Prowincjonalne Bienakunie.

Wiosenne słońce. Brudne drogi.

W kościele starym barokowym śpią

Na ołtarzu żywe wrony.

Stłuczone szyby. Drzwi zamknięte.

Modlitwę wiatr zatrzymał zimny.

I błękit nieba, lecz nie Maryli, całkiem inny.

(...)

O, dajcie deszczu! Dusza boli.

Czy nie zgasi pamięć świeże blizny.

Nie kościół. To nieboszczyk

stoi przebity mieczem wandalizmu.

Zostawmy krzyk. Idziemy bliżej.

Zatrzymaj się i pochyl głowę.

Grobowiec ze złamanym krzyżem

I wiecznym snem Puttkamerowej.

Autorem tego wiersza jest Sławomir Worotyński, jeden z najciekawszych poetów z kręgu Polonii Wileńskiej, nawiązujący do tradycji mickiewiczowskiej, zmarły niespodziewanie po upragnionym przyjeździe do Polski w Bielsku-Białej w 1983 r.

Wiersz ten jest wspomnieniem Puttkamerowej, która powinna być dla wszystkich Polaków osobą ważną, choćby z faktu jej powiązań z naszym wieszczem narodowym - Adamem Mickiewiczem. Hrabina Puttkamerowa to nikt inny jak Maryla Wereszczakówna, o której uczyliśmy się na lekcji polskiego. Znamy historię nieszczęśliwej miłości Maryli i Adama. Rodzina ukochanej Maryli bowiem nie przyjęła młodego nauczyciela i nieznanego jeszcze wtedy poety na kandydata do ręki zamożnej panny. Wydano więc Marylę za hrabiego Puttkamera, czego ślady pozostały w świadomości Mickiewicza na całe życie. W swojej twórczości wielokrotnie wspomina swoją ukochaną.

Dzisiaj po latach, gdy uznajemy tego poetę za jednego z najwybitniejszych Polaków, staramy się otoczyć opieką miejsca i rzeczy związane z jego życiem i twórczością - jest to w pewnym stopniu element naszego dziedzictwa kulturowego. Zapominamy jednak często, że jego ślady znajdujemy nie tylko w Polsce, ale także poza granicami państwowymi. Takim miejscem są Bieniakunie na Litwie, gdzie przez lata niszczała mogiła ukochanej Mickiewicza - Maryli. Pamięć jednak przetrwała dzięki opiece starszej pani, która przez lata opiekowała się grobem. Owa anonimowa staruszka wspomina także ks. Jacka, który pracował w parafii w Bieniakuniach. Jego śmierć spowodowała smutek i rozpacz wśród parafian, którzy nie tylko utracili duszpasterza, ale także przyjaciela. Ks. Jacek podobnie jak Puttkamerowa został pochowany na cmentarzu parafialnym w Bieniakuniach i jego grób byli parafianie także otaczają pieczołowitą opieką i pamięcią. Wspomniana już wcześniej kobieta przez cały czas czuwała nad tym dziedzictwem. Po latach przekazała te informacje jednemu z łomżan odwiedzających Litwę i prosiła o pamięć nad tym skarbem, kiedy jej zabraknie. Należałoby podziękować jej za to, ale owa starsza pani jest bardzo skromna i chciała pozostać postacią anonimową. Może więc ten artykuł będzie formą podziękowań od nas za bezinteresowność i dobroć, tak rzadką w dzisiejszych czasach. Pamięć o zmarłych, opieka nad grobami i cmentarzami wynika przecież z naszej wiary.

Zbyt często zapominamy, że mamy tak wiele - że nie brakuje nam księży gotowych głosić Słowo Boże. W Bieniakuniach jest znacznie gorzej. Tam brakuje kapłanów, kościoły po latach II wojny światowej i restrykcji państwowych są zniszczone. Wielu ludzi stało się ateistami. Istnieją jednak i tacy, którzy pielęgnują w sobie nie tylko wiarę pomimo oddalenia od Kościoła i duszpasterzy, ale także miłość i pamięć dla Polski jako kraju ich przodków. Tym ludziom należy się więc choć staropolskie "Bóg zapłać".