Reklama

Niedziela na Podbeskidziu

Nie zabiera, lecz przyjmuje

– Bóg nikomu nie zabiera dzieci, ale przyjmuje je wszystkie do siebie z wielką miłością – powiedział ks. Szczepan Kobielus podczas obchodów Dnia Dziecka Utraconego. 15 października prochy 365 dzieci, które zmarły przed urodzeniem, złożono do grobowca na cmentarzu komunalnym w Bielsku-Białej Kamienicy

Modlitwie przewodniczył ks. Marek Droździk, proboszcz miejscowej parafii św. Małgorzaty. Przy eucharystycznym stole stanęli wraz z nim ks. Michał Nowak, kapelan Szpitala Wojewódzkiego, ks. Szczepan Kobielus, kapelan Szpitala Miejskiego, oraz pastor ewangelicki Artur Woltman ze Starego Bielska.

– Bardzo wam dziękuję, że tu jesteście. Bo to jest akt waszej odwagi. Nie zamykacie się w sobie, ale chcecie być razem, a my z wami – mówił do zgromadzonych ks. M. Droździk. Jednocześnie kapłan podkreślił, że ta ceremonia to wyraz szacunku dla ciała ludzkiego, które jako dar Boży zasługuje na godziwy pochówek.

W kazaniu ks. Szczepan Kobielus podkreślił, że odpowiedzią na ból i cierpienie rodzin, które straciły dzieci, jest zawierzenie w Boże ojcostwo. Wymiar tego ojcostwa wyraża się również w przeprowadzeniu przez to bolesne doświadczenie cierpiących żałobników. Słowa te kapłan podbudował ewangelicznym cytatem: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście”. Po liturgii kondukt żałobników przeszedł do kaplicy cmentarnej, gdzie odbyło się krótkie nabożeństwo połączone z odmówieniem dziesiątki Różańca. Z kaplicy uczestnicy ceremonii udali się na miejsce wiecznego spoczynku dzieci, które zmarły przed narodzeniem w Szpitalu Wojewódzkim i w Szpitalu Miejskim w Bielsku-Białej.

Reklama

Osiem poświęconych urn z prochami złożono w kolumbarium. W ostatnim pożegnaniu uczestniczyli rodzice i krewni dzieci, którzy na cmentarz przyszli z wiązankami kwiatów, pluszakami i figurkami małych aniołków.

Po raz pierwszy idea, która w Polsce przybrała formułę Dnia Dziecka Utraconego, pojawiła się w 1988 r. w Stanach Zjednoczonych. Tam ochrzczono ją mianem Dnia Pamięci Dzieci Nienarodzonych i Zmarłych. Jego symbolem stały się różowo-błękitne wstążeczki.

Szacuje się, że w Polsce średnio 40 tys. kobiet doświadcza poronienia samoistnego, a 2 tys. – martwych narodzin.

2019-10-29 12:48

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Diecezja: W dzień radości na cmentarzu

[ TEMATY ]

Wszystkich Świętych

Ks. Adrian Put

Modlitwom na zielonogórskim cmentarzu przewodniczył bp Tadeusz Lityński

W uroczystość Wszystkich Świętych na cmentarzach diecezji zielonogórsko-gorzowskiej modlono się za zmarłych. Choć samo święto ma bardzo radosny charakter to jednak nie zabrakło zadumy nad śmiercią i przemijaniem. Szczególnym czasem modlitwy były procesje za zmarłych. Tej na starym zielonogórskim cmentarzu przewodniczył bp Tadeusz Lityński.

- Ksiądz Biskup modlić się będzie za zmarłych diecezjan, my zaś kapłani w intencji wszystkich parafian. Chcemy podążać drogą, która jest dla nas znakiem naszej ziemskiej pielgrzymki prowadzącej do Domu Ojca – powiedział ks. kan. Mirosław Maciejewski, proboszcz parafii pw. Najświętszego Zbawiciela, która w tym roku przygotowała procesję i Mszę na cmentarzu.

Podczas procesji zatrzymywano się przy stacjach, przy których modlono się za poszczególne grupy wiernych zmarłych.

- Gromadzimy się na tym cmentarzu przy grobach naszych bliskich. Ogarniamy ich miłością i naszą modlitwą. Wspominamy także bliskich zmarłych, którzy spoczywają na innych cmentarzach i w wielu nieznanych nam miejscach. Nasi zmarli oczekują modlitwy. Dlatego pragniemy modlić się za zmarłych przywołując miłosierdzia Bożego i prosimy by Bóg dał naszym zmarłym radość nieba – dodał bp Tadeusz Lityński rozpoczynając liturgię.

