemu pozostanie na długo w sercu i pamięci.

Bł. Jakub, lwowska katedra i Halicz

Od kilku miesięcy w łódzkiej parafii znajdują się relikwie bł. Jakuba Strzemię. Świętego, biskupa halicko-lwowskiego, który żyjąc w XIII wieku, łączył i jednał ludzi różnych wyznań i poglądów. Wyprawa na Ukrainę miała być właśnie podróżą jego śladem. I była. Bo on zadziałał niczym magnes. Choć poprowadziła też szlakiem Trylogii i historii Polski, obrazu Matki Bożej z Jasnej Góry, wielkich Polaków i tych, którzy strzegli i strzegą wiary na Kresach. Jednym, z piękniejszych wydarzeń, w jakich wzięli udział pielgrzymi, była doroczna procesja ulicami Lwowa z relikwiami patrona diecezji lwowskiej – wspomnianego już Jakuba Strzemię. Z kościoła Ojców Franciszkanów pw. św. Antoniego do archikatedry, w której śluby składał król Jan Kazimierz, szła rzesza ludzi, przede wszystkim młodych, kapłani i osoby życia konsekrowanego, biskupi z abp. Mieczysławem Mokrzyckim. Wzorowana na tej krakowskiej – gdy ze Skałki na Wawel niesione są relikwie św. Stanisława. Wzruszające było to, że choć katolicy na Ukrainie stanowią mniejszość, to napotykające procesję osoby przystawały, odmawiały wspólnie Różaniec, kreśliły znak krzyża. Także sprzedawcy mijanych sklepików – wychodzili na zewnątrz, niektórzy ocierali łzy. Taki lwowski ekumenizm. I piękne świadectwo wiary. Potem Msza św. – tam, gdzie Matce Bożej kłaniali się królowie, gdzie posługiwało tylu świętych – choćby bp Józef Bilczewski, gdzie tylu wielkich, znanych i nieznanych modliło się i powierzało swoje troski.

Ale to niejedyny ślad bł. Jakuba, którego dotknęliśmy. Był też Halicz, który za kilka dni ogłoszony zostanie sanktuarium, i odkryte kilka lat temu szaty, w których pochowany był święty. Ornat i inne atrybuty biskupstwa po przeprowadzanej w Polsce konserwacji to spotkanie z tym wielkim, ale zapomnianym w Polsce franciszkaninem. Pasterzem drugiej – po gnieźnieńskiej – diecezji w historii naszej Ojczyzny.

Reklama

Święci i bohaterowie

Wędrówka po Ukrainie to przede wszystkim Lwów – najbardziej polskie ze wszystkich miast. Z historią, architekturą, sztuką, kościołami, kamieniczkami i budynkami. Z niebędącym w rękach katolików klasztorem bernardynów, w którym pracował św. Jan z Dukli – patron miasta, dawnym kościołem jezuitów, użytkowanym obecnie przez grekokatolików czy zaprojektowaną przez polskiego architekta wspaniałą lwowską operą. To też Cmentarz Łyczakowski, na którym znajdują się groby Marii Konopnickiej czy Stefana Banacha. I przylegający bezpośrednio do niego Cmentarz Orląt Lwowskich – tak bardzo polski, tak bardzo pokazujący bohaterstwo i patriotyzm młodych ludzi. Z lwami – symbolem tego miejsca – zamkniętymi w zbitych z płyt pilśniowych klatkach...

Ich „wierzę”

Ale pielgrzymka to też Bełz – niegdyś miasteczko, w którym na nieistniejącym dziś zamku przechowywany był obraz Czarnej Madonny, zanim trafił na Jasną Górę. To leżący nieopodal Czerwonogród, miasto kopalń, w którym od tego roku w nowo budowanym kościele znajduje się przywieziona z Częstochowy kopia obrazu Matki Bożej. To Krzemieniec Juliusza Słowackiego, Zbaraż z zamkiem i zdewastowanym kościołem Franciszkanów, w którym ochrzczony był abp Ignacy Tokarczuk. To wreszcie Buczacz, Kamieniec Podolski, Chocim. Stanisławów i Żółkiew, gdzie w krypcie kolegiaty pochowany jest hetman Stanisław Żółkiewski. To wędrówka śladami Potockich, króla Jana III Sobieskiego, Zbigniewa Herberta. To wzruszenia i zaskoczenia. To serdeczność napotkanych ludzi. To heroizm posługujących tu księży, także tych, którzy przyjechali na Ukrainę, na misje. I opowieści o tym, jak ci, którzy po „korekcie granic” nie wyjechali do Polski, ustrzegli tu wiary. Mimo że komuniści chcieli ją wyrugować z serc i sumień. W każdej z odwiedzonych parafii o jej historii opowiadał nam proboszcz miejsca. Liczące niewiele osób wspólnoty to ludzie nie z przypadku. Ich „wierzę w Boga” wymagało często ukrywania się, potajemnej domowej katechezy, przebytych kilometrów, by uczestniczyć we Mszy św. Niektórzy z narażeniem ukrywali kościelne obrazy, elementy potrzebne do liturgii. Jak mówiło wielu pielgrzymów – po spotkaniach z tymi ludźmi, po nawiedzeniu kościołów, które po dewastacji są remontowane – wiemy już, co znaczy zbiórka na Kościół na Wschodzie. I my, którzy to wszystko mamy na wyciągniecie ręki, mamy obowiązek pomóc.

