W pierwszą sobotę po uroczystości Niepokalanego Poczęcia NMP 80 zawodników manifestowało miłość do życia w myśl słów „Bronić życia i umacniać je, czcić je i kochać – oto zadanie, które Bóg powierza każdemu człowiekowi” (Evangelium vitae). Atmosfera była jak zawsze wspaniała, ponieważ to jeden z niewielu biegów ulicznych, na których nie ma rywalizacji, ale radość ze wspólnie spędzonego czasu na trasie. Dla umożliwienia uczestnictwa różnym biegaczom, 4 edycja poszerzona została o kolejną grupę, która w szybszym tempie biegła do mety. Od samego początku miejscem startu jest jarosławskie Opactwo, skąd po Mszy św. zawodnicy startują bez względu na pogodę, a w tym roku nie była zbyt łaskawa. Meta również jest szczególna – obydwie grupy spotkały się jak zawsze w kościele Sióstr Karmelitanek na przemyskim wzgórzu.
Serdecznie dziękujemy wszystkim obrońcom życia, którzy w tym roku podjęli trud biegowego pielgrzymowania. Serce rośnie, widząc, że z roku na rok uczestników jest więcej. Rzecz jasna nie biegłoby się tak spokojnie, gdyby nie pomoc wielu ludzi. Wielkie podziękowania dla ratowników z Centrum Ratownictwa Medycznego w Jarosławiu, Policji w Jarosławiu, Przemyślu i przemyskiej Straży Miejskiej za wspaniałą eskortę, rodzinnym wolontariuszom z Żurawicy, Radymna, Jodłówki, Wyszatyc, Rzeszowa i Sanoka, którzy zapewnili zaplecze techniczne przy punktach żywieniowych. Bez tego bezinteresownego wsparcia bieg nie byłby tak cudowny. Bóg zapłać za wszelkie dobro, piękne świadectwo, wytrwałość i obecność. Za rok, jak Bóg da, widzimy się w Sanoku.
„Brama Miłosierdzia” znalazła się w Rzymie na osobistą prośbę Ojca Świętego Franciszka
Niesamowitym wydarzeniem dla jarosławskiego grodu była prośba papieża Franciszka, aby podczas inauguracji Roku Miłosierdzia 8 grudnia 2015 r. ikona z jarosławskiej cerkwi Przemienienia Pańskiego znajdowała się na placu św. Piotra w Rzymie.
Cerkiew Przemienienia Pańskiego została postawiona na miejscu, gdzie wznosił się zamek Tarnowskich i Ostrogskich w Jarosławiu. Prace rozpoczęto już w 1717 r., jednak budowa, z braku odpowiednich funduszy, przeciągała się. Dopiero zasilenie budowy pieniędzmi z fundacji burmistrza jarosławskiego Eliasza Wapińskiego i jego żony Pelagii z Onyszkiewiczów pozwoliło zakończyć budowę ok. 1754 r. Wcześniej jednak 17 sierpnia 1747 r. została poświęcona przez greckokatolickiego biskupa Onufrego Szumlanskiego. Para świątobliwych jarosławian, dzięki którym dokończono dzieła budowy przepięknej świątyni, spoczęła po śmierci w podziemiach cerkwi.
- Absolutnie bijemy się o sprawiedliwy wyrok i obrona tutaj nie ustanie. Rzeczywiście, żeby mówić o sprawiedliwym wyroku w tej sprawie, to trzeba przede wszystkim mieć uczciwie wybrany, wylosowany sąd, a nie ustawiony skład orzekający - powiedział w Radio Wnet mec. Krzysztof Wąsowski, obrońca ks. Michała Olszewskiego.
Adwokat był pytany, czy w kontekście informacji przedstawionych przez sędziego Dariusza Łubowskiego, widzi zagrożenie dla transparentności rozpatrzenia sprawy ks. Olszewskiego.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.