CZYTAJ DALEJ

Pielgrzymi dotarli na Jasną Górę

Na Jasną Górę dotarła 38. Piesza Pielgrzymka Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. W tym roku miała ona nietypowy charakter ze względu na ograniczenia epidemiczne. Pielgrzymów wprowadził do Matki Bożej bp Tadeusz Lityński.

Do Częstochowy przyjechało autokarami prawie 500 osób. Pątnicy w tym roku nie przeszli jednak całej trasy, tylko w dwie pierwsze soboty sierpniowe pielgrzymowali do wyznaczonych punktów. Z takiej formy pielgrzymowania skorzystało blisko 2000 osób. Na ostatni etap część z nich przyjechała do Częstochowy.

Zobacz zdjęcia: Piesza Pielgrzymka Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej

Poszczególnym grupom przewodniczyli następujący kierownicy: pielgrzymka gorzowska – ks. Krzysztof Kolanowski, pielgrzymka zielonogórska – ks. Krzysztof Kocz, pielgrzymka głogowska – ks. Leszek Okpisz.

CZYTAJ DALEJ

Pomoc, która trwa od początku

2020-08-13 13:03

Adobe Stock

Według ostatniego raportu Głównego Urzędu Statystycznego zatytułowanego „Sytuacja osób starszych w Polsce w 2018 roku”, ogólna liczba Polaków spada, rośnie natomiast odsetek seniorów. Proces ten będzie się nasilał i na razie nic nie wskazuje na to, żebyśmy poprawili sytuację nagłym wzrostem narodzin.

Jeżeli popatrzymy na czyste statystyki, to najwięcej osób w wieku senioralnym mieszka w województwie łódzkim, tam wskaźnik wynosi 27%. Najmniej seniorów jest w trzech województwach, na Pomorzu, na Podkarpaciu i w Małopolsce. Co przyniesie przyszłość? GUS prognozuje, że w 2050 roku w Polsce mieszkać będzie niespełna 14 mln seniorów, co stanowiłoby 40% naszego społeczeństwa.

Starość na kartach Biblii

W jednym z wywiadów udzielonych „Niedzieli”, ks. Robert Bieleń powiedział, że „starość umownie zaczyna się po 60. roku życia. Zwana jest często trzecim wiekiem, w zestawieniu z okresem wzrostu i dorosłości. Tak samo jak dwa poprzednie okresy życia starość jest normalną częścią ludzkiego bytowania na ziemi i - będąc naturalnym etapem rozwoju ludzkiego - stanowi dopełnienie tegoż życia. Starość, którą kończy śmierć człowieka, jest więc także „pomostem” prowadzącym do wieczności”.

Kościół od pierwszych wieków otaczał opieką osoby starsze. Już na kartach Nowego Testamentu możemy w wielu miejscach przeczytać o tym, że pierwsze gminy chrześcijańskie ze szczególną troską dbały o wdowy i starców. Pomimo tego, że Biblia w większości mówi o starości jako o zmaganiu, ubywaniu sił życiowych czy nawet smutku, to trzeba upatrywać w tym stanie łaski Bożej. Możemy wziąć przykład Symeona, który widząc Jezusa modli się z wdzięcznością, w ostateczności dziękując Bogu za tak długie życie.

Kościół troszczy się o seniorów

W Kościele współczesnym również widać troskę o seniorów. Odpowiednie zadania podejmują Stolica Apostolska, episkopaty różnych krajów, kończąc na pojedynczych parafiach. Św. Jan Paweł II w liście papieskim do uczestników II Światowego Zgromadzenia poświęconego problemom starzenia się ludności pisał, że „chociaż trzeba patrzeć na starość pozytywnie i dążyć do pełnego wykorzystania jej potencjału, nie można pomijać ani ukrywać trudów ludzkiego życia i jego nieuniknionego końca. Aczkolwiek jest pewne, jak głosi Biblia, że ludzie «wydadzą owoc nawet i w starości» (Ps 92 [91], 15), pozostaje prawdą, że trzeci wiek to okres w życiu człowieka, w którym jest on szczególnie bezbronny i podlega ludzkiej ułomności. Bardzo często chroniczne choroby stają się u ludzi starszych przyczyną inwalidztwa i nieuchronnie przypominają o końcu życia. W takich szczególnych sytuacjach cierpienia i uzależnienia od innych ludzie starsi potrzebują nie tylko tego, aby leczyć ich za pomocą środków udostępnionych przez naukę i technikę, ale także by opiekować się nimi umiejętnie i z miłością, tak aby nie czuli się bezużytecznym ciężarem albo — co gorsza — nie zaczęli pragnąć i domagać się śmierci”.

