Podczas pielgrzymki papieża 3 czerwca 1991 r. abp Marian Jaworski w czasie powitania mówił: „Kiedyś przed laty Opatrzność Boża posłała do Krakowa arcybiskupa wygnańca Eugeniusza Baziaka, by stał się jej narzędziem w udzieleniu Tobie, Ojcze Święty, sakry biskupiej. Potem jako arcybiskup metropolita Krakowa i kardynał uczestniczyłeś, Ojcze Święty, w licznych wydarzeniach życia tej archidiecezji, z którą czułeś się związany. A dzisiaj jako Piotr naszych czasów nawiedzasz nasz Kościół, aby go umocnić w wierze i pokazać drogę, którą ma kroczyć w obecnych czasach”. Podczas IV pielgrzymki do Ojczyzny Ojciec Święty Jan Paweł II mówił o Dekalogu. W Lubaczowie podzielił się refleksją o przykazaniu trzecim: Pamiętaj, abyś dzień święty święcił. Mówił: „Kiedy Bóg mówi: «Pamiętaj, abyś dzień święty święcił», Jego słowo dotyczy nie tylko jednego dnia w tygodniu. Dotyczy całego charakteru życia. W życiu nieodzowny jest wymiar świętości, ażeby człowiek bardziej „był”, by pełniej realizował swe człowieczeństwo. I nieodzowny jest dla narodów i społeczeństw”. Uświadomił nam, dziś już św. Jan Paweł II, że osiągnięcie świętości przez każdego z nas jest najważniejsze. Zwrócił uwagę, że przykazanie to nie odnosi się tylko do świętowania niedzieli. Chociaż to ważne, gdyż jest to znamię naszej wiary. Zwrócił uwagę z wielką mocą i wyrazistością, że to przykazanie w istocie dotyczy całego życia. Swoim świętym życiem wskazał nam drogę do świętości. Przypomniał, że powołanie do świętości jest dla każdego człowieka, stawiając za wzór osoby, które wyniósł na ołtarze: 482 świętych i 1338 beatyfikowanych.

Święty Jan Paweł II w Lubaczowie przypomniał także, dlaczego niedziela powinna być dla nas dniem szczególnie świętym i dlaczego nie powinniśmy opuszczać niedzielnej Mszy św.: „Trzecie przykazanie Boże domaga się jeszcze przypomnień zupełnie elementarnych. Spodobało się Przedwiecznemu Ojcu uczynić Pośrednikiem naszego zbawienia swojego Jednorodzonego Syna, który dla nas stał się człowiekiem. Dlatego niedziela, dzień Jego zmartwychwstania, jest dla nas, którzy uwierzyliśmy w Chrystusa, dniem szczególnie świętym. W dniu tym gromadzimy się wszyscy wokół ołtarza, ażeby zaczerpnąć ze świętości Chrystusa i ażeby cały nasz tydzień uczynić świętym. Tutaj, podczas Mszy św., realnie uobecnia się ta niepojęta miłość, jaka została nam okazana przez krzyż Chrystusa. «Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne»” (J 3, 16).