Nasze „dziękuję”

A spotkani księża zapytani o wiarę ludzi często wskazywali, że dzięki nim – zwykłym, prostym, ale przez swoją postawę, niezwykłym, przeżywają tu na Ukrainie rekolekcje. Każdego dnia. Także ta pielgrzymka dla nas, Polaków, to były rekolekcje. Takie, które niejeden raz kazały otrzeć z oczu łzę. Dlatego wielkie podziękowania dla ks. Grzegorza Klimkiewicza – za przygotowanie wyjazdu i bycie z tymi, którzy wybrali się na tę kresową wędrówkę. I dla ks. Mikołaja Leskiva – za jego niezwykły dar bycia przewodnikiem. Nieprzekazującym suchej wiedzy o miejscach i ludziach, ale takim, który swoimi opowieściami uruchomił naszą wyobraźnię, wrażliwość i pokazał to, czego na żadnym wyjeździe byśmy nie doświadczyli. Ludzi, miejsca, emocje. I piękno Ukrainy.

Tagi:
pielgrzymka

Reklama

Kard. Duka podziękował Benedyktowi XVI za artykuł o skandalach

2019-11-14 17:17

Krzysztof Bronk/vaticannews.va / Watykan (KAI)

Dobiegła końca narodowa pielgrzymka czeskiego Kościoła do Rzymu z okazji 30-lecia kanonizacji św. Agnieszki i aksamitnej rewolucji. Organizatorzy musieli stawić czoło wielu problemom logistycznym, ponieważ liczba uczestników pielgrzymki dwukrotnie przekroczyła wstępne szacunki. Było ich w sumie ponad 4 tys., co na niewielki Kościół w Czechach jest liczbą imponującą.

Vatican News / ANSA
Kard. Duka

Jednym z najbardziej wzruszających punktów pielgrzymki była wizyta przedstawicieli episkopatu u Benedykta XVI. Czescy biskupi podziękowali papieżowi seniorowi za zajęcie stanowiska w sprawie skandali seksualnych i wskazanie na ich rzeczywistą przyczynę.

- Podczas tej nie tak krótkiej, bo trwającej 45 minut rozmowy wspominaliśmy Jana Pawła II, jego wkład w obalenie komunizmu. Benedykt XVI pytał się o różnych ludzi, o zmarłego już teologa ks. prof. Václava Wolfa i nieżyjących już biskupów, interesował się wydziałem teologicznym na uniwersytecie Karola w Pradze – powiedział Radiu Watykańskiemu kard. Dominik Duka, prymas Czech. – Najbardziej zaskoczyło nas pytanie o Václava Klausa, który od sześciu już lat nie jest prezydentem. Ale Benedykt XVI dobrze się poznał z prezydentem Klausem podczas jego wizyty w Czechach w 2009 r. Papież senior mówił też o sprawach teologicznych i etycznych. To prawda, że jest już starym człowiekiem, głos ma słaby, ale muszę powiedzieć, że bardzo dobrze się orientuje w tym, co się dzisiaj dzieje, a Europa Środkowa jest jego domem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Granice odpowiedzialności

2016-11-08 09:28

Abp Wacław Depo
Niedziela Ogólnopolska 46/2016, str. 33

Graziako
Kalwaria w Wambierzycach – wizerunek Jezusa

„Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono” (Łk 21, 8). To wezwanie do czujności jest następstwem wiary w Boga prawdziwego, Który przyjdzie, aby sprawiedliwie osądzić dzieje świata i poszczególnego człowieka. Postawa czujności jest wprost naturalną i charakterystyczną cechą życia chrześcijańskiego. Albowiem każdy z nas jest wezwany w imię Jezusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, aby sprzeciwić się każdej formie zła i kłamstwa czy manipulacji prawdą. Winniśmy więc rozpoznawać znaki czasu, które dzieją się na niebie i na ziemi przez kataklizmy – których doświadczamy w postaci trzęsienia ziemi, głodu, zarazy, powodzi – czy inne dramaty. I powraca to ewangeliczne pytanie: czy nam się zdaje, że my jesteśmy lepsi od innych pokoleń, że jeszcze nie doszło do ostatecznej tragedii i pęknięcia historii i globu ziemskiego? Przyznajmy, że lękamy się słów ostrzeżeń Chrystusa: „A wydawać was będą nawet rodzice i bracia, krewni i przyjaciele i niektórych z was o śmierć przyprawią. I z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich” (Łk 21,16-17). To są słowa przestrogi, że każdy z nas musi wziąć swój własny krzyż odpowiedzialności wiary.