Do tematu opieki senioralnej odnosili się często papież Benedykt XVI oraz Franciszek. Podczas obecnego pontyfikatu, pod koniec stycznia bieżącego roku w Watykanie odbył się kongres zatytułowany: „Bogactwo wielu lat”. Była to odpowiedź wobec starzejących się społeczeństw oraz podejmowanego przez Ojca Świętego tematu dialogu międzypokoleniowego. Kard. Kevin Farrell, prefekt Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia, a także organizator spotkania powiedział, że „obecnie twarzą Kościoła są osoby młode, ale należy pamiętać, że starsi, którzy całe życie w nim spędzili, mają bardzo wiele do zaoferowania”.

Konkretna pomoc

W dobie koronawirusa, który opanował cały świat, sytuacja seniorów pogorszyła się zdecydowanie. Nie tylko dlatego, że ta grupa społeczna narażona jest na łatwość zarażenia i większą śmiertelność . Izolacja i kwarantanna spowodowały, że osoby starsze zostały same. Brak możliwości odwiedzania siebie nawzajem, zamknięte przychodnie i sklepy, restrykcje dotyczące przemieszczania się sprawiły, że jednym z głównych czynników ryzyka była i jest samotność. Kościół wychodzi naprzeciw tym trudnościom, po raz kolejny stając na wysokości zadania. Przykładów można mnożyć, ponieważ praktycznie wszystkie parafie w naszym kraju podjęły mniejsze lub większe inicjatywy.

Ojcowie Franciszkanie przy ul. Kasprowicza we Wrocławiu, mimo pandemii nie zrezygnowali z działalności charytatywnej. - Cały czas wydajemy normalne posiłki, ale pakujemy je na wynos. Ze względów na obecne przepisy nie ma możliwości zjedzenia tego na miejscu. Gotujemy około 300 litrów zupy każdego dnia. Osoby głodne otrzymują też pieczywo, mleko, warzywa i owoce – mówi br. Rafał Gorzołka OFM, prezes Fundacji.

Szczególną opieką otacza seniorów Caritas. Tutaj pomoc jest wielowątkowa. Trafia ona do osób starszych tych najbardziej potrzebujących, ale także angażuje seniorów wolontariuszy, działających w parafialnych zespołach Caritas. - Oni niosą pomoc, ale sami też z niej korzystają, przez to, że stają się seniorami aktywnymi, którzy wychodzą z zamknięcia i dają coś drugiemu – mówi Paweł Trawka, rzecznik wrocławskiej Caritas.

Jednym z takich „poligonów” pracy była Trzebnica. W Sanktuarium św. Jadwigi przygotowywano specjalne paczki, które trafiały do osób starszych, pozostających w domach. - Sytuacja jest nadzwyczajna, bo musimy robić pewne rzeczy inaczej ze względu na pandemię. Cieszy mnie to, że oprócz tych klasycznych akcji, które przeprowadzamy, zgłaszają się wolontariusze do dodatkowej pomocy. To są ludzie, którzy nie są na co dzień zaangażowani w prace Caritas, ale wyczuwają powagę chwili i sami wyszukują seniorów, którym trzeba pomóc – mówi ks. Piotr Filas, proboszcz i kustosz Sanktuarium.

W parafii św. Józefa Oblubieńca NMP w Żórawinie także jest wydawana żywność dla potrzebujących. W akcję włączyły się m.in. parafialny Caritas, Bank żywności i wolontariusze, a nad wszystkim czuwa ks. Cezary Chwilczyński, proboszcz parafii. Osoby starsze i chore mogą liczyć na solidne zaopatrzenie w artykuły spożywcze pierwszej potrzeby. Paczki do domu roznoszą ochotnicy, których na terenie parafii nie brakuje. Lokalna społeczność chętnie włącza się w akcję charytatywną.

Pod bramą przedszkola prowadzonego przez siostry Elżbietanki codziennie gromadzi się kilkadziesiąt osób. W placówce przy ul. Januszowickiej we Wrocławiu wszystko funkcjonuje już normalnie. - Pomimo pandemii, dalej prowadzimy dzieło pomocy najuboższym. Z zachowaniem wszelkich zasad bezpieczeństwa wydajemy codziennie ciepły posiłek – mówi s. Antonina Migacz, dyrektor przedszkola. Na miejscu działa kuchnia, która w okresie szkolnym zapewnia smaczne posiłki dzieciom. - Gotujemy nie tylko dla siebie, ale dzielimy się tym z innymi. Jest tego tyle, że starczy dla wszystkich – dodaje s. Antonina.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję