Kiedy staniemy przy betlejemskim żłóbku, usłyszymy pewnie z głębi duszy i takie pytanie: „A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mt 16, 15)... Bóg, który jest Dawcą Miłości Miłosiernej, czeka na otwarcie drzwi Chrystusowi nie tylko w Polsce, ale także w Europie i na świecie. Przeżywamy dziś bowiem dramat rozstania z Chrystusem. Jest to również dramat czasu Bożego Narodzenia, na które często nie ma już miejsca. Jezus jest odtrącany, a nawet ośmieszany.
„Niech się zbierze Kościół Twój z krańców ziemi” – to słowa modlitwy z Didache (IX, 4), i jakże to jest potrzebne dziś! Stańmy więc przed betlejemskim żłóbkiem i uszanujmy
Nowonarodzonego. „Europa Christi” to Jego Europa! Nie dajmy sobie odebrać Bożego Narodzenia.
Przyjmijmy wezwanie Jana Pawła II: „Otwórzcie drzwi Chrystusowi!” – zwłaszcza w 2020 r., gdy będziemy obchodzić 100. rocznicę urodzin tego świętego papieża, oczekiwanego doktora Kościoła i patrona Europy. Jego osoba – Wielkiego Papieża Tysiąclecia – będzie stanowić temat kolejnego kongresu Ruchu „Europa Christi” – w 2020 r. W tym roku także będziemy obchodzić 100. rocznicę Cudu nad Wisłą – zarówno Polska, jak i Europa powinny za ten dar Bożej Opatrzności podziękować.
Reklama
Boże Narodzenie to święta wdzięczności Bogu i ludziom. Czy potrafimy być wdzięczni Panu Bogu za Jego miłość i miłosierdzie? Właściwie całe życie należałoby oglądać i przypominać sobie, co mam, czego bym nie otrzymał – i za każdym razem mówić: dziękuję!
A co z naszą wdzięcznością ludziom – rodzicom, dobroczyńcom? Niestety, niewdzięczność w życiu tzw. porządnych ludzi jest ogromna – bardzo wielu cierpi pod tym względem na zanik pamięci. Choć nie czyni się dobra dla ludzkiej wdzięczności, takie zachowania sprawiają jednak ból...
W tym świętym bożonarodzeniowym czasie pomyślmy, że betlejemski żłóbek dla rozchwianej Europy to kołyska – kołyska wiary, nadziei i miłości.
Ks. Ireneusz Skubiś Moderator Ruchu „Europa Christi”
W świecie, który coraz częściej zdaje się być bezwzględnie samotny, pełen hałasu i chaosu, wiara – nawet ta głęboko zakorzeniona – może czasem wydawać się mglistym wspomnieniem. Młodzi ludzie, zbuntowani, rozczarowani lub po prostu zagubieni, odrzucają często tradycję, Kościół, a wraz z nimi to, co niewidzialne. A jednak... nie potrafią się od tego całkiem uwolnić. Dlaczego? Bo wbrew pozorom, nie jesteśmy sami.
Kościół katolicki uczy o „obcowaniu świętych” – jednym z fundamentów Credo, które co niedzielę wypowiadane jest w kościołach na całym świecie. To nie teologia odrealniona, lecz głęboka intuicja, że ci, którzy odeszli, nadal są z nami. Święci nie są zjawami z legendy ani nadludzkimi bohaterami. Są jak my. Byli tacy jak my. I właśnie dlatego mogą stać się drogowskazem – nawet dla tych, którzy w Boga nie wierzą.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
Warszawa, 05.02.2026. Zwolennicy Zbigniewa Ziobry na korytarzu Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa zdecydował w czwartek o zastosowaniu tymczasowego aresztu wobec b. ministra sprawiedliwości i posła PiS Zbigniewa Ziobry – poinformował na X jeden z obrońców Ziobry, adw. Adam Gomoła. Dodał, że decyzja ta będzie zaskarżona do Sądu Okręgowego w Warszawie.
Do rozstrzygnięcia doszło po całodziennym, trzecim już, posiedzeniu w sprawie wniosku Prokuratury Krajowej o zastosowanie aresztu wobec Zbigniewa Ziobry. W czwartek obrona Ziobry składała liczne wnioski formalne. Przed godz. 15 sąd rozpoczął jednak już merytoryczne rozpoznawanie kwestii wniosku prokuratury.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
