Dla tych, którzy lubią wesołe, roztańczone życie, przyszedł za wcześnie. Dla tych, którzy na co dzień spotykają się z cierpieniem, wywołał na twarzy trochę radości, bo w tym czasie łatwiej jest im znosić swój krzyż bólu czy samotności. Myślę o czasie Wielkiego Postu, który już w najbliższą środę zawita pod nasze ojczyźniane strzechy. Przyjdzie jak zwykle ze Środą Popielcową, ze śpiewem Gorzkich Żali i z pasyjnymi kazaniami, przyjdzie po Krzyżowych Drogach, abyśmy jeszcze raz spróbowali zrozumieć wydarzenia sprzed 2000 lat. Takie już jest nasze życie. Po radościach bożonarodzeniowych, kolędach pełnych radości i nadziei przychodzą chwile smutku, refleksji, postanowień, wyrzeczeń, nawróceń. Potrzebne są takie chwile, gdyż nie wszystko w życiu można zrozumieć przez radość. Trzeba nam i smutku się uczyć, abyśmy w swoim życiu potrafili cieszyć się z cieszącymi i smucić ze smutnymi. Może czas Wielkiego Postu pozwoli nam wygospodarować czas na to, abyśmy usiedli sobie w spokoju i cichości serca i tak na serio porozmawiali z Bogiem, dlaczego za nas ofiarował swojego Syna? Abyśmy porozmawiali z

Chrystusem, która stacja drogi krzyżowej była dla Niego najcięższa? A Maryję spytali, jak się czuje Matka, gdy widzi umierającego Syna? A może w naszych rozważaniach będziemy mieli tyle czasu, że porozmawiamy i z Weroniką, i z Szymonem z Cyreny, płaczącymi niewiastami. A może nawet podejdziemy do zawistnego Szawła i spytamy: w czyim imieniu to czynisz?

W świecie tak bardzo rozkrzyczanym potrzebne nam są chwile zatrzymania: na wspólne rodzinne rozmowy, na modlitwę, na zrozumienie drugiego człowieka. Będą pewnie i takie chwile, kiedy będziemy uciekać przed Chrystusowych Krzyżem, będziemy udawać, że go nie widzimy. Ale pamiętajmy, że zawsze istnieje droga powrotna do Odwiecznej Miłości. Kiedy będzie nam źle i smutno, kiedy będziemy myśleli, że nikt nas nie rozumie, usiądźmy w ciszy i spokoju, zaśpiewajmy: "Pustą samotną drogą, z sercem ciężkim od win i ze spuszczoną głową szedł marnotrawny syn".

Jeżeli te słowa staną się mottem naszych wielkopostnych przeżyć, zapewne usłyszymy słowa skierowane do nas przez Boga Ojca: " Wróć, synu, wróć z daleka, wróć, synu, wróć, Ojciec czeka. I wychodzi na drogę, i wygląda stęskniony, czy nie wracasz do domu. Tyle razy odchodzisz i powracasz skruszony, a On zawsze dla ciebie ma otwarte ramiona".

Nie ma większej radości od faktu, że ktoś gdzieś czeka na człowieka i chce ofiarować mu największy skarb - życie wieczne.