Przez całe swoje dorosłe życie św. Józef Sebastian Pelczar dużo pisał. Były to książki, podręczniki, artykuły, listy pasterskie, przemówienia, zarządzenia, kazania, mowy, artykuły. Były one związane z jego działalnością jako kapłana, profesora, zakonodawcy, biskupa, społecznika. Piórem formował całe zastępy kapłanów, sióstr zakonnych, członków stowarzyszeń. Występował w obronie wartości, zachęcał do daleko posuniętego patriotyzmu. Publikując w 1922 r. książkę Rewolucja francuska wobec religii katolickiej i jej duchowieństwa, pragnął na przykładzie Francji pokazać, do czego prowadzi zaciekła nienawiść wobec Kościoła katolickiego. Pisze na temat zła, jakie uczyniła rewolucja francuska. Przede wszystkim pod względem religijnym wypowiedziała walkę Kościołowi we Francji, ograbiła i podzieliła duchowieństwo, wywołała orgie bezbożności, zdechrystianizowała społeczeństwo. Pod względem moralnym zaczęła proklamować ateizm, kult rozumu, brak moralności, uderzyła w nierozerwalność małżeństwa. Pod względem społecznym w imię braterstwa, wolności i opieki nad biednymi naruszyła prawo własności i utorowała drogę socjalizmowi i komunizmowi.
Reklama
Minęło blisko sto lat od wydania tej pozycji i nagle okazało się, że „październikowa rewolucja” marszu czarnych kobiet czyni na naszej ziemi jeszcze większe spustoszenie. Pod pozorem haseł walki o wolność kobiecych wyborów wychynęła się prawdziwa intencja owego ruchu.
1. Pogarda dla praworządności i wskazań demokratycznie wybranej władzy. Mimo zakazów bezkarnie organizuje się nielegalne marsze;
2. Agresja wobec stróżów porządku prawa, agresywne próby ich atakowania i poniżania;
3. Otwarte nawoływanie do aktów agresji wobec osób inaczej myślących czy nawet pełniących państwowe funkcje;
4. Naruszanie miejsc świętych, ich niszczenie, utrudnianie modlitwy ludziom gromadzącym się w świątyniach;
5. Otwarte przyznanie, że chodzi o obalenie rządu;
6. Nawoływanie do palenia kościołów, jakby mało było, że wiele świątyń zostało sprofanowanych;
7. Ataki na księży i perwersyjne nawoływanie do walki z Kościołem, Bogiem i religią.
Aborcja jest jednym z najcięższych grzechów przeciw Bogu, który jest dawcą wszelakiego życia.
Podziel się cytatem
Podsumowując, kierujemy apel do katolików, a właściwie przypominamy katechizmowe prawdy, zawarte w Objawieniu. Aborcja jest jednym z najcięższych grzechów przeciw Bogu, który jest dawcą wszelakiego życia i tylko Bóg – Pan życia i śmierci może je odebrać! Wszyscy, którzy za podszeptem Szatana brali lub biorą udział w tej zbrodniczej akcji, występują przeciwko Bogu, Ojczyźnie i Życiu!
Ratunek dla tych, którzy wpadli w te diabelskie sidła: szczery żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, spowiedź święta, Eucharystia, Różaniec. POKUTA, POKUTA, POKUTA.
Zniszczono fasadę kościoła Świętego Krzyża w Warszawie
W nocy z 24 na 25 grudnia zniszczono fasadę warszawskiego kościoła Świętego Krzyża, który w przeszłości był obiektem wielu ataków ze strony środowisk lewicowych. „Wystąpię o monitoring obiektu. Zero tolerancji dla wandalizmu” – zareagowała teraz Magdalena Gawin, wiceminister kultury dziedzictwa narodowego i generalny konserwator zabytków.
O warszawskim kościele Świętego Krzyża było głośno, gdy protestowały przez nim środowiska LGBT stające w obronie aktywisty „Margot”. Innym razem dostępu do świątyni bronili narodowcy, gdy do środka próbowali dostać się zwolennicy Strajku Kobiet.
Ewangelista pisze, że Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle, tzn. usiadł przy studni. Zazwyczaj jest w drodze, przemieszcza się z miasta do miasta, z wioski do wioski. Tym razem usiadł.
Jezus przybył do miasta samarytańskiego zwanego Sychar, w pobliżu pola, które dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle. Było to około szóstej godziny. Wówczas nadeszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta, by zakupić żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić? » Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: „Daj Mi się napić”, to prosiłabyś Go, a dałby ci wody żywej». Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba, który dał nam tę studnię, i on sam z niej pił, i jego synowie, i jego bydło?» W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu». Rzekła do Niego kobieta: «Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać. Widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga». Odpowiedział jej Jezus: «Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec. Bóg jest duchem; trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie». Rzekła do Niego kobieta: «Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko». Powiedział do niej Jezus: «Jestem nim Ja, który z tobą mówię». Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety. Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich został. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło dzięki Jego słowu, a do tej kobiety mówili: «Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, usłyszeliśmy bowiem na własne uszy i wiemy, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata».
Bóg nie może mnie przyjąć takiego, jakim chciałbym być, dlatego że taki, jakim chciałbym być, nie istnieje. To jest mój konstrukt myślowy, to jest moje marzenie. Istnieję tylko ja realny. Ten, którym chciałbym być, jest po prostu nierzeczywisty, a Bóg nie może kochać kogoś nierzeczywistego - wskazał w rozmowie z Polskifr.fr Wojciech Czuba, ewangelizator znany jako „Ślimak na pustyni”.
Wojciechowi Czubie, który w tym roku wraz z dominikaninem o. Dariuszem Czajkowskim głosił konferencje wielkopostne do młodzieży w najstarszej i największej polskiej parafii we Francji na „Concorde” w Paryżu, z Wielkim Postem najbardziej kojarzy się kolor fioletowy oraz postanowienia, które uważa za bardzo cenne. „To jest ważna rzecz - testowanie swojej woli, udoskonalanie się, bycie cnotliwym, sprawiedliwym, dobrym człowiekiem, dobrym chrześcijaninem” - mówił. Jednocześnie dodał, żeby „nie przejmować się, że coś nie wyjdzie”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