W kończącym się Roku Świętym Miłosierdzia postawmy sobie zasadnicze pytania: Jak głęboko przyjęliśmy ten dar czasu łaski? Czy owocuje on dziełem przemiany życia i odważnego świadectwa wiary? W tym duchu wzywa nas również św. Paweł Apostoł, domagając się szczerej i ufnej modlitwy przy każdej sposobności: „Módlcie się i proście Boga za wszystkich, za żywych i umarłych”. Jest to również nieustanna propozycja samego Chrystusa: „Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie”, i „Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono”. Zauważmy, jak to wołanie zostało przedłużone słowami św. Jana Pawła II, który 13 kwietnia 1996 r. do obecnych na audiencji przedstawicieli Rodzin Katyńskich mówił:

„Jesteście świadkami śmierci, która nie powinna ulec zapomnieniu. Tragiczne wydarzenia, które miały miejsce na wiosnę 1940 r. w Katyniu, Charkowie i Miednoje, są rozdziałem w martyrologium polskim, które nie może być zapomniane. Ta żywa pamięć powinna być zachowana, jako przestroga dla przyszłych pokoleń. (...) ta śmierć nabiera nowego znaczenia w perspektywie śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Nade wszystko staje się ona ofiarą, której owocem jest dobro. W wymiarze narodowym przybrało ono kształt wolności. W wymiarze ludzkim jest przykładem odwagi i wytrwania w wierności ideałom. W wymiarze chrześcijańskim staje się wezwaniem do przebaczenia”.

Dostrzegamy bowiem, że świat współczesny proponuje nam po raz kolejny politykę bez prawdy i osobistej odpowiedzialności. Czy dowiadujemy się prawdy z przekazu prasy, radia i telewizji, które wydają się sędziami sumień? Bo cóż oznacza postęp, który ma się dokonać w polskim parlamencie przez głosowanie nad metodą in vitro czy aborcją, jeśli będzie to również głosowanie za zgodą na śmierć niewinnych Polek i Polaków? Świat proponuje nam bogactwo bez pracy i wysiłku, żeby tylko być przebiegłym i poprawnym politycznie. Wreszcie proponuje nam religię, która ma być zepchnięta do spraw prywatnych i wstydliwych. Ma oznaczać tolerancję i pluralizm wobec zła i brutalizacji życia społecznego. „Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. (...) Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie” (Łk 21,8.19). Po raz kolejny wołanie Chrystusa ukazuje nam intencje złego ducha, który nigdy nie chce znać prawdy.

Zawierzajmy to wszystko, co składa się na nasze „wczoraj”, „dziś” i „jutro”, przez ręce Maryi Jedynemu Pośrednikowi między niebem i ziemią – Jezusowi Chrystusowi, Który przyjdzie sądzić żywych i umarłych.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Boliwia: wiele rodzin nie ma co włożyć do garnka

2019-11-17 20:18

Ks. Szymon Zurek (Vaticanews) / Santa Cruz del Sierra (KAI)

W Boliwii kontekst Światowego Dnia Ubogich w tym roku jest zupełnie wyjątkowy. Trwający trzy tygodnie kryzys rządowy, spowodował zwiększenie niepokoju w społeczeństwie i masowe protesty. W kraju rośnie bieda i wiele rodzin nie ma co jeść. W pomoc potrzebującym aktywnie włączają się Caritas i inne organizacje kościelne.

Galyna Andrushko/pl.fotolia.com

Pokojowy, ale jednak protest, blokady, niemożność realizowania codziennych obowiązków, podjęcia pracy: wszystko to przyczyniło się do tego, że w peryferyjnych dzielnicach np. dwumilionowego miasta Santa Cruz de la Sierra, wiele rodzin nie ma co włożyć do garnka. Należałoby właściwie wskazać, że Dzień Ubogich trwa w tutejszych parafiach od ponad dwóch tygodni. Sąsiedzi organizują między sobą tzw. „olla común” czyli wspólne gotowanie, mając na względzie przede wszystkim te rodziny, którym nie starcza pieniędzy na zakup żywności. "Jest to piękne świadectwo solidarności między sąsiadami, bez względu na wyznanie wiary czy przekonania polityczne" – uważa pracujący tam polski kapłan ks. Szymon Zurek.

W parafiach grupy Caritas rozeznawały w tych dniach konkretne potrzeby najbardziej potrzebujących rodzin, by móc przygotować na Niedzielę Ubogich obiady i zanieść je do dzielnic. Np. w parafii św. Franciszka z Asyżu przygotowano ponad 450 porcji obiadów. W całe to dzieło byli zaangażowani członkowie wszystkich grup parafialnych: katechiści, grupa młodzieżowa, grupy muzyczne, lektorzy, animatorzy Kościelnych Wspólnot Podstawowych, Legion Maryi.

Ks. Zurek podkreślił, że w tym szczególnie trudnym czasie dla Boliwijczyków, możliwość podzielenia się z najbardziej potrzebującymi braćmi i siostrami, jest piękną okazją do praktykowania przykazania miłości, przelania wiary, którą żyją, która im dała tyle siły w trudnych dniach kryzysu, w konkretny czyn miłosierdzia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem